یادداشت
سربازان گمنام
فتح الله آملی
«تنها در یک سال گذشته با ۱۱۴ تیم تکفیری، ۱۱۶ تیم مرتبط با منافقین، ۴۴ تیم ضد انقلابی و ۳۸۰ تیم قاچاق موادمخدر برخورد شده است.

عملیات ۱۸۸ تیم عملیاتی را خنثی کرده‌ایم که از جمله آنها دستگیری ۴ نفر در جنوب غربی کشور و کشف ۱۵ هزار فشنگ کلاشینکف بوده است.

ده‌ها جاسوسی که جذب سرویس‌های اطلاعاتی بیگانه شده بودند در مراکز حساس کشور شناسایی شده و در اختیار دستگاه قضایی قرار گرفتند. در ضدجاسوسی راهبرد را از ضد جاسوسی پدافندی به راهبرد ضد جاسوسی آفندی تغییر دادیم و در مصاف با سرویس‌های اطلاعاتی بیگانه و دشمن ضربه‌های کاری وارد کردیم. در رابطه با آمریکا، سیا و شبکه جاسوسی این کشور۲۹۰ نفر از جاسوسان آنانرا در کشورهای مختلف از جمله ایران شناسایی کردیم که با کشورهای دوست تبادل اطلاعاتی صورت گرفت و ارتباط با آن منابع به هم ریخت. اخیراً یاهو نیوز با ۱۹ نفر از صاحبنظران امنیتی آمریکا مصاحبه داشته که یکی از آنها اروین مکلو تحلیلگر امنیت ملی آمریکاست که گفت این اتفاق فاجعه‌آمیز‌ترین شکست بعد از یازده سپتامبر است و یک افتضاح اطلاعاتی برای آمریکاست.

در رابطه با فساد اقتصادی، مبارزه با قاچاق کالا و ارز و شناسایی باندهای فساد و قاچاق اقدامات فراوانی صورت گرفت. مثلاً در یکی از شرکت‌های وابسته به یکی از بانک‌ها، ۲۰۹ میلیون درهم سرقت توسط خانمی صورت گرفت که فراری بود. او را شناسایی و به کشور برگرداندیم. فردی ۱۵۰ میلیارد تومان پول مردم را هک کرده و به یکی از کشورهای همسایه فرار کرده بود که او را هم به کشور برگرداندیم… به هر حال بیان دستاوردهای سربازان گمنام امام زمان در یک جلسه کوتاه امکانپذیر نیست….»

اینها بخش‌های مهم از سخنان وزیر اطلاعات در سخنرانی پیش از خطبه‌های نماز جمعه تهران بود. حرف وزیر درست است و امکان ذکر همه فعالیت‌های اطلاعاتی و امنیتی به وقت و مجال بسیار بیشتری محتاج است اما آنچه که مشخص است این‌ است که در این تشکیلات معمولاً جز وزیر بقیه را کمتر کسی می‌شناسد و قاعدتاً هم نباید بشناسد. به همین خاطر عنوان سربازان گمنام امام زمان به آنان داده شده است که لقب مناسب و در عین حال افتخارآمیزی است. آنها که در این مجموعه کار می‌کنند قاعدتاً باید قدر و قیمت چنین عنوانی را بدانند اما اشکال ناگزیر کار آن است که نمی‌توانند بگویند چگونه کارشان را انجام می‌دهند و نیز نمی‌توانند خود را معرفی کنند و همین دو ناگزیر باعث می‌شود تا بسیاری از عناصر متعهد، انقلابی و وطن‌پرستی که صادقانه در این مجموعه به ملک و ملت خدمت می‌کنند و امنیت را برقرار می‌دارند شناخته نشوند و کارهای بزرگی که صورت می‌گیرد چندان دیده نشود. اما همه اشکال کار به این دو مانع ناگزیر بر نمی‌گردد. ارتباط این وزارتخانه و روابط عمومی آن هم با رسانه‌ها خالی از اشکال نیست. می‌توان بیشتر ارتباط داشت، بیشتر مصاحبه کرد و از اقدامات صورت گرفته گفت و داستان ماجراهایی را که بیان آن منافاتی با خطر امنیتی ندارد شرح داد.

گرچه نگاه مردم و جامعه در رابطه با تشکیلات امنیتی پس از انقلاب بکلی دگرگون شد و از جمله شاهد بیشترین همکاری جامعه با نهادهای امنیتی در دهة۶۰ و بویژه در مواجهه با منافقین و ضد انقلاب بوده‌ایم و کارکرد این نهاد نیز کاملاً دچار تغییر ماهوی و تحول اساسی شد اما بی‌تعارف باید گفت که در رابطه با استمرار تقویت این ارتباط مردمی و شرح خدمات عناصر خدوم و متعهد این نهاد به‌قدر کافی اهتمام نشد در حالیکه می‌توان بخصوص در حوزه‌هایی که دغدغه مردم است بیشتر با مردم سخن گفت. اینکه چه خرابکاریهایی که می‌توانست توسط تیمهای اجیر شده تروریستی صورت گیرد ولی در نطفه خفه شد. اینکه چه باندهای فسادی شناسایی و دستگیر شدند. اینکه وزارت اطلاعات با چه شبکه‌های جاسوسی بیگانه به مقابله پرداخت و اینکه چه خدماتی در این حوزه‌‌ها صورت گرفته است و …

به اعتراف همگان یکی از سرمایه‌های کشور، امنیت آن است که در مقام مقایسه می‌توان گفت حتی از بسیاری از کشورهای پیشرفته‌ بهتر است. این امنیت به سادگی به دست نیامده و نمی‌آید. جدای از آن مردم گلایه‌های بحقی در مورد امنیت اقتصادی دارند که این حوزه هم در بحث امنیت بسیار مهم است. همینکه بشنوند در این حوزه وزارت اطلاعات چه اقداماتی انجام داده و یا می‌دهد در جلب بیشتر اعتماد عمومی کمک موثری است. اطلاع‌رسانی در این حوزه‌‌ها بویژه شناسایی شبکه‌های فساد اقتصادی و باندهای قاچاق کالا و مواد‌مخدر اتفاقاً‌ محدودیت‌های کمتری دارد و یکی از دغدغه‌های مهم مردمی هم هست. حضور موثرتر وزارت اطلاعات در مقابله با عوامل و ایادی فساد اقتصادی چه در بخش دولتی و چه در بخش خصوصی و تلاش باند‌هایی که چون زالو‌ خون مردم را در این تنگنا و جنگ همه‌جانبه اقتصادی در دوران سخت تحریم می‌مکند بویژه در بدنه اجرایی و دستگاه‌ها و نهادهای وابسته به حکومت و دولت و اطلاع‌رسانی مناسب در این موارد، در تقویت اعتماد عمومی به این نهاد گامی موثر به حساب می‌آید. به هر حال به‌گمان نگارنده ارتباط بیشتر رسانه‌ای این نهاد و حضور موثرتر رسانه‌ای آن ضروری است.

Email this page

نسخه مناسب چاپ