یادداشت
حرمت
سید مسعود رضوی
چند روز پیش یادداشتی در باب سخنان صریح و گلایه‌آمیز رئیس‌جمهوری در موضوع رسانه‌ها و فضای مَجازی و نیز برخورد فرهنگی و صحیح با موضوع حجاب بانوان تحریر شد، اما به واسطة فضای کشور و ضرورت حفظ حریمها و لزوم وحدت دولتمردان و مدیران کشور، از انتشار صرفنظر شد.
طبیعی است که نظرها و دیدگاه‌های متعدد و متفاوتی دربارة سیاست و فرهنگ و گذشته و آینده و مسائل جاری و حال وجود دارد. این نشانگر تنوع و چندلایگی سیاست و جمهوریت در کشور ماست. هرکس نظری و هر گروه و جریان و حزب و طبقه‌ای دیدگاهی دارد و همگی بدون عبور از خطوط قرمز به بیان و تبیین نظرها، و یا نقد و تحلیل رقبا می‌پردازند. ولی حقیقت آن است که یک عده برای خود حق و حقوقی ورای قانون و خطوط زرد و سفید و قرمز قائلند و تصور می‌کنند مردم ازین خط شکنی‌های نمایشی خوششان می‌آید. درحالی که وضع حاضر به گونه‌ای است که ملت نجیب و بزرگوار ایران پس از سال‌ها خطا و سوء مدیریت از سوی برخی مدیران و جناح‌های سیاسی و حتی اعتقادی، درحال شکیب و مقاومتی جانانه‌اند؛ در مقابل ظلم تحریم و فشار خارجی و فقر و یکجانبه‌گرایی و خودمداری و…
از این میان، عده‌ای بر این باورند که هرچه بوده و هست بی عیب و نقص است یا لااقل به مصلحت حفظ وجاهتِ سیاسی، و از باب تبلیغ و علاقه به نظام، لازم است هیچ نقد و انتقادی گفته نشود و به‌خصوص از سوی بزرگان و نخبگان و مقامات عالیرتبه سکوت و آرامش حاکم باشد. به نظر این عده، حرمت امامزاده با متولی آن است و اگر بزرگان انتقاد و عیب‌نگری کنند، آنگاه مردم عادی هم به حکم الناس تابعون او یتبعون…، مجاز خواهند بود و همین راه را خواهند رفت.
این سخنان و افکار ازآن رو مطرح شد که در روزهای اخیر گویا رئیس اسبق یک سازمان در حاشیه جلسه‌ای تصمیم به برخورد گرفته و به زعم خود رئیس‌جمهور برگزیده اکثریت را عتاب و خطاب فرموده تا مبادا کسی چنین سخنانی بازگوید و اصلاً به خیال و دِماغش راه دهد که می‌توان درباب تغییر برخی مسیرها و روش‌های سابق یک سازمان و یا تحول در کارکردهای کنونی و انکار اشتباهات و انتقاد از عیوب و اشکالات سخن گفت. ‏
متأسفانه این مسائل دائماً در کشور ما درحال رخ دادن است و به امر مأنوس و عادت مألوف تبدیل شده، ولی این پرسش پیش می‌آید که اگر رئیس دولت که اغلب آمارها و مشاوره‌های علمی و تجربی، و نتایج امور و اختیار ثغور را بر عهده دارد، نمی‌‌تواند به نقد و تحلیل و تشریح و توضیح درباب هر امری سخن بگوید، پس چگونه باید محک نقد و مصلحت، و سنجة اصلاحِ مملکت را برپا کرد؟ چگونه از زیان امری جلوگیری کنیم و درباب آن نظری ابراز کرده و اگر زیان دیدیم خسارتها را چه کسی می‌پردازد؟ سرانجام چرا باید برای خوشایند اقلیتی که از انتخاب و آرای مردم ناخرسند و دلخون هستند، ملت ایران هزینه بپردازد و تجارب شکست خورده را دوباره و هزارباره تکرار کند؟ ‏
وعده‌های بزرگ به جای خود که کمتر دیگر مطرح و بازگو می‌شود، اما توصیة مشفقان این است که در آستانة چهلمین سالگرد انقلاب اسلامی ایران، بگذارید مردم احساس منزلت کنند و مزة احترام و حریت را بچشند. امر و نهی و دار و بند و سکوت را بگذارید در چارچوب‌های ملتزم و مدارهای قانونی، اما بیش از آن را روا مدارید. همیشه اصل بر برائت است و رئیس‌جمهور نیز بیش از رقیب و رقبا دوستدار حریم و حکم دیانت و اخلاقیات است. همچنان که در عرصة رسانه‌ها و فضای مَجازی هم آگاهتر و دلسوزتر است. پس وانمود نکنید خلاف شرع می‌گوید یا اهمال و سهل‌گیری در امور اعتقادی دارد. شریعت محمدی(ص) صفت سهله و سمحه داشته و پیامبر نازنین ما به اخلاق کریمه قلب ایرانی و رومی و افریقی را فتح کرد.

Email this page

نسخه مناسب چاپ