یادداشت
مقام سومی وزنه‌برداری؛ قابل دفاع است
رضا پورعالی
 

چهل و سومین حضور وزنه‌برداری ایران در رقابتهای جهانی، سومین عنوان سومی را برای تیم ملی کشورمان به همراه داشت؛ خوشحال باشیم یا ناراحت؟‎

‎برای تیمی که سال گذشته عنوان قهرمانی جهان را به دست آورده و مدافع عنوان قهرمانی است، کسب عنوان سومی تیمی در رقابتهای جهانی امسال نمی‌تواند خوشایند باشد. با این حال چند دلیل وجود دارد که روی همین کاپ سومی برق طلا می‌اندازد‎.

‎اولین دلیل؛ ترکیب ناقص تیم ملی وزنه‌برداری در رقابتهای جهانی ۲۰۱۸ بود. درحالی که اوزان وزنه‌برداری از امسال به ۱۰ وزن افزایش پیدا کرد، تیم ملی فقط با ۸ وزنه بردار راهی عشق آباد شد تا پیش داوری‌ها حول نتیجه تیمی ضعیف ایران در این رقابت‌ها چرخ بزند. با این حال هرچه به روزهای پایانی رقابتها نزدیک شدیم، معادلات هم به نفع ما تغییر کرد. ایران با ۸ نفر، بعد از چین و بلاروسی که ۱۰ وزنه بردار داشتند، در رده بندی امتیازی در جایگاه سوم ایستاد و نکته مهم این بود که تیم‌های مطرحی چون روسیه و قزاقستان‌ با ۱۰ وزنه بردار خود نتوانستند به اندازه تیم ۸ نفره ایران امتیاز کسب کنند‏‎. ‎البته اینجا یک پرانتز هم باید باز کرد و گفت نتیجه خوب ایران نباید باعث شود از کنار کوتاهی فدراسیون در ارسال اسامی گذر کنیم. در واقع با تاخیری که داشتیم، سه وزنه بردار خودمان را از حضور در رقابتهای جهانی محروم کردیم و ناچار شدیم با ۷ وزنه بردار و یک ذخیره، در این رقابتها شرکت کنیم. شاید اگر آن اشتباه نبود، الان، به جای عنوان سومی کاپ نایب قهرمانی در کلکسیون افتخارات وزنه‌برداری ایران بود‎.

‎دلیل دومی که باعث می‌شود عملکرد تیم ملی را مثبت ارزیابی کنیم‌ قهرمانی نمایندگان ایران در دو وزن مختلف است. در تاریخ رقابتهای وزنه‌برداری‌ انگشت‌شمار هستند سال‌هایی که تیم ملی ایران در دو وزن مختلف صاحب مدال طلای جهانی شده است. این ۲۰ سال اخیر را مرور کنیم فقط ۳ مورد؛ ۲۰۰۳ با قهرمانی فلا‌حتی نژاد و رضازاده. ۲۰۱۱ با قهرمانی رستمی و سلیمی. ۲۰۱۷ با قهرمانی مرادی. اما امسال در عشق آباد این عدد ۳ با قهرمانی متوالی سهراب مرادی و علی‌هاشمی به عدد ۴ تبدیل شد‎.

‎دلیل مهم دیگر این بود که تیم ۸ نفره محمد حسین برخواه، حتی یک اوتی هم نداد. همین دو ماه پیش که تیم ملی با هدایت برخواه در بازیهای آسیایی شرکت کرد، بیشتر از کسب دو مدال طلای تیم ملی، داشتن ۴ وزنه بردار اوت شده، خبر ساز شد و انتقادات زیادی را متوجه تیم ملی کرد. اما برخواه با تغییر استراتژی کاری کرد که نفرات تیم ملی در همه حرکت‌ها صاحب امتیاز شوند‌ نکته‌ای که در نهایت به ایستادن ایران روی سکوی سومی دنیا منجر شد‎.

‎و دلیل چهارم که همان توفیق اجباری در استفاده از نفرات جوان در ترکیب تیم ملی بزرگسالان است. خداحافظی بهداد سلیمی از دنیای قهرمانی‌ انصراف کیانوش رستمی از حضور در رقابتهای جهانی و البته آسیب دیدگی سعید علی حسینی باعث شد، دست محمدحسین برخواه در آستانه این رقابتها بسته شود. تنها چاره استفاده از نفرات جوان بود. با این تدبیر، حسین سلطانی‌ عارف خاکی و علی داودی، با وجود حضور در رده سنی جوانان به ‌ترکیب تیم ملی اضافه شدند. رضا بیرالوند هم که بعد از سهراب مرادی، ستاره تیم ملی لقب گرفت، فقط ۲۱ سال داشت و امیر حقوقی هم در شرایطی در ۲۵ سالگی دوبنده تیم ملی را برتن کرد که هرگز تا قبل از این برای تیم ملی وزنه نزده بود. این نفرات جوان در کنار باتجربه‌هایی چون سهراب مرادی، محمدرضا براری و علی‌هاشمی، ترکیب تیمی را تشکیل دادند که در نهایت روی سکوی سوم دنیا ایستاد‎. ‎بخش زیادی از تیمی که در عشق آباد وزنه زد، شاکله اصلی تیم ملی در سالهای آتی هستند و مسابقات جهانی عشق آباد سکویی شد برای آنها تا بلند پروازی را از همین جا آغاز کنند. وزنه ۱۹۷ کیلویی علی داودی در فوق سنگین یا آن ۲۱۷ کیلویی که رضا بیرالوند در دسته ۱۰۲ کیلوگرم زد و توانست مدال طلای جهانی به دست بیاورد، وزنه‌های ارزشمندی بودند که همه را به آینده امیدوار کرد‎. ‎البته نکاتی هم هست که نباید از آن غافل شد. مثلا اینکه استراتژی مشخصی برای اوزان المپیکی داشته باشیم. چینی‌ها امسال فقط در ۷ وزن المپیکی وزنه بردار فرستادند تا از الان در فضای المپیک ۲۰۲۰ قرار بگیرند. اما دو وزنه بردار مدال‌آور ما، یعنی علی‌هاشمی و رضا بیرالوند در دسته‌ای مدال گرفتند که المپیکی نیست و فعلاً نمی‌توان درباره آینده این دو قهرمان رویاپردازی کرد (دسته ۱۰۲ کیلوگرم). در دسته ۹۶ کیلوگرم هم تیان تائوی چینی با آن وزنه ۲۳۶ کیلویی که بالا کشید، زنگ خطر را برای سهراب مرادی به صدا در آورد. پس باید از الآن استراتژی داشت و با توجه به پشتوانه‌ها‌ برای دو سهمیه المپیکی برنامه‌ر‌یزی کرد‏‎.

Email this page

نسخه مناسب چاپ