یادداشت
آرامش و همدلی
سیدمسعود رضوی
هفته گذشته اتفاقات زیادی در صحنه جامعه و در گوشه و کنار کشورمان رخ داد. البته اخبار را ما از طُرُق غریبی به دست می آوریم و همین موضوع یکی از دلایل عدم اعتماد عمومی و همدلی در میان آحاد ملت است. برای مثال اگر یک صنف بزرگ مثل کامیونداران و رانندگان وسایل و وسایط سنگین و حتی تاکسی‌ها و مسافربر‌ها در سطحی گسترده دست به اعتصاب و اعتراض بزنند، این موضوع به یک تعرض جناحی و ابزار فشار بر دولت یا بر رقبای سیاسی بدل خواهد شد. حال آن که بلوغ سیاسی و علایق ملی و اجتماعی باید مانع این نوع بهره‌گیری و سیاسی شدن این مشکلات شود و طرفین در یک گفتگوی مبتنی بر مصلحت اجتماعی و منافع ملی، به حل و فصل معضلات بپردازند.

اما انحراف اخبار و رازهای حاکم بر بزرگترین دستگاه و بنگاه خبری همچنان ما را دچار حیرت می‌کند. تمایز و فاصله سیما و صدا از وقایع روزمره و آنچه در کوچه و بازار و افکار عمومی می‌گذرد، اسرار سر به مُهر است و کسی پاسخگو نیست. چگونه می‌توان مرزهای خصوص و عموم، و تفوّقِ سلایق شخصی و اقلیت‌های سیاسی را درمقابل خواست عموم و آرزوها و ارزشها و حقایق روزمرّه مشخص کرد؟ چه کسی از حق مردم، سلیقه و ذوق مردم، آرزوهای مردم، الگوهای مطلوب مردم، و آینده امکاناتی که جزو اموال مردم است و هیچ نظارت و سلطه و حتی دسترسی بدان ندارند، می تواند سخن گفته و یا نظر و نقدی به میان آورد؟

برخی دیگر از خبرگزاریها و رسانه‌ها نیز که به دشمنان قسم خورده دولت بدل شده و تمام همّ و غمّشان فشار بر دولت منتخب و مانع تراشی است، همین وضع را دارند و از امکانات عمومی به خاص‌ترین و بلکه خصوصی‌ترین شکل بهره می‌برند. این مسایل مصداق عدالت نیست و شاید بهترین عارضه عدم نظارت و ناپاسخگویی در میان خواص و خودی‌هایی است که خود را از من و شما و مردم کوچه و خیابان برتر و بالاتر و مصون می‌پندارند. این یک موضوع٫

چند روز پیش رئیس جمهور دکتر حسن روحانی، میهمانی افطاری برای پذیرایی از هنرمندان و اهل فرهنگ و سینما و ادبیات تدارک نمود. بزرگان و استوانه‌های ادبیات و سینما ازجمله استاد محمود دولت آبادی و استاد علی نصیریان به ضیافت روحانی رفتند و با رئیس جمهور ایران رودر رو و بی‌حاشیه و بی‌واسطه سخن گفتند. دردها و کمبودها و بی‌مهری‌ها را به او گوشزد کرده و نقد و پیشنهادهایشان را به وی گفتند.

این راه در دولت روحانی بسته نبوده و نیست. اکنون که به دلیل کارشکنی برخی متعصبان و یکسو اندیشان و اقلیت‌گرایان در داخل و اتحاد ارتجاعی آمریکا، رژیم صهیونیستی و شیوخ پترودلار خاورمیانه، فشارهای سختی بر دولت و ملت ایران تحمیل شده روا نیست که برخی از دوستان کنونی و سابق، سازهای مخالف را کوک کنند و از تنگی شرایط بهره ای برند و به جای بلند کردن نام و رأی خود غباری بلند کنند.

انتقاد حق است و انتخاب در چارچوب قانون حق تک تک ماست، اما در اینجا نظر و منظورم کسانی است که به بهانه مشکلات موجود و دفاع از حقوق مردم، حضور و تشریفی نیافتند و به اسم هنرمندان بیانیه دادند و در روزنامه‌ها و خبرگزاری‌های منتقد دولت و خاص بازتابی گسترده یافت. احتمالاً این دوستان به هدف و منظور اصلی دست یافتند. به نظر من، نه تمام این گروه، که برخی از این هنرمندان که از نسبت و روابط خوبی با اصحاب سیاست برخوردارند راه دور را برگزیدند و راه نزدیک را نپسندیدند. این هم البته حق آنهاست. اما در دنیای شفاف و شیشه ای که شبکه‌های مجازی همه چیز را در اختیار همگان می‌گذارد، نمی‌توان نقش وارونه بازی کرد. امیدواریم با همدلی و انسجام و آگاهی، این برهه دشوار را پشت سر بگذاریم.

و البته دولت هم نیازمند روابط عمومی بهتری است و باید سریع و صریح با افکار عمومی تعامل کند. واسطه افکار عمومی رسانه‌های مستقل و معتمد مردم است و نیز شبکه‌های اجتماعی، بدون جهت دهی یا هدایتهای ویژه…

Email this page

نسخه مناسب چاپ