به گزارش اطلاعات آنلاین، آن اپلبام، نویسنده و تاریخ‌نگار سرشناس در تحلیلی برای روزنامه آتلانتیک نوشت: دونالد ترامپ استراتژیک فکر نمی‌کند. او تاریخی، جغرافیایی و حتی منطقی فکر نمی‌کند. او اقدامات یک روزش را به رویدادهایی که هفته‌ها بعد رخ می‌دهد ربط نمی‌دهد. او به این فکر نمی‌کند که رفتارش در یک مکان، چگونه رفتار دیگران را در مکان‌های دیگر تغییر می‌دهد.

در ۱۴ ماه گذشته، تعداد کمی از رهبران خارجی توانسته بودند بپذیرند که کسی بدون هیچ استراتژی می‌تواند رئیس‌جمهور آمریکا باشد. اما این هفته، چیزی شکست. حالا دیگران می‌بینند که در نتیجه تصمیماتی که ترامپ گرفته اما قادر به توضیح آنها نیست، تنگه هرمز توسط مین‌ها و پهپادهای ایرانی مسدود شده است. آنها می‌بینند که قیمت نفت در سراسر جهان در حال افزایش است و درک می‌کنند که حل این مشکل برای نیروی دریایی آمریکا دشوار و خطرناک است.

ترامپ در مصاحبه‌ای به فایننشال تایمز گفته که آینده ناتو بسیار بد خواهد بود اگر به پاکسازی تنگه هرمز کمک نکند، گویی فراموش کرده که آمریکا این سازمان را بنیان نهاده و از سال ۱۹۴۹ رهبری آن را بر عهده داشته است. او همچنین گفته که از هفت کشور دستور داده که کمک کنند. او در ذهن خود این تهدیدها را موجه می‌داند: او اکنون یک مشکل دارد، پس می‌خواهد کشورهای دیگر آن را حل کنند. به نظر نمی‌رسد به خاطر بیاورد یا برایش مهم باشد که ماه یا سال گذشته به رهبران آنها چه گفته است، و نمی‌داند که تصمیمات قبلی او چگونه افکار عمومی را در کشورهایشان شکل داده یا به منافع آنها آسیب زده است. اما آنها به خاطر می‌آورند، برایشان مهم است و می‌دانند.

به طور مشخص، آنها به یاد می‌آورند که به مدت ۱۴ ماه، رئیس‌جمهور آمریکا به آنها تعرفه بسته، نگرانی‌های امنیتی‌شان را مسخره کرده و مکرراً به آنها توهین کرده است. ترامپ کانادا را "ایالت ۵۱ام" خواند و نخست‌وزیران این کشور را فرماندارخطاب کرد. او بریتانیا را متحد سابق بزرگمان نامید. گاهی این صحبت‌های زشت به چیز بدتری تبدیل شد. او پیش از تحلیف دومش اشاره کرد که استفاده از زور برای الحاق گرینلند (قلمرو دانمارک، یکی از متحدان نزدیک ناتو) را رد نمی‌کند. دانمارکی‌ها مجبور شدند به این فکر کنند که آیا ارتششان باید هواپیماهای آمریکایی را سرنگون کند و سربازان آمریکایی را بکشد و توسط آنها کشته شود؛ تمرینی آنقدر طاقت‌فرسا که برخی هنوز از آن بهبود نیافته‌اند.

آسیب اقتصادی هم شوخی نیست. ترامپ در سال ۲۰۲۵ بر اروپا، بریتانیا، ژاپن و کره جنوبی تعرفه وضع کرد. او تهدید کرد در صورت جرئت کانادا برای توافق تجاری با چین، ۱۰۰ درصد تعرفه بر آن وضع می‌کند.

اروپایی‌ها ممکن است ناسزاها و حتی آسیب‌های تجاری را تحمل می‌کردند، اگر تهدید واقعی که ترامپ اکنون برای امنیت آنها ایجاد کرده بود، وجود نداشت. او در ۱۴ ماه گذشته، با وجود صحبت از صلح، تهاجم روسیه را تشویق کرده است. او ارسال کمک‌های نظامی و مالی به اوکراین را متوقف کرد و به ولادیمیر پوتین امید تازه‌ای برای پیروزی داد.

نتیجه این شده که مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، اعلام کرده کانادا در عملیات‌های تهاجمی اسرائیل و آمریکا شرکت نخواهد کرد و هرگز هم شرکت نخواهد کرد. بوریس پیستوریوس، وزیر دفاع آلمان، می‌گوید: این جنگ ما نیست و ما آن را شروع نکردیم. نخست‌وزیر اسپانیا اجازه استفاده از پایگاه‌ها برای شروع جنگ را نداد. بریتانیا و فرانسه ممکن است کشتی‌هایی برای حفاظت از پایگاه‌ها یا متحدان خود در خلیج فارس بفرستند، اما هیچ‌کدام سربازان یا ملوانان خود را به عملیات‌های تهاجمی که بدون موافقت آنها آغاز شده، نخواهند فرستاد.

این بزدلی نیست. این یک محاسبه است: اگر رهبران متحد فکر می‌کردند که فداکاری‌شان در واشنگتن ارزشی دارد، ممکن بود طور دیگری انتخاب کنند. اما بیشتر آنها دیگر تلاش برای یافتن منطق پنهان پشت اقدامات ترامپ را کنار گذاشته‌اند و می‌دانند که هر کمکی بکنند، بی‌ارزش خواهد بود. چند روز یا چند هفته بعد، ترامپ حتی به یاد نخواهد آورد که چنین کمکی صورت گرفته است.