به گزارش اطلاعات آنلاین، این پرواز آزمایشی نشان می‌دهد که تحویل جنگنده بهبودیافته طبق برنامه و از اواخر 2026 آغاز خواهد شد. این هواپیما بخشی از برنامه تدارکاتی پروژه کوادریگا آلمان است که بر اساس آن 38 فروند یوروفایتر جدید در نوامبر 2020 برای جایگزینی قدیمی‌ترین هواپیمای Tranche 1 نیروی هوایی سفارش داده شد. گرچه جنگنده‌های Tranche 1 تنها بخشی کوچک از عمر مفید خود را سپری کرده‌اند، اما مدت‌هاست منسوخ شده‌اند و ارتقاء آنها مقرون به صرفه نیست.

ارتقاء Eurofighter Tranche 4 بخش عمده‌ وجود خود را مدیون مشتریان صادراتی در خلیج فارس، به ویژه کویت و قطر است. مهم‌ترین پیشرفت در پیکربندی Tranche 4، ادغام یک رادار آرایه اسکن الکترونیکی فعال (AESA) است. هواپیماهای آلمانی رادار ECRS Mk 1 را دریافت خواهند کرد که جایگزین رادار اسکن مکانیکی Captor-M می‌شود. یوروفایتر و گریپن سوئد آخرین برنامه‌های جنگنده در جهان هستند که از استفاده از رادارهای آرایه اسکن مکانیکی فاصله می‌گیرند، زیرا این رادارهای قدیمی‌تر مدت‌هاست هواپیماهای آنها را با آگاهی موقعیتی محدود و آسیب‌پذیری بالا در برابر اختلال، منسوخ کرده‌اند.

گرچه ابتدا انتظار می‌رفت یوروفایتر به عنوان یک هواپیمای جنگی سراسری اروپا خدمت کند، اما این جنگنده به طور مداوم در هر رقابت با F-35 ایالات متحده باخته است. با وجود فشار زیاد از سوی صنایع محلی، بریتانیا، یکی از دو توسعه‌دهنده اصلی این جنگنده، برنامه‌های خرید تعداد بیشتری از این هواپیما را برای همیشه کنار گذاشته بود، همچنان آنها را زودتر از موعد از خدمت خارج می‌کند و در عین حال F-35A را سفارش می‌دهد. آلمان با تهیه همزمان یوروفایتر و اف-۳۵، بین حفاظت از صنایع محلی و به حداکثر رساندن قابلیت‌های رزمی مصالحه کرده است.

منابع متعدد در سال ۲۰۲۶ تأیید کرده‌اند که جت‌های جنگی یوروفایتر نیروی هوایی امیر قطر، که از اولین جت‌های دارای فناوری Tranche 4 بودند، در نبردهای شبیه‌سازی‌شده هوا به هوا، به شدت از جنگنده‌های J-10C نیروی هوایی پاکستان شکست خوردند. در رزمایش‌های Zilzal-II در قطر در ژانویه ۲۰۲۴، جت‌های J-10C در طول نبردها به امتیاز ۹-۰ دست یافتند. در سال ۲۰۲۵ تأیید شد که نیروی هوایی قطر به دنبال بازنشسته کردن ۲۴ فروند یوروفایتر خود از خدمت است، تنها سه سال پس از تحویل گرفتن این جنگنده‌ها.

با وجود محدودیت‌ها، انتظار می‌رود جنگنده‌های جدیدی که در آلمان خریداری می‌شوند، از طریق ادغام موشک کروز دوربرد Taurus KEPD-350، قابلیت‌های تهاجمی گسترده‌تری داشته باشند. این سلاح به نیروی هوایی این امکان را می‌دهد که با اهداف به شدت محافظت‌شده از فواصل دور از دسترس بیشتر سامانه‌های دفاع هوایی مدرن درگیر شود و به شکلی چشمگیر قابلیت تهاجمی راهبردی یوروفایتر را در مقایسه با پیکربندی‌های قبلی افزایش دهد. انتظار می‌رود ارتقاء مداوم ادغام سلاح‌ها، بخش اصلی تکامل این هواپیما در طول دهه‌های آینده باشد.

یوروفایتر در طراحی جذاب‌تر از اف-35های آمریکا به نظر می‌رسد

یوروفایتر در مقایسه با هواپیماهای جنگنده نسل پنجم همچنان با محدودیت‌های اساسی روبرو است. بودجه برای توسعه زیرسیستم‌های جدید در مقایسه با برنامه‌های جنگنده رقیب، به ویژه F-35 و F-15EX ایالات متحده، همچنان محدود است، در حالی که طراحی آن فاقد ویژگی‌های پنهانکاری است. این جنگنده به دلیل برد نسبتاً کوتاه و اندازه کوچک رادار، به ویژه در مقایسه با F-15 و جنگنده‌های روسی مانند Su-57 و Su-30، محدود است.

محدودیت‌های جدی صنایع الکترونیک و موتور اروپا، که همچنان بسیار عقب‌تر از فناوری‌های پیشرفته هستند، به این معنی است که یوروفایتر، چه در مقایسه با جنگنده‌های پیشرفته نسل پنجم ایالات متحده و چین و چه در مقایسه با بسیاری از انواع جنگنده‌های نسل چهارم توانمندتر آنها مانند F-15EX و J-16، از رقابت بسیار دور مانده است.