میکروچیپ ایمپلنت ها، کنترل ذهن و سایبرنتیک
بخش نخست
 

در سال ۱۹۴۸ میلادی «نوربرت واینر» کتابی تحت عنوان «سایبرنتیک» منتشر کرد و در آن ارتباط عصبی و تئوری کنترل که قبلاً در آن زمان در حلقه های کوچکی [در جامعه] مورد استفاده بودند تشریح کرد. «یونجی ماسودا»، پدر جامعه اطلاعات در سال ۱۹۸۰ میلادی نگرانی اش را این گونه بیان کرد که آزادی ما به سبک اورول گونه ای به وسیله تکنولوژی سایبرنتیک که کاملاً برای اغلب مردم ناشناخته است، تهدید می‌شود. این تکنولوژی مغزهای مردم را از طریق میکروچیپ های کاشته شده [ایمپلنت شده] در مغزشان به ماهواره‌های کنترل شده به وسیله سوپررایانه های مستقر در مراکزی در زمین مرتبط می‌کند.
نخستین ایمپلنت های مغزی در سال ۱۹۷۴ میلادی در ایالت «اوهایو» در آمریکا و همچنین در استکهلم پایتخت سوئد از طریق جراحی کار گذاشته شدند. الکترودهای مغزی در جمجمه کودکان بدون اطلاع والدینشان در سال ۱۹۴۶ میلادی نصب شدند. در دهه های ۵۰ و ۶۰ میلادی در طول پژوهش درباره اصلاح رفتار و عملکرد مغز و بدن، ایمپلنت‌های الکتریکی داخل مغز حیوانات و انسان‌ها به ویژه در آمریکا کار گذاشته می شدند. روش‌های کنترل ذهن در تلاش هایی برای تغییر رفتار و طرز تلقی (ذهنیت) انسان استفاده شد. تحت تأثیر قرار دادن و تغییر دادن عملکرد مغز یک هدف مهم نیروهای نظامی و سرویس‌های اطلاعاتی شد.
۴۴ سال پیش ایمپلنت های مغزی در عکس های رادیوگرافی (ایکس ری) به اندازه یک سانتی متر ظاهر شدند. ایمپلنت های بعدی به اندازه یک دانه برنج کوچک شدند. آنها از جنس سیلیس و پس از آن هم از جنس «گالیوم ارسناید» بودند.
امروزه ایمپلنت ها به اندازه کافی کوچک هستند که داخل گردن یا پشت (کمر) نصب شوند و نیز داخل یا مرتبط شده با یک شریان در قسمت‌های مختلف بدن در طول عمل های جراحی با رضایت یا بدون رضایت فرد کار گذاشته شوند. در حال حاضر شناسایی و حذف و برداشتن ایمپلنت تقریباً غیرممکن است.
این به طور تکنیکی برای هر تازه به دنیا آمده ای امکان پذیر است که به او یک میکروچیپ تزریق شود؛ چیزی که [اگر انجام می شد] می توانست برای تشخیص هویت شخص برای باقیمانده عمرش کاربرد داشته باشد.
چنین طرح هایی در آمریکا به طور سری مورد بحث هستند، بدون این که در محضر عموم مورد بحث قرار‌گیرند. در سوئد نخست‌وزیر وقت «اولاف پالمه» در سال ۱۹۷۳ برای ایمپلنت کردن زندانی ها اجازه داد و مدیر پیشین بازرسی دیتا (داده‌ها) ژنرال «یان فریز» فاش کرد که بیماران تحت پرستاری در منزل در اواسط دهه هشتاد میلادی ایمپلنت شدند.
انسان های ایمپلنت شده می‌توانند در هر جایی مورد تعقیب واقع شوند. عملکرد مغزشان می‌تواند از راه دور به وسیله سوپررایانه فرستاده شود (مورد مشاهده و بررسی قرار گیرد) و حتی از طریق تغییر فرکانس‌ها تغییر داده شود.
موش های آزمایشگاهی [منظور کسانی هستند که برای آزمایش و تجربه این تکنولوژی مورد استفاده قرار می گیرند] در این آزمایشات مخفی، تشکیل شده اند از زندانی‌ها، سربازها، بیماران ذهنی، بچه‌های معلول، مردم نابینا و ناشنوا، زنان مجرد، سالمندان، بچه‌های مدرسه ای و هر گروه از مردم که به وسیله الیتِ آزمایش کننده در حاشیه در نظر گرفته شده اند. برای مثال، تجارب منتشر شده زندانیان در زندان ایالت «یوتا» از نظر انسانی شوک برانگیز هستند.
ادامه دارد
*نوشته: Rauni-Leena Luukanen-Kilde؛ پزشک و افسر ارشد پزشکی پیشین فنلاند
*ترجمه: شاهین میرمحمد حسینی
*منبع: naturodoc.com
عکس از: sott.net

code

Email this page

نسخه مناسب چاپ