شوخی های رزمندگان در جبهه
۸ سال دفاع مقدس، ۸ سال نبرد و حضور در مناطق جنگی یادگارهای کوچک و بزرگ برای ما به جا گذاشته است. ادبیات جبهه یکی از آنهاست که می توان مطایبه و شوخی های میان رزمندگان را زیرمجموعه آن دانست. در این ستون، گزیده هایی از مطایبات میان دلاوران میهن از میان خاطرات آنها تقدیم می شود.

جشن پتو

قرار گذاشته بودیم هرشب یکی از بچه‌‌های چادر را توی «جشن پتو» بزنیم. یک روز گفتیم: ما چرا خودمون را می زنیم؟ برای همین قرار شد یکی از بچه ها بیرون برود و اولین کسی رو که دید به داخل چادر بکشاند. یکی از بچه‌‌ها رفت بیرون و بعد از مدتی با یک حاج آقای روحانی برگشت. اول جاخوردیم. اما قراری بود که گذاشته بودیم. گفت: حاج آقا بچه‌‌ها سوال دارن. حاج آقا گفت: بفرمایید و…. مدتی گذشت. یک بار داشتم از کنار چادری رد می‌شدم که کسی صدایم زد؛ تا به خودم اومدم، هفت هشت روحانی به سرم ریختند و جشن پتوی حسابی برایم گرفتند.

صلوات

بچه‌ها با صدای بلند صلوات می‌فرستادند و او می‌گفت: «نشد این صلوات به درد خودتون می‌خوره». نفرات جلوتر که اصل حرف‌های او را می‌شنیدند، می‌خندیدند، چون او می‌گفت:« برای سماورای خودتون و خانواده هاتون به قوری چایی دم کنید». بچه‌های ردیف های آخر فکر می‌کردند که او برای سلامتی آنها صلوات می‌گیرد و او هم پشت سر هم می‌گفت: «نشد مگه روزه هستید» و بچه‌ها بلندتر صلوات می‌فرستادند. بعد ازکلی صلوات فرستادن تازه به همه گفت که چه چیزی می‌گفته و آنها چه چیزی می‌شنیدند و بعد همه با یک صلوات به استقبال خنده رفتند.

سلامتی راننده

صدا به صدا نمی‌رسید. همه مهیای رفتن و پیوستن به برادران مستقر در خط بودند. راه طولانی، تعداد نیروها زیاد و هوا بسیار گرم بود. راننده خوش انصاف هم در کمال خونسردی آینه را میزان کرده و به سر و وضعش می‌رسید. بچه‌ها پشت سر هم صلوات می‌فرستادند، برای سلامتی امام، بعضی مسئولین و فرمانده لشگر و … اما باز هم ماشین راه نیفتاد. بالاخره سر و صدای بعضی درآمد: «چرا معطلی برادر؟ لابد صلوات می‌خواهی. اینکه خجالت نداره. چیزی که زیاد است صلوات.» سپس رو به جمع ادامه داد: «برای سلامتی بنده! گیر نکردن دنده، کمتر شدن خنده یک صلوات راننده پسند! بفرستید.»

به پسر پیغمبر ندیدم!

گاهی حسودیمان می‌شد از اینکه بعضی اینقدر خوش‌خواب بودند. سرشان را نگذاشته روی زمین انگار هفتاد سال بود که خوابیده‌اند و تا دلت بخواهد خواب سنگین بودند، توپ بغل گوششان شلیک می‌کردی، پلک نمی‌زدند. ما هم اذیتشان می‌کردیم.

دست خودمان نبود. کافی بود مثلاً لنگه دمپایی یا پوتین‌هایمان سر جایش نباشد، دیگر معطل نمی‌کردیم صاف می‌رفتیم بالا سر این جوانان خوش خواب: «برادر برادر!» دیگر خودشان از حفظ بودند، هنوز نپرسیده‌ایم: «پوتین ما را ندیدی؟» با عصبانیت می‌گفتند: «به پسر پیغمبر ندیدم.» و دوباره خُر و پُف‌شان بلند می‌شد، اما این همه ماجرا نبود. چند دقیقه بعد دوباره: «برادر برادر!» بلند می‌شد این دفعه می‌نشست: «برادر و زهرمار دیگر چه شده؟» جواب می‌شنید: «هیچی بخواب خواستم بگویم پوتینم پیدا شد!»

اللهم ارزقنا ترکشاً ریزاً

استاد سرکار گذاشتن بچه‌‌ها بود. روزی از یکی از برادران پرسید: «شما وقتی با دشمن روبه‌رو می‌شوید برای آنکه کشته نشوید و توپ و تانک آنها در شما اثر نکند چه می‌گویید؟» آن برادر خیلی جدی جواب داد: «البته بیشتر به اخلاص برمی‌گردد والا خود عبادت به تنهایی دردی را دوا نمی‌کند.

اولاً باید وضو داشته باشی، ثانیاً رو به قبله و آهسته به نحوی که کسی نفهمد بگویی: اللهم ارزقنا ترکشاً ریزاً بدستنا یا پاینا و لا جای حساسنا برحمتک یا ارحم‌الراحمین». طوری این کلمات را به عربی ادا کرد که او باورش شد و با خود گفت: «این اگر آیه نباشد حتماً حدیث است». اما در آخر که کلمات عربی را به فارسی ترجمه کرد، شک کرد و گفت:«اخوی غریب گیر آورده‌ای؟»

سوال و جواب

خبرنگار آمده بود و یقه یکی از نیروها را چسبیده بود که مصاحبه کند. از او پرسید: «برای چه به جبهه آمدی؟» در حالی که معلوم بود قصد دارد خبرنگار را سر کار بگذارد، گفت: «‌از سر بدبختی کْرَم (فرزندم)… چه می‌دانستم چه خبر است.» خبرنگار پرسید:‌ «الان که از نزدیک جنگ را دیدید چه؟» گفت: «احساس مورشت (لرزیدن) دارم…»

Email this page

نسخه مناسب چاپ