به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، کمتر از یک مایل دورتر از بارها و رستوران‌های شلوغ، در ساحل ال ترامپولین در همان نزدیکی، تأثیر ماندگار ماجراهای سئوتا غیرقابل چشم‌پوشی است.

عماد ۲۶ ساله، یکی از چند هزار نفری که گمان می‌رود پس از هجوم فوق‌العاده بیش از ۷۲۰۰۰ مهاجر به قلمرو اسپانیا در مرز مراکش، هنوز در سئوتا مانده، گفت: «ما اینجا در ساحل، در فضای باز، بدون چادر یا پتو می‌خوابیم.» این شهروند یمنی افزود: «ما حمام نداریم. من به زحمت می‌توانم دو ساعت بخوابم، چون شب‌ها کنار دریا فوق‌العاده سرد است و در طول روز گرما غیرقابل تحمل است.»

یک هفته بعد، در حالی که سوالات همچنان در مورد علت دقیق این حادثه مطرح است، مغازه‌ها و بازارهای شهر بازگشایی شده‌اند و بسیاری از ۸۴۰۰۰ ساکن، روال روزانه خود را از سر گرفته‌اند.

رهبر محافظه‌کار و باسابقه سئوتا گفت: صحنه‌های عادی به طرز ناخوشایندی با جمعیتی که عمیقاً از بحران به ستوه آمده‌اند، در تضاد بود. خوان خسوس ویواس به شبکه تلویزیونی TVE گفت: سئوتا در آستانه بحران است. اوضاع هنوز به حالت عادی برنگشته است - انگار ۵۰ میلیون نفر در یک روز وارد اسپانیا شده‌اند.

ویواس گفت: یک هفته پس از آنکه ده‌ها هزار نفر، با اشاره به پست‌های تیک‌تاک، اینستاگرام و واتس‌اپ و سایر پلتفرم‌ها، شنا کردند یا وارد خاک اسپانیا شدند، اتفاق نظر کمی در مورد تعداد افرادی که وارد شده‌اند و تعداد افرادی که بازگردانده شده‌اند، وجود دارد.

دولت اسپانیا تخمین زده است حدود ۷۲۰۰۰ نفر وارد سئوتا شده و حدود ۲۵۰۰ نفر باقی مانده‌اند، در حالی که ویواس معتقد است حدود ۸۰۰۰۰ نفر وارد شده‌اند و بین ۳۰۰۰ تا ۵۰۰۰ نفر هنوز در سئوتا هستند.

تعداد دقیق کشته‌شدگان در این گذرگاه نیز همچنان مبهم است و تخمین‌ها به ۱۴۱ نفر می‌رسد. ده‌ها نفر همچنان مفقودند و این نشان می‌دهد آمار تلفات این بحران، که در حال حاضر یکی از بدترین تراژدی‌های انسانی در مرزهای اروپا در سال‌های اخیر است، بدتر خواهد شد.

در حالی که اسپانیا و اتحادیه اروپا با پیامدهای سیاسی گسترده‌تر دست و پنجه نرم می‌کنند، مهاجرانی که در شهر باقی مانده‌اند، برای زنده ماندن تلاش می‌کنند.

عماد، ۲۶ ساله اهل یمن، گفت: بلافاصله پس از هجوم مهاجران، اوضاع وحشتناک بود. همه جا بسته بود و ما در آستانه مرگ از گرسنگی و تشنگی بودیم. آنها از گرسنگی برای تحت فشار قرار دادن ما برای تصمیم به بازگشت به تنهایی استفاده کردند. ما برگ درختان را می‌خوردیم و آب کثیف می‌نوشیدیم.

او گفت که اوضاع در روزهای اخیر کمی بهبود یافته،‌ زیرا سازمان‌های غیردولتی مانند صلیب سرخ شروع به تهیه غذا برای آنها کرده‌اند. روز پنجشنبه دولت اسپانیا اعلام کرد در حال نصب توالت و دوش‌های اضافی در ساحل است، در حالی که پلیس اعلام کرد یک مرکز اطلاع‌رسانی افتتاح خواهد کرد.

وقتی عماد به اسپانیا رسید و در یک سفر هشت ساعته با شنا از مرز عبور کرد، تصور می‌کرد این پایان سفری دشوار خواهد بود که در سال ۲۰۱۹ آغاز شده بود، زمانی که از تلاش‌ها برای جذب او به عنوان جنگجو فرار کرده بود.

او هر روز برای یافتن غذا و سرپناه تقلا می‌کرد، در حالی که این سوال مطرح بود که آیا موفق به درخواست پناهندگی خواهد شد یا خیر. او گفت: «من هر روز کابوس می‌بینم. خواب می‌بینم که خانواده‌ام بمباران می‌شوند، کشته می‌شوند یا من به مراکش تبعید می‌شوم. از نظر روانی، خرد شده‌ام.»

تخمین زده می‌شود ۱۳۰۰ کودک بدون همراه در سئوتا باقی مانده‌اند و سازمان‌های غیردولتی ابراز نگرانی کرده‌اند که صدها کودک دیگر - از جمله برخی حتی ۱۰ ساله - ممکن است بدون محافظ در شهر سرگردان باشند.

یک دختر ۱۶ ساله به گاردین گفت که هنگام ورود به مرکز پذیرش کودکان در شهر رفته بود، اما به او گفته شد آنجا پر است. او در عوض در خیابان‌های سئوتا به سختی می‌خوابید. «من روزها بدون غذا ماندم. وقتی زنی برای مهاجران غذا می‌آورد، مردان اول به آنجا می‌رسیدند و ما چیزی دریافت نمی‌کردیم. همین اتفاق برای لباس هم افتاد، وقتی توانستیم به جلوی صف برسیم، چیزی باقی نمانده بود.»

او مدت کوتاهی به رفتن به خانه فکر کرده بود. اما پس از اینکه متوجه شد این می‌تواند یک فرصت بی‌نظیر برای یافتن شغلی باشد که بتواند به نجات خانواده‌اش در مراکش از فقر کمک کند، تصمیم گرفت بماند. او گفت: «من فقط می‌خواهم یک دختر معمولی باشم. می‌خواهم بتوانم لباس بپوشم، دوش بگیرم، خوب غذا بخورم، جایی برای خوابیدن داشته باشم، درس بخوانم، کار کنم و به خانواده‌ام کمک کنم.»

این وضعیت باعث شده بود همسایگان در محله سیدی مبارک در حومه سئوتا خودشان اوضاع را مدیریت کنند. عبدالله عبدالله مصطفی، رئیس انجمن محله سیدی مبارک، گفت: «ما به ویژه نگران زنان و کودکان هستیم. بسیاری از آنها از ترس پیدا شدن و بازگردانده شدن به مراکش، در تپه‌ها پنهان شده‌اند. این بدان معناست که کودکان زیر سن قانونی با صدها مرد در شرایط آسیب‌پذیری شدید زندگی می‌کنند.»

این یکی از نمونه‌های فراوان همبستگی است که در روزهای اخیر در سراسر سئوتا پدیدار شده است، از ده‌ها داوطلبی که شبانه‌روز در یک آپارتمان محلی آشپزی می‌کنند تا روزانه به ۴۰۰ نفر غذا بدهند تا عملیات عظیم سازمان مردم‌نهاد محلی لونا بلانکا برای توزیع حدود ۵۰۰۰ وعده غذایی در روز.

یکی از ساکنان، عایشه احمد عمار، هر روز با دو فرزندش به ساحل ال ترامپولین می‌رود، غذا و لباس می‌آورد و سیگنال وای‌فای تلفن همراه خود را پخش می‌کند تا مردم بتوانند با خانواده‌هایشان در خانه ارتباط برقرار کنند.

او گفت: «من از میزان احترام و ادب آنها تحت تأثیر قرار گرفته‌ام. وقتی چیزی به آنها پیشنهاد می‌دهید، اغلب پاسخ می‌دهند: نه، آن را به کسی بدهید که بیشتر به آن نیاز دارد.»

اما عظمت اوضاع و شیوه‌ای که ساکنانی مانند عایشه را در خطوط مقدم قرار می‌دهد باعث شده است او دائماً اشک‌هایش را پس بزند: «می‌خواهید کارهای بیشتری انجام دهید اما نمی‌توانید و این مرا سرشار از غم و اندوه فراوان و احساس عمیق درماندگی می‌کند.»