محک
طنز یا هزل!؟
ابوالقاسم قاسم زاده
دوره ثبت‌نام برای نامزدی ریاست جمهوری همچون گذشته به صحنه نمایشی مضحک مبدل شد که گزارش‌های‌ خبری و تصویری آن، بدترین تبلیغات از جدی‌ترین و حساس‌ترین پدیده سیاسی ـ‌ اجتماعی را نشان داد.
اعتراض عمومی مردم به تکرار این روش از ثبت‌نام برای ریاست جمهوری که در آن بیش از هزار نفر ثبت‌نام کرده‌اند و در پنج روز در مقابل دوربین‌های رسانه‌های داخلی و خارجی قرار گرفتند، تمسخر خطیرترین مسئولیت در نظام (ریاست جمهوری) را رقم زد.
به نظر عموم مردم، نمایش رسانه‌ای آن در داخل و خارج اوج ابتذال بود. متأسفانه بعد از برگزاری یازده دوره از انتخابات ریاست جمهوری، همچنان همین شیوه تکرار می‌شود، آن‌گونه که مرحله ثبت‌نام به عادت ثانوی هجو نامزدی در انتخابات انجامیده است.
در سال گذشته، مجلس در تصویب آیین‌نامه برگزاری انتخابات به این نقص و نارسایی توجه ویژه نشان داد و به تصحیح آن پرداخت. اما شورای نگهبان، پیشنهادهای مجلس را در سامان دادن به مرحله ثبت‌نام برای ریاست جمهوری رد کرد. چند روز قبل، رئیس مرکز پژوهش‌های مجلس، در مصاحبه‌ای با صدا و سیما، بار دیگر به این کاستی‌ اشاره داشت و لزوم رسیدگی از مسیر قانونی به آن را در مجلس ضروری دانست.
نگارنده بر شعارهایی که در دولت‌ها، از گذشته تا امروز برای به کارگیری ابزار رایانه‌ای و بی‌نیازی از حضور در وزارت کشور داده شده، تأکید داشته زیرا با بهره‌گیری از این شیوه (استفاده از رایانه) صرفه‌جویی در وقت و هزینه‌های جانبی آن میسر می‌شود. بسیاری می‌پرسند، چرا برای مرحله ثبت‌نام، علاوه بر ضوابط قانونی در تشخیص صلاحیت افراد، روش‌های معیّن و مشخص که ملاک حضور افراد برای ثبت‌نام است، پیش‌بینی نشده است، تا به این صورت که هر فرد حتی دانش‌آموزی نوجوان و همچنین افرادی که از هیچ‌گونه صلاحیتی به لحاظ توان مدیریت و تجربه لازم برخوردار نیستند برای ثبت نام حاضر نشوند. برخی در پیشنهاد خود به روزنامه اطلاعات، ضمن اعتراض به ادامه چنین روندی، گفته‌اند برای ثبت‌نام، هزینه مالی متناسبی تعیین شود تا هر فردی برای اینکه فقط برگه رسمی ثبت‌نام ریاست جمهوری را بگیرد و خود را نامزد انتخابات معرفی کند، وارد عرصه نشود.
با تماشای صحنه‌های مضحک در این پنج روز، از این دست پیشنهادها فراوان ارائه شده است. مردم به طور جدی، نسبت به تکرار این وضعیت معترض هستند. چنین شیوه‌ای، تا آنجا که اطلاع دارم در هیچ کشوری انجام نمی‌گیرد، به خصوص که اصل انتخابات و انتخاب رئیس جمهور در تراز حیثیت ملی است. وقتی به مسئولان اجرایی وزارت کشور اعتراض می‌شود، پاسخ می‌دهند که ما قانون را اجرا می‌کنیم. پرسش این است، کجای قانون انتخابات، مأموریت صحنه‌آرایی خبری ـ تبلیغی، آن هم با حضور نمایندگان رسانه‌های داخلی و خارجی و قراردادن تریبون سخنرانی برای افراد بعد از ثبت‌نام، دیده شده است؟ اگر گمان دارید که این شیوه، تنور انتخابات را داغ می‌کند و یا صحنه‌ای از مردمی بودن انتخابات را جلوه می‌دهد در بازتاب نتایج آن سخت در اشتباه هستید زیرا بدترین ضربه فرهنگی به اصل انتخابات از همین طریق وارد می‌شود. برخی می‌گویند، رایج شدن طنز در دوره محدود چند روزه ثبت نام که آغاز رسمی انتخابات است موجب نشاط در جامعه می‌شود، در حالی که به سخره‌گرفتن یک پدیده جدی، اشاعه هزل است و نه طنز! و کسانی که زمینه اشاعه هزل را برای جدی‌ترین پدیده سیاسی ـ ملی فراهم می‌آورند، باید به جد به این امر و تبعات منفی آن توجه کنند. این نوشته اگر چه یک هشدار است اما بیان اعتراض مردمی است. مردمی که تفاوت‌های اشاعه هزل و ارائه طنز را به خوبی می‌دانند. جا دارد در اولین فرصت، نمایندگان مردم در مجلس به ارزیابی مجدد آن بپردازند و راه حل‌های خود را برای تصحیح این روند معیوب ارائه دهند. انتظار مردم و اغلب ناظران سیاسی چنین است.

Email this page

نسخه مناسب چاپ