مردم و کالاهای داخلی | روزنامه اطلاعات

by etnew | فروردین ۲۹, ۱۳۹۷ ۴:۳۴ ق.ظ

مردم و کالاهای داخلی

تردیدی نیست که مردم ایران به رشد و توسعة صنایع و افزایش تولید بومی و ثروت ملی دلبسته‌اند. پیشرفت و اقتدار و آبادانی ایران، آرزوی دیرین تمام هموطنان و تک تک فرزندان این آب و خاک است. امسال که شعار حمایت از کالاها و تولیدات داخلی به عنوان سرلوحه و طلیعة سال جاری مورد تأکید قرار گرفت، بسیاری از اقتصاددانان و تحلیل گران در بارة جوانب و مسائل مرتبط با آن به بحث و تبادل نظر پرداختند و برخی جنبه‌های مغفول و کمتر شناخته را نیز در معرض بررسی و داوری قرار دادند. اما نگارنده نیز نکته‌هایی را در نظر داشت که با توجه به طرح دقیق‌تر و کارشناسانه‌تر از سوی برخی تحلیل‌گران و دلسوزان از طرح مجدد آن درگذشت. خاصه که در سرمقاله‌های صفحه نخست همین روزنامه چندین روز و شماره متوالی در این باره سخنها گفته و طی مطالب نغز و دقیق به موشکافی ابعاد این موضوع پرداخته شد.
اما تمام نکات طبعا نمیتواند در این فرصتهای محدود و یادداشتهای معدود بیان شود. همیشه مسائل و مشکلاتی هست و همواره ابهامات و پرسشهای تازه مطرح می‌شود. برای اینجانب هم همین گونه است و هر توضیح و تحلیلی به سؤالات و ابهاماتی هم ختم می‌شود. در اینجا اشاره می‌کنم که اقتصاد و بازار و گردش آزاد، که بن مایة چرخش سرمایه و تولید و تجارت است، از دستورات و ایده‌های افرادی خاص، یا تمایلات یک گروه و نهاد و جریان پیروی نمی‌کند. قواعد خاص خود را دارد و طبعاً اجازة مداخله را برای دراز مدت به هیچ نیروی مداخله گری، حتی قوی‌ترین دولت‌ها و بنگاه‌ها نداده است و هرگز نخواهد داد. لذا باید آن اصول و قواعد موجود باشد تا نتایج و محصولات مورد نظر نیز به چنگ آید.
یک مورد را مثال می‌زنم و درمی‌گذرم. «کیفیت» در «رقابت»های اقتصادی شرط لازم برای موفقیت است و این را باید بازار و خریدار تأیید کند وگرنه با تبلیغات وسیع هم، تنها مدت کوتاهی یک کالا به چرخش مطلوب و فروش خواهد رسید. البته کیفیت هم باید در ذات کالا باشد و در استانداردهای تولید رعایت شود و هم باید به خریداران و جامعة هدف القاء شود که چنین است. اما اگر فاصلة دو کالای رقیب چنان باشد که هر انسان معمولی یا متعارفی به مقایسه و درک تفاوت اهتمام کند، شکست کالای بی کیفیت قطعی است. تنها استثنای این قضیه در مواجهه با فقر است. اگر یک جامعه فقیر شود و قدرت خرید خود را از دست بدهد طبعا سبد کالای خانوار و خریدار به سوی کالای ارزان و بی کیفیت میل می‌کند و این تجربه را قبلاً با سرریز کالاهای ارزان و به تمام معنا آشغال چینی تجربه کردیم. دلایل و خاطرات تلخ آن موضوع بماند تا شاید وقتی دیگر…
اما نکته‌ای که امروز مرا به فکر فرو برد، تلقی تولیدکنندگان وطنی از بازار و مردم ایران است. این مسئله البته فراگیر نیست اما شیوع تام دارد و گویی نوعی تدلیس به کنشی عادی در ارائه و عرضة محصولات ایرانی بدل شده است؛ خاصه خوراکی‌ها و کالاهایی که زمان مصرف کوتاه تری دارند. امروز صبح تاریخ تولید و انقضای حدود پنجاه کالای مختلف را ـ که غالبا خوراکی و از مصارف روزانه خانوارهای ایران بود ـ بررسی کردم و جز سه مورد که اتفاقاً آشکار و خوانا بود، بقیه موجب زحمت و خطای خوانندگان و خریداران می‌شد. هرکسی میتواند این آزمایش را در هر فروشگاهی انجام دهد و به نتیجه مشابه من برسد.
باری، موارد مشابه اندک خارجی را که در دسترس بود نیز مقایسه کردم و به معادله و نتیجه‌ای معکوس رسیدم. حتی جدول مواد به کار رفته نیز جای سوال داشت. اما مسئلة انقضا و فساد مواد غذایی و بهداشتی با جان و سلامت هم میهنانمان در ارتباط است. هرچه وضوح بیشتر داشته باشد دلالت بر ارج و تشخص کالا و تولیدکننده خواهد داشت. متاسفانه نوعی تفکر ساده انگار و همانطور که گفتم ابهام عمدی یا تدلیس در این عرصه حاکم است. وگرنه با امکانات چاپ و بسته بندی جدید، ساده‌ترین کار، عرضة اطلاعات و تقویم یک کالاست. پس می‌توان غمگنانه اندیشید که چرا کالای ایرانی از اعتبار کافی… باید برخوردار باشد. این یک مورد است اما اهمیت زیادی دارد و شرط مهمی برای حمایت و ارتقای تولید ملی است؛ شرط لازم و کافی.

Email this page

Source URL: http://www.ettelaat.com/etiran/?p=358587