یادداشت سردبیر
معجزه امید
علیرضا خانی
امید یعنی داشتن باور به نتیجه مثبت اتفاق‌ها یا شرایط، در زندگی فردی و اجتماعی. امید، حس درونی ماست که به ما نیرو و اراده و یقین می‌دهد که به آنچه می‌خواهیم دست خواهیم یافت.
جامعه شناسان و روان‌شناسان اجتماعی معتقدند جامعه‌ای که امید داشته باشد، به همه چیز دست خواهد یافت حتی اگر هیچ نداشته باشد و جامعه‌ای که امید نداشته باشد، هیچ چیز ندارد حتی اگر همه چیز داشته باشد.
آنان که در این سرزمین تاریخی، به هر روی، در جایگاه الیت فکری و رهبری اجتماعی قرار دارند، چه آنان که صاحب رسانه‌اند و چه آنان که صاحب کرسی و تریبون و میز و صندلی و منبر در دانشگاه و حوزه و مجلس و مدرسه و مسجد‌اند، باید مغلوب و مرعوب شرایط دشوار نباشند. باید مشعل امید را به انحاء ممکن فروزان و تابان نگه دارند.
وضع کشور، با هیچ محاسبه‌ای، شایسته استعدادهای بالقوه مردمان نیست، شایسته پیشینه فخرآور سرزمین ما نیست، متناسب با شأن و شعور ملت نیست. این را همه مسئولان می‌دانند و اذعان می‌کنند. ما نباید، در این نقطه از جغرافیا و با این پیشینه از تاریخ و با این مردمان صبور و تجربه‌اندوز و با این ذخایر گرانقدر زیرزمینی و با این اقلیم و موقعیت استراتژیک، اینک در این نقطه و این جایگاه ایستاده باشیم. ما نباید پس از ده‌ها قرن تاریخ و بیش از یک قرن از آغاز دوران جدید نوسازی، اینک در یک سوم پایین جدول توسعه یافتگی دنیا قرار داشته باشیم.
ما نباید جمعیت انبوهی از جوانانمان بیکار باشند، نباید درآمد سرانه مردمانمان، کمتر از شایستگی‌‌شان برای زیستن آبرومندانه باشد، نباید بی‌خانمان و کارتن خواب و آواره داشته باشیم، نباید مدارس کپری داشته باشیم، نباید کودکان کار در چهارراه‌های شهرهامان رها باشند، نباید غبار فقر بر چهره برخی شهرها و روستاهایمان هویدا باشد، نباید دانشگاه‌های نازل و مدارس محروم و صنایع ضعیف و شهرهای نابسامان و حمل و نقل بی‌سامان و هوای آلوده و محیط زیست در حال اضمحلال داشته باشیم… بدون تردید، مردم ایران شایسته وضع و زندگی و فرهنگ بهتر و مرفه‌تر و متعالی‌ترند. آنچه تاکنون انجام شده، همان طور که مسئولان کشور اذعان می‌کنند، بسیار کمتر از شایستگی و توان و بضاعت مردمان و کشور است.
اما با همه این احوالات نباید فراموش کنیم یا دست کم بگیریم نسل جدیدی که سرشار از انرژی و دانش و خلاقیت، آماده حرکت و جهش و عمران و آبادانی است. نسلی که به مدد شرایط و دوران جدید جهانی، با دنیا بیش از نسل قبل آشنا و مرتبط است، به کشور و ارزش‌های اصیل، برخلاف آنچه به ظاهر گفته می‌شود، مؤمن و وفادار است و در عین بهره‌مندی از مرزهای دانش و توسعه، تعصب حیرت‌آوری بر حفظ ارزش‌های اصیل میهنی و دینی خود دارد. نسلی که به معنای درست، جهانی می‌اندیشد و میهنی عمل می‌کند…
پاشیدن زهر یاس و ناامیدی، در میان نسل پرطراوت نورسته‌ای که آماده ساختن و آبادانی انفجاری ایران فرداست، بزرگترین جفا و جنایتی است که در حق این نسل و در حق آینده کشور می‌توان روا داشت.
تجربه توسعه یافتگی در همه جهان، به این‌ گزینه اثبات شده و تردید ناپذیر رسیده است که بزرگترین و اصلی‌ترین نیروی پیشران توسعه، نه منابع و انرژی و محیط زیست و اقلیم و حتی سرزمین وسیع و اقیانوس‌های متلاطم و دشت‌های بزرگ و جنگل‌های انبوه، بلکه «انسان» است. توسعه انسانی، شرط لازم و کافی برای دستیابی به همه ابعاد توسعه است و این شکل از توسعه، نیازمند تزریق مستمر و متوالی اکسیر امید و ایمان به فردا در نسل مستعد و پیش‌برنده نوجوان و جوان است.
این نسل، بزرگترین سرمایه فردای دیار ماست. کافیست به این نسل، ایمان داشته باشیم و در همه عرصه‌ها میدان عمل دهیم. برای بهره‌مندی از اقیانوس عظیم نسل امروز، در ساختن ایران فردا، مهمترین وظیفه همه روشنفکران و روشنگران و مدیران و سیاسیون و مجموعه رهبران فکری و مدیریتی و سیاسی جامعه، حفظ و فروزان نگه داشتن مشعل امید است. مشعلی که گرما و نور آن، خواهد توانست ملتی بزرگ را به آنچه شایسته‌اش هست برساند.

Email this page

نسخه مناسب چاپ