بازیهای پاراآسیایی اندونزی و المپیک جوانان آرژانتین با ۲ مأموریت متفاوت
 

بازیهای پاراآسیایی در جاکارتای اندونزی و المپیک جوانان در بوینس آیرس آرژانتین تقریباً به طور همزمان در حال برگزاری است و کاروانهای اعزامی کشورمان مقابل حریفان قرار گرفته‌اند، در حالی که مأموریت این دو کاروان، کاملاً متفاوت است.

ملی‌پوشان حاضر در بازیهای پاراآسیایی‌ نسبت به دوره‌های گذشته، بسیار کیفی‌تر به این رقابتها اعزام شده‌اند و هدف اصلی آنها، حفظ رتبه چهارمی دوره گذشته و تلاش برای ارتقاء به رتبه سومی است در حالی که مأموریت اصلی اعضای کاروان اعزامی به المپیک جوانان‌ کسب مدال و ارتقای جایگاه گذشته و کلاً‌ نتیجه‌گرایی نیست.

اصولاً هدف تعریف شده برای برگزاری المپیک‌های نوجوانان و جوانان، توسعه مسائل اخلاقی لازم در ورزش و بازگشت به شعارهای اصلی المپیک و روحیه جوانمردی و فاصله گرفتن از رذایلی است که این روزها از ورزش حرفه‌ای به بازیهای المپیک بزرگسالان هم سرایت و آن را هم آلوده کرده است.

طبیعی است که در چنین فضایی، چنانچه رویکرد حضور در المپیک جوانان به سمت و سوی مدال‌آوری و نتیجه‌گرایی رایج در ورزش به طور اعم و در ورزش کشور ما به طور اخص‌ برود، مسلماً مأموریت اصلی از حضور در این رویداد بزرگ و جهانی به بیراهه می‌رود.

در المپیک‌های نوجوانان و جوانان نهایتاً کشورها با مدال‌آوری‌ها و نتایجشان سنجیده نمی‌شوند و در پایان این رقابتها رتبه‌بندی کشورهای شرکت‌کننده بر مبنای مدال‌هایشان‌ نمود چندانی پیدا نکرده و رسماً ‌هم منعکس نمی‌شود، امّا در بولتن‌های منتشرشده هر روزه این رویداد، به مسائل فرهنگی و مراودات ورزشکاران کشورهای مختلف و همچنین کادر فنی و اجرایی آنها با یکدیگر، مشخصاً اشاره می‌شود. به عبارت دیگر، تعاملات سازنده فرهنگی بین شرکت‌کنندگان،‌ نمود بیشتری پیدا می‌کند نه مدال‌آوری و نتیجه‌های آنان بنابر این روزبه‌روز بر این تعاملات اضافه می‌شود و حتی بسیاری از کشورهایی که با نگاه نتیجه‌گرایی به این رویداد جهانی اعزام شده‌اند، یاد می‌گیرند که باید از این نگرش فاصله گرفته و همرنگ اکثریت جماعت شوند.

در روزهای پایانی و بخصوص در مراسم اختتاحیه این رویداد بزرگ به واقع فرهنگی و ورزشی است ـ با تأکید بر آنچه بحث فرهنگی اولویت اصلی این جشنواره بزرگ است و ورزش در اولویتهای دوم و سوم قرار می‌گیردـ که اندک کشورهای شرکت‌کننده که تا آخرین لحظات هم،‌ ماهیت این رویداد بزرگ را درک نکرده و فقط به فکر کسب نتیجه و مدال‌آوری بوده‌اند، تازه می‌فهمند چه کلاه بزرگی سرشان رفته و چه فرصت ایده‌آلی را از دست داده‌اند امّا صد افسوس که آن روزها، بر نمی‌گردد.

با این وجود بعد از گذشت چند دوره از این المپیک‌ها، کشورهایی هستند که مدال‌آوری و نتیجه‌گرایی،‌کعبه آمال آنهاست و هدف را باز هم گم می‌کنند.

جالب‌تر آن است که پس از بازگشت از این رویداد فرهنگی ـ ورزشی ‌به جای آنکه از تعاملات سازنده با سایر کشورها بگویند در قبال نتایج ضعیف به دست آمده، مؤاخذه می‌شوند تا مشخص شود در تقسیم‌بندی کشورهای پیشرفته،‌ در حال توسعه و عقب‌مانده در ورزش، قطعاً در گروه اول و دوم، جایی ندارند و فقط گروه سوم، پذیرای آنان است.

امیدواریم این نگاه بر کاروان اعزامی ایران هم ساری و جاری باشد و اگر ساختارهای ورزش کشورمان به گونه‌ای است که فعلاً در گروه کشورهای پیشرفته در ورزش قرار نمی‌گیریم، حداقل در جمع کشورهای در حال توسعه قرار بگیریم و با کشورهای عقب‌مانده،‌کاملاً فاصله داشته باشیم.

در رویداد بزرگی که بیش از۲۰۰ کشور دنیا بسیار باانگیزه و پرهیجان با اهداف فرهنگی در اولویت اول شرکت می‌کنند، زیبا نیست که معدود کشورهایی، این فرصت را مصادره به مطلوب کرده و مدال‌آوری‌هایشان را به رخ بکشند بخصوص که این نگاه فرهنگی‌ اخلاقی و بازگشت به روحیه المپیک،‌ باعث می‌شود که بسیاری از کشورهای شرکت‌کننده، با حداکثر قدرتی که دارند، به میدان نیایند و میدان را به برخی از ورزشکارانی بدهند که چون مقتدرترین‌ها در ورزش نیستند، شاید هیچگاه نتوانند فرصت حضور در چنین رویدادی را پیدا کنند اما امروز می‌توانند برای معرفی بیشتر فرهنگ و آداب و رسوم کشورشان‌ بهترین و موفق‌ترین سفیران باشند در حالی که نگاه کادر فنی و اجرایی آنان، همین را

می‌خواهد. به هرحال، کشورمان سابقه حضور در این المپیک‌ها را ابتدا تا به امروز داشته است و قاعدتاً در المپیک جوانان آرژانتین، باید بیش از پیش به تحقق این مأموریت یعنی آرمان متعالی المپیک، کمک کند.

قبل از اعزام کاروان ۴۹ نفره ورزشکاران جوان ایران به بوینس‌آیرس، شهنازی و رحیمی دبیرکل کمیته ملی المپیک و رئیس کاروان اعزامی، مفصلاً به این ماجرا اشاره کردند و اهداف اصلی را برشمردند و همین موضوع خوشبینی‌ها را بیشتر می‌کند که رنگ و لعاب توجه به مسائل فرهنگی در کاروان ایران، به مراتب بیشتر از دوره‌های گذشته باشد. اما احوال کاروان اعزامی به بازیهای پاراآسیایی اندونزی، کاملاً متفاوت است و ورزشکاران در فضای مطلق قهرمانی، باید به فکر مدال‌آوری و کسب بهترین جایگاه ممکن باشند.

کاروان اعزامی به جاکارتا خیلی جمع و جورتر از کاروانهای قبلی بوده و به گفته رضایی رئیس کاروان اعزامی، تمامی ورزشکاران و تیمهای اعزامی، شانس مدال هستند و اصولاً به همین هدف به بازیها اعزام شده‌اند به غیر از بوچیا که شرایط آن فرق می‌کند.

حاج محمود خسروی وفا رئیس کمیته ملی پارالمپیک هم قبل از اعزام کاروان کشورمان به این رقابتها صریحاً اعلام کرد که هدف اصلی از اعزام این کاروان کیفی، حداقل حفظ رتبه چهارمی دوره گذشته است در حالی که نگاهی جدی به سکوی سوم هم دارد.

حمید صمیمی رئیس فدراسیون جانبازان و معلولین هم از جاکارتا در اظهارنظری مشابه، هدف اصلی را در درجه اول حفظ رتبه چهارمی و در وهله بعدی ارتقاء آن، اعلام کرده است.

وجود چهره‌های شاخص و رشته‌های پرسابقه مدال‌آور هم در جمع اعزامی‌ها به جاکارتا، همین موضوع را اثبات می‌کند که همگی برای مأموریتی مشخص و هدفی ممکن به این مسابقات رفته‌اند. والیبال نشسته، بسکتبال با ویلچر، دوومیدانی در مواد مختلف، وزنه‌برداری، تیر و کمان و … همه و همه ورزشهایی هستند با کوله‌باری پر از مدال‌های رنگارنگ جهان و المپیک که انتظارات را برای نتیجه‌گیری در این مسابقات، بیشتر و بیشتر می‌کند.

با این وجود همین کاروان کیفی که به هدف مدال‌آوری و کسب نتایجی مشابه و حتی بهتر از دوره قبلی به جاکارتا رفته، همیشه به بهترین شکل ممکن، مسائل فرهنگی و اخلاقی را هم رعایت کرده و کوچکترین ناهنجاری به آن نزدیک هم نشده است. ورزشکاران و تیمهای اعزامی معلولین و جانبازان کشورمان به مسابقات مختلف آسیایی، جهانی و المپیک، همیشه بهترین‌ها از نظر منش و اخلاق و رعایت مسائل فرهنگی بوده‌ و همواره صاحب بهترین نمره در این زمینه شده‌اند.

با این وجود آنچه سایه بر کاروان اعزامی به بازیهای پاراآسیایی جاکارتا می‌اندازد، کاملاً متفاوت با اهداف کاروان جوانان اعزامی به المپیک بوینس آیرس است؛ یعنی نگاه و انتظار به مدال‌آوری و نتیجه‌گیری مطلوب.

کاروانهای اعزامی به بازیهای پاراآسیایی و المپیک جوانان آرژانتین اگرچه هر دو ماهیتی ورزشی دارند اما با مأموریتهای متفاوت به این رقابتها اعزام شده‌اند. پاراآسیایی‌ها برای کسب نتیجه‌ای مطلوب در مدال‌آوری و آرژانتینی‌ها برای گرفتن بهترین نمره در تعاملات سازنده و بحث فرهنگی و رعایت اخلاقیات و تکیه بر اصول و روح المپیک.

هر دو کاروان پس از بازگشت از این دو رویداد مهم، باید بر مبنای اهداف و مأموریت تعریف شده مورد ارزیابی قرار بگیرند. طبیعی است که کاروان پاراآسیایی بر همین مبنی مورد ارزیابی قرار خواهد گرفت، اما باید منتظر ماند و دید که آیا کاروان اعزامی به آرژانتین هم پس از بازگشت بر مبنای مدال‌آوری‌ها مورد ارزیابی قرار می‌گیرد یا بر مبنای موفقیتهایی که در مأموریت محوّله، کسب کرده است؟ واکنش متولیان ورزش پس از بازگشت کاروان جوانان از آرژانتین، نشان خواهد داد ورزش کشورمان در کدام گروه سه‌گانه مطروحه در سطور بالا قرار خواهد گرفت.

قاسم کیانی

Email this page

نسخه مناسب چاپ