روزنامه فرهیختگان نوشت: در شرایطی که مسئله مذاکره و توافق در میان است، سیاست راهبردی حاکمیت حفظ وحدت در عرصه سیاست و جامعه است و کشاندن اختلاف احتمالی میان مسئولان درباره نحوه اعمال راهبردها به صحنه اجتماعی را خطای نابخشودنی میداند.
همانطور که در دوران رهبری امام و رهبر شهید انقلاب حفظ وحدت به قیمت کوتاهآمدن طرفین باید رعایت میشد، این راهبرد در دوره فعلی هم یک ضرورت عقلی و شرعی است. چهبسا شرایط فعلی پیچیدهتر و حساستر است.
در این کلانراهبرد خطای احتمالی مسئولان در حد امکان باید در فضای غیرعمومی حلوفصل شود، چون پای منافع ملی ایران در شرایط جنگی در میان است. این گزاره به معنای چشمپوشی به اشتباه احتمالی نیست، چرا که در جای خود رسیدگی شد و میشود؛ اما آیا صلاح است آن موارد در جلوی چشم دوست و دشمن طرح شود؟ قطعاً خیر.
ایران با توجه به مؤلفه تابآوری اجتماعی، کشدادن شرایط فعلی را مصلحت نمیداند و از آن طرف امنیت را پایه و اساس تأمین معیشت و رفاه جامعه میداند. در این نگاه همه ابزارها برای ایجاد مانع برای بازگشت شرایط جنگی تا آنجا که امکان دارد بهوسیله میز دیپلماسی و اگر امکان نداشت بهوسیله قدرت میدان باید به کار گرفته شوند.