میدان مشق

هیجان‌طلبیِ زیادی!

ارمغان زمان فشمی
چهارشنبه ۱ خرداد ۱۳۹۸
16
 

در قایقی نشسته بودیم که ما را به جزیره هنگام می‌برد. مسیر پر از دلفین بود و هر حرکت و پرش دسته‌جمعی آنها، فریاد شوق مردم سوار بر قایق‌ها را بلند می‌کرد. «ندا» مدام به قایقران می‌گفت با سرعت بیشتری براند و هیجان قایق‌سواری را بیشتر کند. قایقران هم ناگهان کاری کرد شبیه این‌که در اوج سرعت، ترمز دستی خودرو را بکشی! مسیر قایق ۱۸۰ درجه عوض شد، قایق بالا و پایین رفت و روی موج‌ها کوبیده شد.
باقی ماجرا شبیه صحنه‌های آهسته یک فیلم اکشن بود. ناگهان دیدم دختری در آب دست و پا می‌زند و با فریاد از قایقران خواستم او را نجات بدهد. چند لحظه طول کشید تا بفهمم آن دختر، ندای خودمان است که بر اثر ضربه شدید ناشی از حرکت سریع قایق، به آب‌های نیلگون خلیج همیشگی فارس پرتاب شده است!
قایقران انگار عجله‌ای برای نجات ندا نداشت. درحالی که به ما دلداری می‌داد و مدام تکرار می‌کرد که عمق آب فقط چهارمتر است (درحالی که بعداً فهمیدیم کم‌عمق‎ترین نقطه خلیج فارس بین ۱۰ تا ۳۰ متر و عمیق‌ترین نقطه‌اش ۹۳ متر است!) و ندا جلیقه نجاتی پوشیده که او را یک‌هفته روی آب نگه می‌دارد، قایق را خاموش کرد و با پارو به ندا نزدیک
شد.
وقتی او را وحشت‌زده و خیسِ آب بالا کشیدیم، تازه قایقران تعریف کرد که یک‌بار پسر جوانی از قایقی بیرون افتاده و قایقران با عجله قایق را به او نزدیک کرده تا نجاتش بدهد و ناخواسته با موتور قایق باعث صدمه دیدن منجر به قطع پای او هم شده است.
او همچنین گفت طی ۳۵ سالی که مشغول کار است هیچ‌وقت چنین اتفاقی برای مسافرانش نیفتاده و ما به هیجان‌طلبی اضافه‌ای فکر می‌کردیم که می‌توانست سفر را به کام همه‌مان تلخ کند. ازآن به بعد در سفرها سلامت را اولویت قرار داده و از هیجان‌طلبی زیادی خودداری کردیم!
ضمن این که نه قایقران و نه همسفران ما حواسشان نبود این هیجان‌طلبی‌های توأم با جیغ و داد مسافران، صدای وحشتناک موتور قایق و مصرف بیشتر گازوئیل روی زیست بوم بکر دریا، تا چه اندازه سلامت همان دلفین‌ها و بقیه ساکنان دریا را هم به خطر می‌اندازد و حفظ سلامت اکوسیستم دریا همپایه حفظ سلامت انسان‌ها مهم است.
کاش بیاموزیم تفریح کنیم اما تخریب نکنیم.

codexzam8x