در اغلب جنگ‌ها که بر سر اختلافات سیاسی، اقتصادی یا سرزمینی رخ می‌دهد، طرفین ممکن است پس از مدتی جنگیدن با محاسبه سود و زیان در گفتگو به راه حل‌های میانه دست یابند و با گرفتن چماق از وسط، به جنگ پایان دهند. اما به نظر می رسد در جنگ تجاوزکارانه ای که از سوی آمریکا و رژیم صهیونیستی بر ما تحمیل شده راه حل میانه ای وجود ندارد و بازی با جمع صفر است.

دلائل این امر روشن است. هم مسئولان آمریکایی و هم رژیم صهیونیستی بارها به صراحت گفته اند که این یک جنگ دینی یا تمدنی است و آنها قصد نابودکردن تمدن ایرانی و کشور پهناور ایران و تجزیه آن به چندین کشور کوچک و تصاحب نفت و دیگر منابع ثروت ایران را دارند.اما ایران با تمدن سه هزار ساله ، کشوری نیست که تسلیم شود. این تجربه در طول تاریخ تکرار شده و هر بار ایران همچون پرنده ققنوس از خاکستر خود دوباره زنده شده و مجد و عظمت تمدنی خود را بازیافته و همین واقعیت تاریخی است که دشمنان، آن را درک نمی کنند چون تاریخ نخوانده اند.

گناه ایران این است که می خواهد مستقل باشد و مستقل بماند و بدیهی است که کشوری با چنین تمدنی نمی تواند و نباید زیر سلطه بیگانه زندگی کند. با انقلاب اسلامی و آمیزش هویت ایرانی با آموزه های دین اسلام و مکتب اهل بیت پیامبر گرامی، دلیل دیگری نیز بر این استقلال طلبی از سلطه بیگانه افزوده شده و آن قاعده «نفی سبیل» است که بر اساس آیه ۱۴۱ سوره مبارکه نساء، هرگونه تسلط کفار بر مسلمانان در هر زمینه ای اعم از سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و نظامی را جایز نمی داند. به همین دلیل است که در شرایط جهان دوقطبی شعار «نه شرقی نه غربی جمهوری اسلامی» به عنوان یک اصل در روابط خارجی بر سر در وزارت امور خارجه قرار گرفت.

باز بدیهی است که این استقلال طلبی بدین معنی نیست که دور خود دیوار بکشیم و با دیگران تعامل نداشته باشیم، چراکه هر فرد و هر جامعه و کشوری برای رفع نیازهای خود لازم است با کشورهای دیگر تعامل نماید و کشورها تولیدات خود را در این روابط تعاملی به اشتراک می گذارند.

دیدگاه رهبر کبیر انقلاب نیز از همان آغاز یک دیدگاه تمدنی از طریق ایجاد وحدت اسلامی و رهائی از سلطه بیگانگان بود و وزارت امور خارجه در دوره آقای دکتر ولایتی، کارگروه ویژه ای متشکل از جمعی از اندیشمندان به منظور بررسی علل انحطاط تمدن اسلامی و راه های احیای این تمدن و بازگرداندن مجد و عظمت جهان اسلام ایجاد کرد که نگارنده این سطور نیز افتخار عضویت در این کارگروه را داشت. در این کارگروه، علاوه بر دیدگاه های اندیشمندان ایرانی، نظرات شخصیت هائی مانند عبدالرحمان کواکبی، مالک بن نبی و دیگران  نیز مورد بررسی و مداقه قرار گرفت. تشخیص این بود که باید چهارچوبی بین کشورهای دارای تمدن های بزرگ یعنی ایران، مصر، چین و یونان به وجود آید و این چهارچوب در دوران وزارت شهید دکترسید کمال خرازی شکل گرفت.

در عین حال، وجود یک غده سرطانی به نام اسرائیل در این منطقه به عنوان قلب جهان اسلام که غربی ها آن را خاورمیانه می خوانند، به عنوان بزرگترین مانع بر سر راه تمدنسازی شناخته شد. هرچند بر خلاف تبلیغات صهیونیست ها، هرگز پروژه ای نظامی برای جراحی این غده طراحی نشد، چراکه این رژیم عوامل نابودی را در درون خود داشت، اما مقاومت در برابر تجاوزها و توسعه طلبی این رژیم در منطقه شکل گرفت و آرمان فلسطین به عنوان قضیه مرکزی جهان اسلام شناخته شد.

هر چند دو کشور یونان و مصر به دلیل مشکلات اقتصادی با پیمان های آتلانتیک شمالی و کمپ دیوید به زنجیر کشیده شدند اما ایران و چین به خاستگاه تمدنی خود پایبند ماندند. نگاه این دو کشور به یکدیگر فراتر از سود و زیان های آنی، برخاسته از دیدگاه تمدنی در سطح جهانی است و این چیزی است که برای دونالد ترامپ در رأس کشوری نوپا مانند آمریکا و فاقد خاستگاه تمدنی، قابل درک نیست. دیدیم که چینی ها در سفر اخیر ترامپ، با برنامه ریزی دقیق، بیشتر او را با تشریفات پر زرق و برق سرگرم و خوشدل کردند و در رابطه با ایران وجنگ در خلیج فارس، چیز چشمگیر و ملموسی جز پاره ای توهمات به وی نفروختند.

اینک ترامپ، پس از بازگشت از سفر چین با دست خالی، در برابر تصمیمی سخت قرار گرفته است. یا باید تسلیم شکست شود و به جنگ پایان دهد و یا در حالت استیصال، به یک اقدام جنگی جنون آمیز دست بزند. هر دو احتمال وارد است و جمهوری اسلامی آمادگی لازم برای رویاروئی با هر دو احتمال را دارد. در هر صورت، ایران پس از حدود نیم قرن تجربه در جنگ نامتقارن، طرفی نیست که آخ بگوید و در این بازی جمع صفر، بی تردید  پیروز این میدان خواهد بود.