در عرض ادب به ساحت مقدس کریم اهل بیت حضرت امام حسن مجتبی(ع)
آیت‌الله علی کاظمی‌اردبیلی
 

شـادم که روز شـادی خیرالوراستی ‏

روزِ ولادتِ پســرِ مصــطفاستی

امروز، روزِ جلـوة انـوار ِ ذاتِ حـق

روز طلوع طلعت شمس الهداستی

نـور ازل نمـوده تجلّای دیگــری

روزِ ظهـورِ مظهرِ پاکِ خــداستی

نوری که گشت روشن ازاو چشمِ مصطفی

آئینـة منــوّرِ ایـــزد نمـــاستی ‏

تنها نه چشمِ احمـدِ مختار روشن است

روشن، ز روی او همه ارض و سـماستی ‏

کویش، حریم قبـلة حاجاتِ قلبهاست

خاکِ درش دو دیدة مـا را شفـاستی

عالم، مثالِ مس، همه محتاجِ کیمیاست

این نـورِ پاکِ لم یـزلی کیمیـاستی

در قربِ حق، ز احمدِ مختار، نیست دور

این جلـوة همـان فتدّلی دَنــاستی

درکِ مقـامِ او نَبُوَد کارِ اهـل خاک

افــلاکیان مقــامِ ورا آشــناستی

در بحـرِ پر تلاطـم مـوّاجِ زنـدگی

بر کشتی نجــاتِ بشـر ناخـداستی

او نورِ چشمِ حضرت زهرای اطهر است

دلبنــدِ مرتضی ، حَسَن مجتبــاستی

در این سرا، حکومتِ او را مجال نیست

محدودة حکومتِ او آن ســراستی

عالـم به فضل و رحمتِ او برده التجا

زیـرِ نگینِ رحمتِ او ماسِــواستی

معیار حلم و کانِ محبّت، نمـادِ مهر

بخشنـده و کریم و سریع الّرضـاستی

خُلْقِ عظیـم دارد و ماننـد مصطفی

اسطـورة کرامت و صدق و صـفاستی

قربانِ حُسْنَت‌ای شهِ محبوبِ انس و جان

با ما بگو که اینهمه زیبا چـراستی؟ ‏

ای نـور چشمِ حیدر و دلبندِ فاطمه‏

عالم، فدای خاکِ قدومت، رواسـتی ‏

‏ گویم ثنای شأن تو با صد زبان که تو

شایستة ستایش و حمد و ثناستی

دنیا، ز نـورِ پاکِ جمالت منوّر است

چشـم و چـراغِ سلسلـة اولیــاستی

از روزِ رستخیز نِیَم مضطرب، چو تو

با آن خصال، شافعِ روزِ جــزاستی

در گلشنِ ستایشت ‌ای نـورِ ایــزدی

‏ این کاظمی چو بلبلِ دستانسـراستی

Email this page

نسخه مناسب چاپ