روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: ملاحظه مراسم و عکس و فیلمهای منتشر شده از مراسم تشییع و تدفین «اکرامالدین سریع» ژنرال سابق پلیس افغانستان که چهارشنبه هفته گذشته در تهران ترور شد، نشان میدهد این واقعه فراتر از یک مراسم معمول مذهبی بود.
در جمعیتی که «هزاران» نفر برآورد میشدند و روز شنبه ششم دیماه ۱۴۰۴ در چهاردانگه در جنوب تهران در مراسم تشییع و تدفین شرکت کردند، شواهد زیادی وجود داشت که نشان میداد افراد کاملا سازمان یافته شرکت کردهاند و اغلب هم نظامیان دولت معروف به جمهوریت یا دوره اشرف غنی و نیز از گروههای مسلح سابق افغان بودند.
این جمعیت از نیروهای نظامی آموزش دیده و آشنا با کارکرد انواع سلاح و دارای ساختار انظباطی و تشکیلاتی و ارتباطی و حتی سلسله مراتب و بعضی از آنان کارکرده با قدرتهای اشغالگر، از کشوری در کشور پذیرنده میتواند یک تهدید امنیتی بالقوه تلقی شود.
این نیروها با فرض اینکه حالا مسلح نیستند و سلاح در اختیار ندارند، چون ساخت و سازمان خود را دارند، قادرند به سرعت منسجم شوند، سازماندهی کنند و وارد فاز عملیاتی شوند.
آمارهایی که نهادهای دولتی از تعداد افغانستانیهای مقیم ایران میدهند، هیچ وقت نه دقیق که حتی نزدیک به هم نبوده و نیستند که باور شود حضور اتباع خارجی در ایران کنترل شده است و مراقبت میشوند.
درست است که در میان اتباع افغانستانی در ایران افراد تحصیل کرده،کاردان،فرهیخته و مفید هم وجود دارندکه میتوان از آنها استفاده کرد ولی حضور پُرتعداد نیروهای نظامی یک کشور خارجی در کشوری دیگر در هیچ جای دنیا معمول نیست.
نظامیان و ماموران امنیتی و اطلاعاتی افغانستان در ایران باید بطور دقیق شناسایی شوند و تحت مراقبت و نظارت دقیق قرار گیرند زیرا آنها به واسطه سابقه شغلی خود میتوانند و این استعداد در آنها وجود دارد کارهائی انجام دهند که تهدیدی علیه منافع ملی ایران باشد.
باید توجه شود که هرگونه تمرکز غیرشفاف نیروهای نظامی خارجی بالذات دارای خطرات و تهدیدهای امنیتی است و نباید با ساده سازی از آن عبور کرد. درباره حضور پُرتعداد نظامیان افغانستانی در ایران لازم است نهادهای ذیربط افکار عمومی را در جریان بگذارند. امنیت ملی مؤلفهای است که با احساسات و تعارفات سیاسی همراهی ندارد و ملاحظات خاص خود را دارد. آنچه در مراسم تشیع و تدفین ژنرال افغانستانی در تهران دیده شد، یک رویداد ویژه بود که با امنیت کشور می تواند مرتبط باشد.
