کوتاه و گویا/چرا می‌نویسم؟ ـ سرریز می‌کنم!(۲)
سخن پایانی با استاد…
محمدجواد حجتی کرمانی
در شماره‌های گذشته به گفتگوی «بی‌گفتمان» اشاره کردم که نقص بارز مناظره ۱۸ سال قبل ما با استاد مصباح یزدی دامت‌برکاته بود. و گفتم اگر این‌بار گفتگویی سرگیرد، باید دارای «گفتمان» باشد از اینرو، می‌خواهم در این نوشته به محورهای سخنم با جناب ایشان اشاره کنم که البته درخور هرگونه تغییر و حذف و اضافه و تکمیل است و من از خوانندگان محترم جریدة شریفه اطلاعات درخواست دارم که در اصل مسأله و نیز در مواردی که برخواهم شمرد نظر دهند و مرا یاری فرمایند.

پیشنهاد ۱

نخستین موردی که مورد سؤال من است و می‌تواند محور گفتگوی ما باشد اعم از آنکه مناظره‌ای رو در رو درگیرد یا تنها در همین نوشته‌ها منعکس شود و در انتظار پاسخ بماند این است که:

۱ـ نظر حضرتعالی نسبت به گردهمائی اخیر در مدرسه فیضیه قم و شعارها و سخنرانی‌های ارائه شده که مورد اعتراض برخی مراجع تقلید قم هم قرار گرفت چیست؟ ـ ساکتید؟ مخالفید؟ موافقید؟ با ذکر دلیل برای هر فرض.

۲ـ در مورد «برجام» نظرتان چیست؟ مخالفید؟ با ذکر دلائل…

۳ـ آیا در مورد حمایت خودتان از دولتهای نهم و دهم و شخص آقای احمدی‌نژاد، بر موضع خود هستید یا تجدیدنظر فرموده‌اید؟

***

پیشنهاد ۲

در صورتی که جناب آقای مصباح در موارد فوق نخواهند اظهارنظر فرمایند من محور گفتگو را منتقل می‌کنم به مسائل کلی‌تر و بحث و بررسی در مورد علل بوجود آمدن وضع کنونی بدین صورت:

۱ـ آیا به نظر حضرتعالی مسئولان انقلاب اسلامی، در عمل به مقتضای «دین اصیل» و «سیاست صحیح» پای‌بند بوده‌اند یا نه؟ اگر بوده‌اند، پس چرا پس از گذشت ۴۰ سال از پیروزی انقلاب اکنون در چنین شرایط داخلی و خارجی‌یی در قلمرو اخلاقی و سیاسی و اقتصادی هستیم؟

۲ـ اگر می‌پذیرید که نواقصی در رفتار و کردار ما بوده، آن نواقص چه بوده و عوامل انسانی آن کیانند؟ چه گروه و حزب و قشر و نهادی؟

۳ـ راه برون رفت از اوضاع کنونی چیست؟

***

موارد اشارة بالا قابل تکمیل و تصحیح است…

Email this page

نسخه مناسب چاپ