یادداشت
گفتگو را به اهلش واگذارید
سید مسعود رضوی
در این ایام بحث و جدل در باب گفتگو و مذاکره، از حیث مفید بودن یا مضر بودن، (ایجابی و سلبی) بسیار در میان سیاستمداران و مدیران و صاحب نظران مطرح بوده و موضوع داغ رسانه‌هاست. از نایب رئیس مجلس شورای اسلامی و سخنگوی دولت تا فرمانده سپاه پاسداران و ائمه جمعه و برخی مقامات دیگر در این موضوع ورود کرده، مضرات و منافع احتمالی را متذکر می‌شوند.

گاهی انذار و بیم می‌دهند و گاهی به آینده موکول می‌کنند و گاه از اساس انکار کرده و افقی برای مذاکره نمی‌جویند. طرفداران مذاکره نیز دفع الوقت را خطا دانسته و احتمالات مفید و منافعی در این موضوع می‌بینند و گاهی این نظرات را بیان می‌کنند. ولی البته این گروه با صدای آرام و محدودتر به بیان نظرات اهتمام دارند، درحالی که مخالفان و منتقدان با صدای بلند و گاهی هل من مبارز طلبانه بدین موضوع پرداخته و دیدگاه خود را بیان می‌نمایند.

هر دو گروه حق دارند، اما این که عده‌ای در این سو و آن سوی این موضوع و مسئله، حقگزاری و حدگزاری‌های حقوقی و کیفری مطرح کرده و به جای «تحدید» دقیق نظریه‌ها به «تهدید» صاحب نظران می‌پردازند و بیرق شعار و قیل و قال در مقام نظریه پردازی بلند می‌کنند و خلاصه این که اصلا درکی از این التقاط و درآمیختن ندارند مایه تأسف و بلکه جای نگرانی است.

این موضوع باید به عنوان یک امر ابتدایی و یک اصل عام در اذهان ما پذیرفته شود که گفتگو و مذاکره در عالم سیاست، صرفا بر اساس منافع ملی و مصالح سیاسی انجام می‌گیرد یا نمی‌گیرد.

این مسئله یک تکلیف شرعی نیست همچنان که حرمت شرعی هم ندارد و اعتبار اخلاقی یا غیر اخلاقی هم نباید برای آن در نظر گرفت. مذاکره، امری لازم و ابزار سیاست و اقتصاد و مراودات بین‌الملل است.

اگر مذاکره نباشد، جنگ و اصطکاک و رقابتی خوفناک را باید از سر بگذرانیم. بنابر این اجازه دهید اهل سیاست کارشان را بکنند و فارغ از هیاهوی تبلیغاتی یا فشار نظامی یا فضاسازی غیر عقلانی، شرایط برای مراوده و مذاکره و دفاع از منافع ملی در هر کجا و هر سطح فراهم شود.

این شرایط اگر الان وجود ندارد بدین معنا نیست که فردا هم وجود نخواهد داشت. ‏

Email this page

نسخه مناسب چاپ