خلوت و آشکار مولانا
آیت‌الله علی کاظمی‌اردبیلی
 

این قطعه در تقدیس از مقامات معنوی- عرفانی و ارشادات کریمانه عارف بزرگ ربّانی و سالک و اصل بی همتا و شاعر بی مانند روحانی حضرت مولانا انشاد شده است.

عاشقم بر دیار مولانا

بلکه بر روزگار مولانا

پی‎ به‏‎ ‎‏ کنه‏‎ وجود او نبرد

‏غیر پروردگار مولانا

سالکان‎ طریق‏‎ عالم غیب

همه هستند یار مولانا

مشکبو کرده عالم ما را

نفس مشکبار مولانا

قبله عشق هست در عالم

تا قیامت مزار مولانا

دل هر‏‎ ‎سالک‎‎‏ رسیده‏‎ به حق

هست در اختیار مولانا

میزند عشق موج بی وقفه

از دل بی‌قرار مولانا

مثنویّ ‎شریف ‏‎و‎‏ شمس‎‏ بُوَد

در جهان یادگار مولانا

کرده الهام این‎‏ معارف ‎را

بر دلش کردگار مولانا

ابدیت‎‏ بداده ‎بر ‎عرفان

سخن پایدار مولانا

بی تردید که عشق پاک علی

بوده است افتخار مولانا

مست ‎بوده‏‎ ‎است‎ با‏‎ ‎ولای‎ ‎علی

دل امّیدوار مولانا

قطعه ‎ناب‏‎ «از‏‎ علی ‏‎‎آموز»

هست یک شاهکار مولانا

طی شود با علیّ و ذکر علی

خلوت و آشکار مولانا

این‎‎‏ همه‏‎ آفرینش‎‏ ‎ادبی

کار حقّ است نه کار مولانا

قصّه‌هایی چو موسی و چو شبان

هست از ابتکار مولانا

از‎ فروغ‎‏ عنایت ازلی

روشن است شام تار مولانا

بگذشته است در ‎عبادت‎حق

همه لیل و نهار مولانا

تا‎‏ قیامت‏‎‎‏ هماره ‎من‎ مستم

از دو چشم خمار مولانا

فیض برده‎ ‎رجال ‎علم ‎و‎ ‎‏عمل

روز و شب در جوار مولانا

گرچه از روزگار او دورم

هستم امّا کنار مولانا

بوده‎ مرآت‏‎ ذات ‏‎لم‎ ‎‏یزلی

دل آیینه‌وار مولانا

مدحتی‎ ‎گفته‎ ‎لیک‎ ناقابل

کاظمی جان نثار مولانا

من‎کجا ‏‎‎و زبان‎ الکن‏‎‎‏ من

نعت بس بی‌شمار مولانا

غیر‎‏ ذات‏‎ بزرگ ‎لم یزلی

کیست آموزگار مولانا؟

رقصها می‌کنند‎ اهل‏‎ ‎طرب

در دل شب به تار مولانا

شرری‎‎‏ اوفتاده‏‎ ‎بر‎ عالم

دوستان از شرار مولانا

می‌فرستم ‎درود‎ نامحدود

بر دل بی‌غبار مولانا

جاودانه است در زمانه همی

بی‌خزان است بهار مولانا

Email this page

نسخه مناسب چاپ