پزشک در ردای نخست وزیر
یادداشت‌های دکتر«ماهاتیر محمد» نخست وزیر مالزی طی۲۲ سال (۲۰۰۳ـ۱۹۸۱م.) ترجمه: محمّد مقدّس - ۵۷۵
 

هنگامی که من رئیس “امنو” بودم، یک بار شخصی به چالش با من برخاست ولی من پیروز شدم اما مخالفان، موضوع را به دادگاه کشاندند و این دادگاه نیز به غیرقانونی بودن “امنو” رأی داد.

در زمان “عبدالله”، رئیس “امنو” خود را تبدیل به “مؤسسه”ای کرد و به هیچ کس اجازه نداد در برابرش کاندیدا شود. غیر ممکن بود کسی بتواند در سیاست‌ها و اقدامات وی تردید کند و آنها را زیر سؤال برد. به نظر می‌رسد که وظیفه هر عضو و هر نماینده در مجمع عمومی، حمایت از رئیس و ستایش از وی و سخنان اوست و اگر اظهارنظر یا انتقادی در ارتباط با رئیس یا سخنرانی‌اش فاش شود طرف مربوطه نه تنها توبیخ و مجازات می شود، بلکه از کاندیدا شدن در انتخابات بعدی هم منع می‌شود.

تأسف‌ برانگیز اینکه اعضای “امنو” تبدیل به مجموعه‌ای چاپلوس شده‌اند که کاری جز باقی ماندن در محدوده نورچشمی‌های رئیس برای تحقق دستاوردهای شخصی ندارند و کمترین توجهی به کارها و سیاست‌هایی که برای حزب زیان‌آور هستند، نمی‌کنند. اگر موضوع تردیدآمیزی مطرح شود، در صورتی که نخست وزیر صلاح بداند و دستورش را بدهد، حذف می‌شود و نادیده گرفته می شود و نتیجه اینکه هیچ‌کس در مورد چرایی عدم امکان ساخت نیمی از پل در آب‌های منطقه‌ای خودمان یا چرایی هدر دادن یک میلیارد رینگتی که برای مجتمع ساختمان گمرک و مهاجرت و قرنطینه بهداشتی هزینه شد، سؤال نمی‌کند؛ همچنانکه کسی هم نیست که علل توقف مذاکرات در مورد مسائل دیگری چون موافقتنامه آب با “سنگاپور” را جویا شود. در واقع به استثنای مجموعه‌ای از وبلاگ‌ها، در “امنو” هیچ عضو یا رهبری نیست که در مورد علت انتقال شرکت های مالزیایی با سرمایه‌هایی بالغ بر یک میلیارد رینگت به “سنگاپور”، سؤالی مطرح کرده باشد.

آنگاه بود که “تون عبدالله” از لیستی شامل چندین پروژه بزرگ از جمله پل دوم و راه آهن یک خطه “بینانگ” و گسترش سیستم حمل و نقل ریلی سبک و راه آهن یک خطه در “کوالالامپور” و اقدامات توسعه اقتصادی در مناطق عمده کشور با میلیاردها رینگت هزینه، سخن به میان آورد ولی هیچ کس تا اواخر سال ۲۰۰۸م. نفهمید که آیا کار بر روی این پروژه‌ها شروع شده تا تأثیری در کشور داشته باشد یا خیر؟

برخی از پروژه‌هایی که قبلاً متوقف شده بود ـ راه آهن دو خطه، پروژه انتقال آب از باهانگ به “سلانگور”۲۴۶ و جاده جدید منتهی به اتوبان فوقانی ـ به صورت جزئی از سر گرفته شد ولی پروژه راه‌آهن دو خطه، تنها از “ابوه” تا “بادانگ بیسار” اجرایی خواهد شد.

به علت این تأخیر نیز هزینه ساخت این قطعه کوتاه حدود ۱۲ میلیارد رینگت خواهد بود حال آنکه پیشنهاد اصلی که شامل راه‌آهنی از “جوهور بارو” تا “بادانگ بیسار” بود تنها ۱۴ میلیارد رینگت هزینه دربرداشت. کار بر روی سدّ “باکون” همچنان [تا زمان نوشتن این یادداشتها] ادامه دارد، گو اینکه دولت “تون عبدالله” کار را بر اساس برنامه‌ای شامل کشیدن دو رشته کابل در کف دریا به طول ۷۰۰ کیلومتر به منظور رساندن برق به شبه جزیره، مختصر کرد، ایده‌ای که ما در اواخر دهه ۹۰ قرن گذشته آن را رد کرده بودیم چون به لحاظ فنی اجرای آن با دشواری‌هایی روبرو بود و هزینه‌های آن نیز بالا بود. از تأثیر “سیاست بخش اتومبیل‌های ملی” که “تون عبدالله” در مارس ۲۰۰۶م. آن را اعلام کرد نیز برآشفته شدم.

ادامه دارد

پی‌نوشت:

۲۴۶ – این پروژه که اجرای آن ۱۱ سال طول کشید و شامل ساخت دو باب سدّ در “باهانگ” و یک منبع در “سلانگور” بود، برای پاسخ به نیازهای آینده به آب تصفیه شده انتقالی با لوله ها در “سلانگور” و “کوالالامپور”، طراحی شده بود.

Email this page

نسخه مناسب چاپ