تاریخچه ام- اس در جهان
 

عصب‌ شناس فرانسوی، ژان مارتین شارکو (Jean-MartinCharcot) (1893ـ۱۸۲۵ ) اولین فردی بود که در سال ۱۸۶۸ به تصلب (عصبی) متعدد به عنوان یک بیماری مجزا پی برد. شارکو به مدد گزارش‌های پیشین و با اضافه کردن مشاهدات آسیب‌شناختی و بالینی خود نام این بیماری را «sclerose en plaques» گذاشت.

علائم سه‌گانه این بیماری که اکنون به نام سه‌گانه شارکو شناخته می‌شوند عبارتند از جنبش غیرارادی کره چشم، رعشه هدفمند و گفتار تلگرافی،(گفتار مقطع) . البته این علائم مختص بیماری ام‌اس نیستند. شارکو همچنین متوجه تغییرات شناختی در بیماران خود شد که موجب بوجود آمدن «ضعف چشمگیر حافظه» و «کاهش قدرت ادراک» در آن‌ها شده بود.

قبل از شارکو، رابرت کارسول (۱۸۵۷ـ۱۷۹۳) که استاد انگلیسی آسیب‌شناسی بود، و ژان کروویلهر (۱۸۷۳ـ۱۷۹۱) که استاد فرانسوی آناتومی آسیب شناختی بود، بسیاری از جزئیات بالینی این بیماری را تشریح کرده و به تصویر درآورده بودند، اما نتوانسته بودند آن را به عنوان یک بیماری مجزا تشخیص دهند. بویژه، کارسول آسیب‌هایی که شناسایی کرده بود را «ضایعه ویژه ستون فقرات به همراه تحلیل بافت» نامید.

در سال ۱۸۶۳ آسیب‌شناس سوئیسی، جورج ادوارد رینفلیش (Georg Eduard Rindfleisch) (1908ـ ۱۸۳۶) با استفاده از میکروسکوپ متوجه شد که ضایعات التهابی در اطراف رگ‌های خونی پخش می‌شدند. در قرن ۲۰ نظریه‌هایی در خصوص علت و بیماری‌زایی این بیماری ارائه شد و درمان‌های مؤثر این بیماری در دهه ۱۹۹۰ کشف شدند.

گزارش‌های تاریخی فراوانی از افرادی که قبل از تشریح بیماری توسط شارکو یا اندکی پس از آن زندگی می‌کرده‌اند و احتمالاً به بیماری ام- ‌اس مبتلا بوده‌اند وجود دارد. زن جوانی به نام‌هالدورا که در حدود قرن ۱۲ میلادی در ایسلند می‌زیسته به‌طور ناگهانی بینایی و تحرک خود را از دست داد و هفت روز پس از اعتراف کردن به قدیس‌ها دوباره آن‌ها را بدست آورد.

قدیس لیدوینا اهل اسخیدام، یک هلندی راهبه، که بین سال‌های ۱۴۳۳ـ۱۳۸۰ می‌زیسته می‌تواند یکی از افرادی باشد که به بیماری ام‌- اس مبتلا بوده‌است.

از سن ۱۶ سالگی تا زمان مرگش یعنی تا سن ۵۳ سالگی، وی دچار دردهای مقطعی و سست شدگی پاها شده و بینایی خود را از دست داده بود؛ علائمی که نشانه‌های بیماری ام‌- اس هستند. هر دو این موارد منجر به ارائه فرضیه «ژن وایکینگ» برای انتشار این بیماری شد.

یکی دیگر از موارد اولیه ام‌- اس توسط شرح حال‌نویس بریتانیایی به نام دبیلیو ان پی باربلیون با نام مستعار بروس فردریک کامینگز که بین سال‌های (۱۹۱۹ـ۱۸۸۹) می‌زیسته به ثبت رسیده‌است. وی شرح مفصلی از تشخیص پزشکی و تلاش‌های خویش را به ثبت رسانیده‌ است. شرح حال وی در سال ۱۹۱۹ تحت عنوان «یادداشت‌های یک مرد ناامید» به چاپ رسید.

Email this page

نسخه مناسب چاپ