مکتوب هفته
ریشه در خاک
دکتر محمدعلی فیاض‌بخش
کشورم است. وطنم، خاکم و ریشه‌ام است. اگر از این خاک کنده شوم، ریشه‌ام را دوباره کجا مستقر کنم؟ و ساقه وجودم را درکدام آسمان بگسترانم؟ درخت وجودم اگر میوه‌ای در خور نداشته، لااقل شاخ و برگم که سایه‌ای افکنده؛ این سایه را کجا و بر سر چه کس و کسانی بیفکنم‌ تا هویتم را باور کنم؟

من درخت این خاکم. در خاک همسایه بیگانه فقط قد می‌کشم، اما قامت برنمی‌افرازم. خورشید آسمان بیگانه، چندان با من مهربان نیست. اگر برگ‌هایم را نسوزاند، سایه‌ام را هم برنمی‌تابد. حتی اگر همسایه مهربانی کند و ریشه‌ام را در خاکش تاب بیاورد، از من تراریخته‌ای می‌سازد که دیگر نه خودم هستم و نه برای ذائقه دیگری مزه‌ای دارم.

من شمعدانی بالکن خانه پدری‌ام. گل و برگم مال گلخانه نیست.

من می‌خواهم بین دو رکعت نماز صبح و سفره صبحانه، با مرد و زن همسایه‌ام در کوچه خانه‌مان بلند سلام کنم، دو قرص تافتون را با همان بوی خوبش و نیمه‌گرمایش جلو بیاورم، او هم با جواب سلامی گرم‌تر لقمه‌ای بکند و بلند و‌خندان بگوید: خدا برکت دهد!

من هنوز و هنوز نانی را که به دست‌های شاگرد خمیر‌گیر چنگ خورده، ترجیح می‌دهم به آن نان حجیم و مکعب شکل بسته‌بندی شده و بهداشتی‌تر؛ چرا که، در تعارف صبحگاهی به همسایه، نمی‌توان لقمه‌ای از این کند، اما می‌شود به راحتی نیمی از آن قرص نان را به مهر بخشید. جوش شیرینش فدای این جوشش شیرین مهربانی همسایگی.

شما را به خدا بگذارید ما بمانیم با همین سلام و علیک خوشدلانه صبحگاهی و تعارف تافتون و بربری صبحانه به یکدیگر؛ با دل و‌ دماغی برای بردن کاسه آش رشته و کاچی زایمان خانگی و دو سیخ کبابِ بوبرنگ راه‌انداخته به در خانه بغلی؛ بدون آن‌که این‌همه عشق و زندگی را فدا کنیم در سگرمه‌های صبح و دمغی شب، که: امروز سکه چند است و کجا دلار می‌دهند؟ فردا بالا می‌کشد یا سرجای امروزش می‌ماند؟ پس‌فردا کجا کبابمان می‌کنند؟ این جمعه چه خط نشانی‌مان می‌کشند و هکذا…..؟

من مال این خاکم. خاکم را شخم نزنید؛ ریشه‌کنم نکنید؛ در هَرس شاخ و برگم مهربان‌تر بچینید؛ این‌قدر وجینم نکنید؛ بگذارید از “خودم” هم چیزی باقی بماند. به من آب بدهید؛ آب شیرین. گویند با گیاه اگر حرف بزنی، حرف زیبا و آرام، خوشتر برایت برگ می‌آورد و گل می‌کُند، لااقل مرا گیاه این خاک پاک ببینید!

ذلّه‌ام نکنید، امانم را نبرید، نه جایی دارم که بروم و‌نه اگر داشتم می‌رفتم. باهم بمانیم، اما هم‌زبانی و هم‌دلی با من را دوباره یاد بگیرید.

یک خودرو می‌خواهم که عصر جمعه ـ بعد از آن‌که در نماز جمعه با همسایه‌ها و همشهری‌ها دل به دل دادم ـ زن و بچه‌ام را ببرم سر پل و درکه و فرحزاد، یا امام‌زاده صالح و شاه‌عبدالعظیم و سیده‌ملک‌خاتون؛ خرید این خودرو را برای من و بچه‌هایم رؤیای آخرتمان نکنید. از پدرم از دوران بچگی شنیده‌ام و آموخته‌ام که از بانک وام نگیرم؛ حتی اسلامی‌اش!، بگذارید برای جهیزیه تک‌دخترم پس‌اندازی از همین حقوق حلالم جمع شود؛ ارزش پولم را با هک‌کردن سایت‌ها و زد و بند‌ها نابود نکنید.

در یک کلام: بخورید و بیاشامید، اما زیاده نروید؛ مملکت مال همه ماست!‏

Email this page

نسخه مناسب چاپ