به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، برخلاف پردیسهای سینمایی پرزرق و برق که این روزها به جای هنر، بیشتر بر کلیشههای قابل پیشبینی تمرکز دارند، نسل Z در حال بازنویسی قواعد بازی است. گزارشهای اخیر نشان میدهد که از زمان پایان پاندمی، سینماهای مستقل نه تنها ۳۸ درصد رشد داشتهاند، بلکه بخش بزرگی از مخاطبان آنها را جوانان زیر ۴۵ سال تشکیل میدهند. اما راز این محبوبیت دوباره چیست؟
برخلاف پلتفرمهای استریم که با انتخابهای ماشینی و سرد، ذائقه مخاطب را به سمت تکرار میبرند، سینماهای مستقل (Art House) با تکیه بر برنامهریزی انسانی عمل میکنند. مدیران این سینماها معتقدند جوانان امروز از فاشیسم خاموش الگوریتمها خسته شدهاند و به دنبال تجربهای هستند که در آن سلیقه و نیازهای محلیِ جامعهشان توسط فردی دلسوز درک شود.
از اینرو سینماهای کوچک و محلی اکنون به پاتوقهای فرهنگی تبدیل شدهاند. جان ویلسون، سازنده محبوب HBO و مالک «لو سینما» در نیویورک، میگوید: «مردم گاهی حتی برای فیلم دیدن نمیآیند؛ آنها میآیند تا در فضای ما پاپکورن بخرند و با هم گفتگو کنند.» این سینماها با ایجاد فضایی که هم دنج و هم اجتماعی است، به مخاطب آزادی عمل میدهند.
در شیکاگو، سینمای تاریخی «موزیک باکس» با رکورد بیش از ۳۰۰ هزار تماشاگر در سال ۲۰۲۵، نشان داد که حتی سینماهای صدساله هم میتوانند پرچمدار نوگرایی باشند. اکران فیلمهای کلاسیک روی نوار فیلم (35میلیمتری و 70میلیمتری) برای نسلی که در خانه با استریم بزرگ شده، حکم یک سفر جادویی را دارد؛ تجربهای که دیجیتال هرگز نمیتواند جایگزین آن شود.
راستین تامپسون، کارگردان مستند «آخرین سینماها» پس از سفر به سراسر آمریکا برای ثبت وضعیت این سینماها میگوید: «مستند من از یک مرثیه برای سینماهای رو به مرگ، به یک جشن پیروزی برای سینماهای در حال شکوفایی تبدیل شد.»
حالا تیمهای سینمای هنری آمریکا برای تثبیت این بازگشت شکوهمند، «روز سینماهای هنری» را در ۳۰ جولای (۸ مرداد) راهاندازی کردهاند تا ثابت کنند سینما هنوز هم قلب تپنده فرهنگ است.