یادداشت
نگاهبان واقعی میهن
سیدمسعود رضوی
تصمیمات در بارة مسائل مختلف، به ویژه مسائل کلان و ملی نیازمند توجه به جوانب زیادی است. باید تعادل را در جهات متعددی حفظ کرد و عوامل و فاکتورهای فراوانی را در نظر داشت. یکی از مشکلات تصدی گری دولتی همین پیچیدگی‌ها و گسترش امور در مجاری زیاد و گاه خارج از عرصة نظارت و کنترل است. چگونه یک گروه یا یک مدیر یا فرد قادر است ناظر هزارها مسئله باشد و در عین حال کنشگر جریانی پیچیده، از پیشنهادات تا برنامه ریزی و اجرا و بازرسی و نتایج و ارزیابی‌های بعدی و…

حقیقتاً کاهش تصدی گری دولت‌ها و واگذاری امور در تمام مسائل به رای و نظر و کار و فکر ملت، ایدة درخشانی است که در قرون اخیر به تدریج در کورة آزمون و خطا پخته شده و هر روز بهتر و شناخته شده‌تر و نقادی شده‌تر به نظر می‌آید.

برای مثال، پارلمان یا مجلس وکلای مردم یا شوراهای منتخب در شهر و شهرداری به صورت چرخشی می‌آیند و اگر کمترین منفعتی داشته باشند، توجه به نظرات یک نسل متفاوت و عده‌ای خارج از چارچوب جریان‌هایی است که توانسته یا نمی‌توانسته‌اند ایده‌ها و برنامه‌های خود را به بار بنشانند. مردمسالاری یا رأی‌ستانی از عموم و اکثریت، یک بازی برای نمایش مردمی بودن نیست، بلکه یک کنش سیاسی آزمایش شده و قدرتمند است که هم اکنون موفق‌ترین و شکوفاترین نظامهای سیاسی جهان بدان مفتخر و بر اساس آن رونق و اعتبار بسیاری یافته اند.

قصد نگارنده این بود که دربارة نمایشگاه کتاب پیشنهادات و مسائلی را مطرح کنم و دنباله‌ای بر نوشته‌های دی و پریروز بیاورم. اما دو علت به انقطاع و تأخیر حکم کرد؛ اول واقعة خروج آمریکا از برجام و سخنان آلوده و آلایندة رئیس دولت ایالات متحدة آمریکا در این باره، و عجیب‌تر از آن حملة منتقدان و برخی تریبون داران به دولت منتخب و عقلانی و معتدل و صلاح اندیش روحانی و مبانی آن و اصل انتخاب و حتی تبلیغاتی در اتکا به نظامی‌گری و… که البته عقلا می‌دانند که اهداف و منافع دیگری در پی این اظهارات دنبال می‌شود.

باری، به ویژه در روزهای اخیر، چند اظهار نظر دربارة حکمت رأی و انتخابات رقابتی از سوی کسانی که خود را صاحب نظر می‌نامند و در علوم شرعیه و سیاست سربرآورده‌اند منتشر شد و دلالت اساسی تمام آنها بر فقدان ارزش و اهمیت رای مردم در قیاس با منابع دیگری از قدرت بود و هست. کاری به نوع استدلال و کیفیت بیان ندارم که با نیش و کنایه به دولت و ارکان مختلف انتخابی و حتی تمسخر نظر و نفوذ مردم توأم است؛ اما باید به تمام این اشخاص که خود را مومن به شریعت و مقید به نظام جمهوری اسلامی ایران می‌دانند گوشزد شود که قانون اساسی و نظرات بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران همچنان معتبر و جاری است و اتفاقاً عظمت ایران و وجه قابل دفاع و شکوفان در انقلاب و نظام، یکسره به همین حیث و حیثیت انتخابی و دمکراتیک باز می‌گردد. وگرنه چه تمایزی میان ایران و حکومت و مردم آن وجود دارد با پدرسالاری‌های پادشاهی و یا الیگارشی قبایلی در جنوب و امثال و ذلک. رای مردم و نفوذ و نفاذ قدرت اکثریت یک ملت، تنها و تنها منبع اقتدار و قدرت مشروع و قابل دفاع است.

نکته‌ای که این گروه از منتقدان توجه ندارند، تفاوت نمایش‌های فاقد اندازه‌گیری و بی‌معیار، نظیر تظاهرات و گردهمایی‌های خودساخته و خود بزرگ کرده، با نصاب دقیق و قابل اندازه گیری و آزموده شده و معتبری همچون انتخابات است. دیشب که رئیس‌جمهور آمریکا دربارة برجام یاوه گویی می‌کرد، اتفاقا اخباری هم از کرة شمالی در برخی خبرگزاری‌ها منتشر شد. تفاوت میان ایران و آن کره در این است که اینجا با یک ملت و یک نظام متکی به رای اکثریت طرف هستند و در جای دیگر یک شخص مقتدر که معیار مشخصی برای درک درجة اعتبار و اقتدارش به دست نداده‌اند.

امروزه روز فشار‌های آشکار و نهان از سوی آمریکا و رژیم صهیونیستی و شرکا و شیوخ عربی و دستگاه‌های پنهان بر دولت و ملت و نظام جمهوری اسلامی ایران به نهایت رسیده است. اما در قیاس و مقیاس روانشناسی سیاست و واکنش‌های ممکن و موجود، آرامشی بر مردم ایران حاکم است. البته نگرانی‌هایی هست، اما در مجموع توفانی که برخی تصور می‌کردند به پا نشده و نخواهد شد؛ دلایلش واضح است، با معیارهای مشخص و قانونی، دولت منتخب اکثریت در رأس امور و ناظم وقایع کشور ماست. بیشترین تیرهای حمله و طعنه از سوی دشمنان خارجی و رقبای بی‌انصاف و بی‌اخلاق داخله به همین هدف پرتاب شده و می‌شود.آخرین حرف را بگویم: ایران زمانی آسیب خواهد دید که اقلیتی مدعی و پرخاشگر، و صاحب منافع نامشروع و نامحدود بتواند صدای اکثریت را خفه کند و چراغ مردم سالاری و رای ملت و رسانه‌های مستقل را خاموش و خفه سازد. تا آن زمان بلاگردان ایران ملت است و بس٫؛ بابرجام یا بی برجام.‏

Email this page

نسخه مناسب چاپ