آری سپیده، نور
علیرضا پورامید
 

نامت دوید
بر پهنه‌ آسمان
پیشانیِ افق
شرقِ جهانِ درد
نیمِ زمینِ سرد
در دست‌های دور
بی‌وحشت عبور
شد بر افق، سحر
بر آدمان، امید
آری سپیده، نور
بارید، تابید و بردمید
نامت: امین ظهور
یادت: امانحضور
آزاده‌ تر ز نور
آشفته تر ز شور
ابراهیمی باد نامِ احمدت
داوودِ آواز
که با فلاخنِ ناخن و مضراب و زخمه
جالوتِ جهل را به جنگی…
و
زودا
که صلابتِ صدات
صیون را
به تسخیر آرد

Email this page

نسخه مناسب چاپ