یادداشت
تقابل والیبال ایران و لهستان نمونه‌ای از مقاومت و تدبیر
دیدار والیبال ایران با لهستان نمونه‌ای از مقاومت و تدبیر بود که اما در تیرماه سال ۱۳۹۵ چنین اتفاقی برعکس پیش آمد. در آن زمان تیم ایران بازیهای مقدماتی را با شجاعت و تهور شایسته برد ولی در مسابقه پایانی به محض اینکه اندکی عقب افتاد تبدیل به تیمی بدون اراده و بازنده در برابر حریف خود شد که علت باخت تیم ملی والیبال ایران خودباختگی بود نه اشکال تکنیکی.

با توجه به اینکه تیم ملی والیبال ما از نظر سابقه در مسابقات بزرگ جهانی تازه کار و جوان است ولی با توجه به توانمندی‌های فردی و جمعی انتظار چنین باختی را نداشتیم. شخصا اطلاعات و تجربه لازم که بتوانم تیم را از نظر تاکتیک بررسی کنم ندارم ولی نمی‌توانم برخی موارد را نادیده بگیرم. تیم ما گاهی بقدری با قدرت و مصمم در مسابقات بین‌المللی شرکت می‌کند که برای مربی و ملت بسیار موفقیت‌آمیز و امیدوارکننده است ولی همین تیم با تمام خصوصیات خوب که از نظر تعداد بازیکنان مناسب در پست‌‌های مختلف دارد و جابجائی افراد به آسانی امکان‌پذیر است، بموقع اقدام نمی‌کند؟

بطور کلی در جوانان غرورآفرین و ورزشکاران ما یک کمبود وجود دارد که متاسفانه شامل تماشاچیان و طرفداران آنان هم می‌شود، و آن عدم خود‌باوری و ادامه جنگندگی، مبارزه و استقامت است. در این مورد داستانها و شواهد متعددی وجود دارد که حکایت از عدم اصل مهم خود‌باوری و اعتماد‌به‌‌نفس، استقامت و پایمردی در مبارزه است.

همه ما اعم از ورزشکار، مسئولین، مربی و تماشاچی باید بدانیم هر مسابقه برد و باخت دارد. اگر برنده شدیم نباید حقایق را فراموش کرد و تصور کنیم حریفان آینده ما بیکار نشسته‌اند. لازم است بعد از هر پیروزی سعی کنیم بر تلاش خود بیفزائیم تا برابر حریف آینده قوی‌تر از پای درنیائیم و با روحیه باخت و تسلیم وارد صحنه نشویم. باید به خود‌باوری برسیم مادامی که این حس و این اعتماد در ورزشکاران ما، ملت ما و مسئولین ما بوجود نیاید ما نمی‌توانیم به نحو مطلوب از توان خود استفاده کنیم.

این ماجرا بوضوح در تورنمنت سال ۱۳۹۵ وجود داشت و در مقاله‌ای تحت عنوان شکست‌ پذیرفتنی ولی خودباختگی باورنکردنی است، این عدم اعتماد به نفس و خودباختگی را تشریح نموده و از مسئولین، ورزشکاران و تماشاگران تقاضا کردم حس اعتماد و پایمردی و استقامت را در خود ایجاد کنند. داستان‌های فراوانی از قبیل شکست و فرار تیمور در صحنه جنگ و ملاحظه تلاش و پشتکار و مقاومت مورچه‌ای را که سعی داشت هسته درشت چند برابر وزن خود را به بالای دیوار ببرد و چندین بار در آخرین لحظه هسته از دهان او پایین افتاد و نقش زمین شد ولی مجدداً حرکت خود را تکرار کرد تا اینکه موفق شد باید به خاطر بسپاریم و هیچگاه ناامید و از پای افتاده نشویم.

به اعتقاد من وظیفه همه ما تقویت روحی و ایجاد حس خودباوری در ورزشکاران است. با پشتیبانی صمیمی و مستمر، آنها را تشویق نموده و مطمئن کنیم که ما به تلاش مردانه و پایمردی مستمر آنها ارج می‌نهیم و بخوبی می‌دانیم در هر مبارزه برد و باخت وجود دارد.

تماشاچی هم نباید به اندک اشتباه تغییر روش لفظی و عملی بدهد و با شعارهای دلسرد‌کننده تلاش ارزشمند و مستدام بازیکنان را فراموش و آنها را مأیوس و دلسرد کند.

اگر ما آرزوی برد داریم باید بدانیم نابرده رنج گنج میسر نمی‌شود ما هم باید در این تلاش مستمر، پایبند و مصمم باشیم تشویق و پشتیبانی خود را از یاد نبریم و آمادگی پذیرش باخت و اشتباهات ورزشکاران را که مردانه می‌جنگند، داشته باشیم و به اندک ناکامی از حمایت آنان دریغ نکنیم. به قول همینگوی هر انسانی ممکن است بازنده شود ولی نباید مأیوس و درمانده شد A man could be defected but not destroyed .خوشبختانه در بازیهای اخیر بازی دلیرانه مصمم تیم والیبال ایران با تیم والیبال لهستان امیدوارکننده است با اینکه دو بخش بازی را به تیم لهستان واگذار نمودند ولی در بخش‌‌های باقیمانده چهارم و پنجم در نهایت توان و شجاعت بازی کردند و سرانجام قدرت تفکر، تکنیک و مهارت خود را به حریف تحمیل کرده و سرافراز بیرون آمدند و هموطنان عزیز را در نقاط مختلف پراکنده جهان و آنهایی‌که در کشور خودمان زندگی می‌نمایند غرق شادمانی و شعف کردند. مقایسه این مبارزه با بازی ضعیف و شکست خورده تیم ایران در تابستان ۱۳۹۵ بسیار امیدوارکننده است.

پروفسور محمد حسن کریمی‌نژاد

استاد پاتولوژی و ژنتیک دانشگاه علوم پزشکی تهران

Email this page

نسخه مناسب چاپ