محمد مهاجری فعال سیاسی در کانال تلگرامی خود نوشت: رئیس محترم قوه قضائیه در جریان سفر اخیر خود به استان البرز، نکاتی را در باره ناآرامی‌ها در فضای دانشگاه‌ها بیان کرده است: «چنانچه جرمی در محیط دانشگاه به وقوع پیوسته، مسئولان مربوطه، موارد را برای اقدام مقتضی اعلام نمایند، در غیر این صورت شخصاً ورود خواهیم کرد و طبیعتاً هزینه آن بالاتر خواهد رفت...»

البته ابراز قاطعیت از سوی قوه قضاییه و شخص رئیس آن امری ممدوح و قابل انتظار است اما با اجازه جناب آقای اژه‌ای عرض می کنم در این مورد، معنای قاطعیت در عطوفت بروز می یابد. بعلاوه برخوردهای انتظامی و قضایی با اقشار دانشگاهی در طول ۳-۴ دهه گذشته اصلا خاطره خوشی به یادگار نگذاشته است.

آقای اژه‌ای گفته است مسئولان وزارت علوم باید خودشان در در این زمینه ها ورود کنند. تا اینجای سخن، کاملا درست و منطقی است اما آنجا که لحن ایشان به تهدید تغییر می کند، جسارتا نتیجه عکس می‌دهد. رئیس محترم قوه قضاییه تاکید دارد شعارهای خاص و آتش زدن پرچم در معدودی از دانشگاه‌ها مشاهده شده؛ با این حال نحوه بیان ایشان بزرگتر از حجم تخلف است.

دانشجویانی که این روزها در دانشگاه‌ها تجمع کرده، شعار داده و خلاف نزاکت عمل کرده اند، جوانانی غالبا بین ۱۹ تا ۲۵ سال هستند و همین امر، تاسف و تعجب از رفتار آنها را بیشتر می‌کند. 

بپذیریم یا نپذیریم، این ناترازی اخلاقی و سیاسی که از این قشر مشاهده می‌شود محصول حکمرانی منظومه سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی کشور است و نارسایی‌های جامعه را دانشجویان هم لمس کرده‌اند.

اگر برای دیگر تجمع‌کنندگان خیابانی، توضیح بسیاری از مسائل سخت است برای دانشجویانی که نخبگی‌شان از سطح متوسط جامعه بالاتر است و معمولا از درک بالایی برخوردارند، با زبان منطق و استدلال (و نه تهدید) نباید چندان سخت باشد. اگر هم سخت است نه بخاطر ضعف درک آنها که به خاطر شرایط سنی و عاطفی و احساسی شان است. 

این ویژگی‌ها اقتضاء می‌کند که با آنان باب مفاهمه و گفت‌وگوی مستدل و مهربانانه را باز کرد. بعلاوه عبور کریمانه از کنار اکثر رفتارهای دانشجویان (طبق تجربه‌های موفق پیشین) قصه را خودبخود به پایان می‌برد.

دوران دانشجویی چندسال کوتاه است و دانشجویان امروز، بدنه کارشناسی و مدیریتی فردا را تشکیل می دهند. اگر در دوران دانشجویی با سرخوردگی و خشونت روبرو شوند، آینده ای ناخوشایند در انتظار آینده کشور خواهد بود. بعلاوه هرگونه تصمیم تند، چه بسا دانشجویان بی‌طرف را نیز تحریک کند. حتی شعارهای تند و رفتارهایی مانند آتش زدن پرچم که بسیار تلخ است نمی‌تواند مجوز اتخاذ تصمیماتی باشد که نتایج تلخ‌تر بدنبال دارد. 

تجربه نشان داده که شعارهای تند و رفتارهای تلخ دانشجویان به سرعت رنگ می‌بازد، اما تلخی تصمیمات و اقدامات مسئولان، در ذائقه تاریخ دانشجویی ماندگار می‌شود.

بیش و پیش از هر برخورد قاطع لازم است مسائل برای دانشجویان تبیین و برای سوال‌های آنان، پاسخ یافته شود. همچنین در برابر تندروی‌های آنها تا حدممکن با تساهل و تسامح برخورد شود.

بسیاری از اعتراض آنها همان اعتراضانی است که سایر اقشار نیز مطرح کرده اند با این تفاوت که در دانشگاه‌ها خواسته اول، مطالبات اقتصادی نیست.

دوره مدیریت آقای اژه‌ای در مقایسه با همه مدیران ۴۰ سال گذشته، کارنامه درخشان‌تری دارد و روند اصلاحات در قوه قضاییه، جامعه را به آینده خوشبین‌تر کرده است... امید که آن روند کلی با برخوردها و اظهارنظرهای مقطعی مورد داوری منفی قرار نگیرد.