استاد محمدحسن ابریشمی
درختی بِکِشتم به باغ بهشت
۱۳۹۵هم اندر دژش کشتند و گیا درخت برومند و هم آسیا
۱۴۰۲یکی بیشه‌ای دید همچون بهشت که گفتی سپهر اندر و لاله کشت
ندید از درخت اندرو آفتاب به هر جای جوی روان چون گلاب
۱۴۰۶مرا این درست است کز باد سخت بدرّد زمین و ببرّد درخت
۱۴۲۹درختی بِکِشتم به باغ بهشت کزان بارورتر فریدون نکشت
۱۴۵۰همی گَشت رَخش اندران مرغزار درخت و گیا بود و هم جویبار
۱۴۷۴ز شادی دل خویش را نو کنم همه روی پالیز را خَو کنم
۱۴۷۵چنین گفت با او [رستم] یل اسفندیار که تخمی که هرگز نروید مکار
۱۴۷۹ز مهمان چو سیر آمدش میزبان به زشتی برد نام پالیزبان
۱۵۰۷امیدم چنان است کاندر بهشت دل و جان من بدرود هر چه کشت
۱۵۱۱روان تو شد به آسمان در بهشت بد اندیش تو بِدروَد هر چه کشت
۱۵۱۴یکی تخم کشتی تو اندر جهان کز آن بِدرَوی آشکار و نهان
۱۵۱۷هم اندر زمان نامه پاسخ نوشت به باغ بزرگی درختی بکشت
۱۵۳۳دل از مرز [کشتزار] و از خانه برداشتند زن و کودک و خرد بگذاشتند
۱۵۳۴بدان گیتیش جای ده در بهشت بَرَش ده ز تخمی که ایدر بکشت
۱۵۸۰سکندر چون آن نامه پاسخ نوشت به باغ بزرگی درختی بکشت
۱۶۱۴هم آنگه یکی تند پاسخ نوشت به پالیز کینه درختی بکشت
۱۶۱۵به گیتی همه تخم زفتی مکار بترس از گزند و بد روزگار
۱۶۴۶پرستنده را گفت قیصر که تخت بیارای زیر گل‌افشان درخت
۱۶۴۲ببردند بی‌مایه چیزی که بود که نه گنجشان بُد نه کشت و درود...
ز برگ گیا پوشش، از تخم خُورَد بر آسوده از بزم روز نبرد
۱۶۴۸یکی سنگ باران بکردند سخت چو باد خزان بر جهد بر درخت
۱۶۷۷به سالی ز دینار من صد هزار ببخشید بر مردم خویشکار [؟خیشکار]
۱۶۸۲درختی که کشتی چو آمد به بار همی خاک بینم ترا غمگسار
۱۶۸۷شبانان بدند و گر ساربان همه ساله با رنج و کارِ گران
چو نزد شبانان بابک رسید به دشت آمد و سرشبان را بدید
۱۷۰۵یکی شارسان کرد پُر کاخ و باغ بدو اندرون چشمه و دشت و راغ
که اکنون گرانمایه دهقان پیر همی خواندش «خُرّة اردشیر»
یکی چشمه بد بی کران اندروی فراوان ازان چشمه بگشاد جوی
برآورد بر چشمه آتشکده برو تازه شد مهر و جشن سده
به گرد اندرش باغ و میدان و کاخ برآورده جایگاهی فراخ
چو شد شاه با دانش و فرّ و زور همی خواندش مرزبان شهر «گور»
به گرد اندرش روستاها بساخت چو آباد کردش کسان را نشاخت [:نشاند]
به جایی یکی ژرف دریا بدید همی کوه بایست پیشش برید[ایجاد تونل]
ببردند میتین[کلنگ و تیشه] و مردان کار وزان کوه ببرید صد جویبار
همی راند زان کوه تا شهر «گور» شد آن شارسان پر سرای ستور
۱۷۴۲نهالی [تُشک] همه خاک دارند و خشت خنک آنکه جز تخم نیکی نکشت
۱۷۴۶همه خاک دارند بالین و خشت خنک آنکه جز تخم نیکی نکشت
۱۷۵۰دگر شارسان برکة اردشیر پر از باغ و پر گلشن و آبگیر
۱۷۶۰درختی بود سبز و بارش کبست اگر پای گیرد سرآید به دست
۱۷۷۷یکی روستا دید نزدیک شهر که دهقان و شهری از آن داشت بهر
بیامد به خانِ یکی کدخدای بپرسید کایدر مرا هست جای
۱۷۸۱دهی خرم آمد بد پیشش به راه پر از باغ و ایوان و از جشنگاه
شما چه نظری دارید؟