‎یادداشت وارده
رکورد دست‌نیافتنی ایرانیان
سعید منتظرالمهدی
‏ تنها با اندکی تأمل در تاریخ یک سده اخیر ایران و تورق در متونی که از سوی نویسندگان و اندیشمندان صاحب انصاف داخلی و خارجی به زیور طبع آراسته شده‌اند، می‌توان انبوهی شواهد نشان کرد و نشان داد که همگی نشان از «روح و روحیه ایثارگری» و «رفتار و کنش همنوع‌دوستی» ایرانیان دارد.‏
‏«دهقان فداکار» و «حسین فهمیده» نمادهایی از خیل عظیم مردان و زنان ایرانی هستند که در شرایط دشوار خطر را به جان خریده و «خودانگیخته» به یاری مردم کشور و ملک و میهن خود شتافته و حماسه‌هایی خلق کرده‌اند که شگفتی همگان را بر انگیخته‌اند.‏
در تائید این مدعا که ایرانیان در ایثارگری و نوعدوستی سرآمد دیگر ملت‌ها هستند کافی است به آمار و ارقام‌ها و تحلیل و تفسیرهای منتشره پیرامون یاری‌رسانی ایرانیان در حوادثی همچون «زلزله بوئین‌زهرا» (۱۳۴۱)، «زلزله طبس» (۱۳۵۷)، «زلزله رودبار و منجیل» (۱۳۶۹)، «زلزله بم» (۱۳۸۲) و «زلزله اخیر کرمانشاه»، «تلاش مردم محلی برای یافتن قربانیان و گرفتار شدگان در برف و کولاک»، «تلاش بومی‌های محلی برای یافتن قربانیان سقوط اخیر هواپیمای آسمان» و نیز کمک‌های میلیاردی آنها در جشن عاطفه‌ها، همچنین ده‌ها میلیاردی که سالانه برای یاری رساندن به نیازمندان به صندوق‌های صدقات و خیرات واریز می‌شود، اشاره کرد.‏
نوعدوستی و ایثارگری و از جان‌گذشتگی ایرانیان هرگز در گذر تاریخ در سطح کمک‌های ارزشمند مذکور محدود نمانده است، بلکه قلمروهای حیاتی‌تری همچون دفاع از میهن، دفاع از ارزش‌ها و عقاید و اهدای جان و تن برای «ماندگاری» ملک و ملت را نیز در‌بر‌می‌گیرد. در تائید این بیان کافی است به جانفشانی صدها هزار رزمنده‌ای اندیشید که در سال‌های جنگ و دفاع سر از پا نشناخته و ایثارگری و از خودگذشتگی را معنا و مفهومی جدید بخشیدند و تا آخرین نفس و آخرین منزل ایستادند تا امروز ما بمانیم.‏
در تلاش برای تبیین روحیه نوعدوستی و از خود گذشتگی ایرانیان می‌توان از چندین و چند عامل سخن گفت. عامل نخست «دین» است. ایرانیان پیرو دین حنیفی هستند که درآن مکرر و مکرر بر «کمک به همنوع» و «کمک در نیکی و پرهیزکاری» تاکید شده است. عامل دوم «فرهنگ» است. در فرهنگ این دیار بر خصلت‌های نیکویی همچون «ایثار و از خودگذشتگی»، «مسئولیت‌پذیری جمعی»، «یاری به همنوع»، «آزادگی و مردانگی و جوانمردی» و فضائل اخلاقی ممدوحی همچون «نیکی کردن»، «ترجیح دیگری بر خود»، «فداکاری» و نظایر آن، فراوان تاکید شده است. عامل سوم «وجود الگوهای ایثار» است. هر یک از ما با اندکی تأمل می‌تواند در پیرامون خود ده‌ها انسان شریفی را نشان کند که هر یک در «کمک به همنوع» و «یاری‌رسانی بی‌شائبه به دیگران» سرآمدند. عامل چهارم «روح جمعی» و «انسجام» بالای ایرانیان است. این ویژگی روانی‌ـ اجتماعی موجب می‌شود تا آحاد مردم این جامعه در شرایط خاص، برای کمک به همنوع و گشودن گره از مشکلات مصیبت‌زدگان و حادثه‌دیدگان، گوی سبقت را از یکدیگر بربایند و با شور و شوق و انگیزش به کمک هم بشتابند.‏
پیوند هم افزایانه (سینرژیک) چهار عامل بالا، از ایرانیان، شخصیت منحصر به‌فردی ساخته است که در نوعدوستی، همدلی با دیگران و ازخودگذشتگی، نتوان در دنیا بدیلی برای آن جستجو کرد. چنین شخصیتی این امید را در هر ایرانی ایجاد می‌کند که در شرایط خاص و دشوار می‌تواند روی کمک بی‌شائبه دیگران حساب باز کند و از آن طریق گره از مشکل خود بگشاید و بحران را از سر بگذراند.
و جان کلام، ایرانی سرشار از صفات و فضایل مثبت است که از آن میان نوعدوستی و فضیلت و ازخود‌گذشتگی درصدر قرار دارند. به قول عزیزی؛ کافی است به صف‌های اهدای داوطلبانه خون در کشورمان دقت کنیم تا دریابیم که، چه نازنین مردمانی دارد ایران‌زمین.

Email this page

نسخه مناسب چاپ