محک
هفتاد و دومین مجمع عمومی سازمان‌ملل
ابوالقاسم قاسم زاده
هفتاد و دومین مجمع عمومی سازمان‌ملل با محوریت «مردم، تلاش برای صلح و زندگی عزتمند» در نیویورک آغاز شده است. اگر چه اسم رسمی برای این نوشته باید «هفتاد و دومین… سازمان‌ملل متحد» باشد، اما با نگاه به جایگاه این سازمان و کشورهای عضو آن و جهان فقر و جنگ‌زده، توصیف «متحد» برای آن نه تنها غیرواقع که خلاف حقیقت است. رؤسای کشورها یا نمایندگان دولت‌های آن که همه ساله در بزرگترین و از نگاه سیاسی ـ خبری در مهمترین اجلاس سازمان‌ملل حضور پیدا می‌کنند استفاده از فرصت سخنرانی در مجمع عمومی را غنیمت می‌شمارند تا ضمن نقد جهان آشفته و بحران‌زده، جایگاه خود را ترسیم و مواضع حاکمیت کشور خود را اعلام کنند. مهم‌ترین ویژگی در سخنرانی مجموعه سران یا نمایندگان کشورها این است که همگی آنها از جهان بحران‌‌زده گلایه و شکایت دارند. جهانی که مدیریت آن در اختیار مجموعه این حاکمان قرار دارد! ویژگی دیگر این است که همگی خواهان صلح و امنیت، رفاه و زیست سالم و شاداب برای همه انسان‌ها در سراسر جهان و در همه کشورها هستند! اما اغلب این سخنرانان، به طور مستقیم یا غیرمستقیم در یک یا چند جنگ مشارکت دارند و بر مدار قدرت، مهم‌ترین وظیفه و مسئولیت خود را برتری تسلیحاتی و رقابت‌ تا برتری سلاح‌های هسته‌ای، میکروبی و غیرمتعارف می‌شمارند تا مگر از قافله رقابت قدرت جهانی عقب‌ نمانند! واقعیت این است که همه ساله تشکیل مجمع عمومی سازمان‌ملل در نیویورک، نمایش اختلاف، دشمنی و تضاد دولت‌ها و حاکمیت‌های کشورهای عضو این سازمان و منسوخ بودن «ملل متحد» در تعریف آن است. قرار هم نیست کسی به کسی گوش دهد، قرار این است که هرکسی یا نماینده کشوری، حرف خودش را بزند و برود!
روحانی رئیس جمهور با هیأت همراه (نزدیک به پنجاه نفر) برای پنجمین‌بار به نیویورک رفته است تا از «تریبون» مجمع عمومی سازمان‌ملل مواضع دولت ایران و نقد شرایط منطقه‌ای (منطقه جنگ‌ زده خاورمیانه) و بین‌المللی را بیان کند! البته بسیاری با قلم روزنامه‌نگاری می‌نویسند که این سفر خود یک فرصت خوب دیپلماسی در نیویورک است تا صدای ایران از یک تریبون جهانی اعلام شود! اما برای چندمین بار می‌توان نوشت که در عصر ارتباطات همه صدای هم را می‌شنوند و بخصوص سران و رهبران سیاسی حاکم، صدا و تصویر همدیگر را لحظه به لحظه می‌بینند و رصد می‌کنند! و همه آنها می‌دانند که آنچه البته به جایی نمی‌رسد «صدا» و فریاد است! لذا همه ساله در یادداشت سالانه مجمع عمومی و سفرنامه رؤسای جمهوری، پرسیده‌ و نوشته‌ایم آیا تاکنون هزینه و فایده چنین سفری ارزیابی شده است و یا فراتر از نگارش کلیشه‌ای استفاده از فرصت تریبون مجمع عمومی، سخن جدید و یا نتایج مهم از چنین سفری گزارش شده است!؟
امسال جنجالی را رسانه‌های آمریکایی و اروپایی به راه انداخته‌اند که برای اولین‌بار ترامپ رئیس جمهور آمریکا در مجمع عمومی سازمان‌ملل سخنرانی خواهد کرد. ترامپ در دوران مبارزات انتخاباتی در آمریکا، سخیف‌ترین جملات را درباره سازمان‌ملل و ماهیت آن بکار گرفت و تا تعطیل شدن آن و برچیدن بساط‌اش در نیویورک اعلام نظر کرد. این روزها نماینده ترامپ در سازمان‌ملل قبل از سخنرانی رئیس جمهور آمریکا خبر از متن آن داده و گفته است که ترامپ درباره ایران و «کانون» اشاعه تروریسم بودن جمهوری اسلامی، همچنین درباره بحران کره شمالی و… سخن خواهد گفت! فضای تبلیغی ـ‌ خبری مجمع عمومی سازمان‌ملل را سخنرانی ترامپ که قرار است امروز انجام پذیرد، گرفته است. در حالی که رؤسای جمهور روسیه و چین اعلام کرده‌اند که امسال در نشست مجمع عمومی سازمان‌ملل شرکت نخواهند کرد.
در آستانه سخنرانی‌ رؤسای کشورها در هفتاد و دومین مجمع عمومی، سازمان‌ملل گزارشی از اوضاع و احوال مردم در جهان داده است که یکی از خبرنگاران ایرانی با عنوان «چالش ترامپ، دردسر اجلاس ملل متحد» ترسیمی از بحران، فقرزدگی و جنگ در جهان را نشان می‌دهد. او در گزارش خود نوشته است:
«هفتاد و دومین نشست مجمع عمومی سازمان‌ملل متحد اگرچه با محوریت «مردم، تلاش برای صلح و زندگی عزتمند» آغاز به‌کار کرده اما فضای جلسات امسال این مهم‌ترین سازوکار بین‌المللی، با چالش بزرگی گره خورده است؛ حضور چهل و پنجمین رئیس‌جمهور آمریکا، دونالد ترامپ.
مردم جهان که این روزها سران‌ کشورهایشان در مقر سازمان‌ملل متحد در نیویورک گرد هم آمده‌اند، روزگار تلخی را می‌گذرانند. از هر ۹نفر در جهان یکی هر شب گرسنه به خواب می‌رود. طبق اعلام آژانس‌های سازمان‌ملل، طی سال گذشته میلادی جمعیت گرسنگان جهان از ۸۱۵میلیون نفر گذشته است؛ انسان‌هایی که در اثر فقر، جنگ و تغییرات آب‌وهوایی گرسنه مانده‌اند. این تعداد ۳۸میلیون بیشتر از سال ۲۰۱۵بوده است.
این آمار زمانی غم‌انگیزتر می‌شود که بدانیم ۴۸۹میلیون نفر از گرسنگان جهان یا ۶۰درصد از آنها در مناطقی زندگی می‌کنند که دچار جنگ و درگیری شده‌اند. این درگیری‌ها ثمره دست بشر است. هم‌اکنون ۴۰درگیری فعال در جهان جریان دارد که سالانه نزدیک به ۱۶۰هزار قربانی به جا می‌گذارند. طبق اعلام کمیساریای عالی پناهجویان سازمان‌ملل، جهان امروز ما علاوه بر این گرسنگان، بیش از ۶۵میلیون آواره هم دارد. این آوارگان هم نتیجه ادامه جنگ و درگیری در جهان است.
جنگ‌های خاورمیانه سالانه ۸۲هزار کشته به جا می‌گذارند. به‌عبارت دیگر، سالانه نیمی از کشته‌های جنگ‌های امروز جهان مربوط به خاورمیانه است. در این میان کشورهای سوریه، عراق و افغانستان بیشترین تلفات را در جنگ‌های جهان می‌دهند. برخی مناقشات امروز عمری ۷۰ساله دارند و باقی‌مانده خط‌کشی‌های بعد از جنگ جهانی دوم در میان ملت‌ها هستند؛ بحران شبه‌جزیره کره از این جمله است. بحران کره امسال هم محور مذاکرات و بحث‌های مطرح‌شده در سازمان‌ملل خواهد بود. اما غیراز مناقشه در شبه‌جزیره کره، جهان اکنون شاهد تصاویر دردناکی در میانمار، یمن، سودان و بسیاری دیگر از کشورهای آفریقایی است. در جهان امروز ما، بحران مهمان زندگی بسیاری از مردم شده است.»

Email this page

نسخه مناسب چاپ