به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از MSNow، مدتها پیش از آنکه دونالد ترامپ رئیس جمهوری ایالات متحده شود، به میدانهای نفتی کشورهای دیگر چشم طمع داشت. در سالهای گذشته، او درباره تصرف نفت لیبی و عراق پس از پایان این جنگها صحبت و استدلال کرده بود که هر چیزی کمتر از تصاحب کامل منابع یک اشتباه احمقانه است. به نظر میرسد ترامپ مصمم است این اشتباه فرضی را در دوره دوم ریاست جمهوری خود اصلاح کند - صرف نظر از هزینههای آن برای کشور و حزبش.
ترامپ روز چهارشنبه در یک تجمع در لاس وگاس، با افتخار گفت که ایالات متحده «در حال برداشت مقدار زیادی نفت از ونزوئلا است». از زمان حمله نظامی آمریکا که منجر به برکناری رهبر ونزوئلا، نیکولاس مادورو، و جایگزینی او با یک فرد مستبد مطیعتر به نام دلسی رودریگز شد، دولت ترامپ کنترل مؤثری بر فروش نفت ونزوئلا و درآمد حاصل از آن به دست گرفته است. او گفت: «ما هزینه جنگ را با آنچه بارها و بارها از دست دادهایم، پرداخت کردیم. این روش قدیمی است. غنائم جنگی به پیروز تعلق دارد، درست است؟»
این اظهارات یک یادآوری تازه درباره اصلی کلیدی در سیاست خارجی ترامپ است: قدرت، حق را میآورد. این یک چرخش مدرن به امپریالیسم قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم است که منابع مناطق استعمارشده را استثمار و مرزها را به دلخواه خود ترسیم میکرد. این یادآور «تکنوکراتهای جتران» است که ادواردو گالیانو، روزنامهنگار اروگوئهای، در کتاب خود در سال ۱۹۷۱ با عنوان «رگهای باز آمریکای لاتین» به عنوان یک گروه کلیدی که «مکانیسمهای غارت» را مدیریت میکردند، معرفی کرد.
ترامپ همین باور را در ماه آوریل، وقتی از او در مورد پایان بازیاش با ایران و ذخایر نفتی چشمگیر آن سوال شد، کلمه به کلمه بیان کرد. ترامپ آن زمان در یک کنفرانس خبری در کاخ سفید گفت: «غنائم به پیروز تعلق دارد.» او همچنین پیش از این در مراحل اولیه جنگ گفته بود که «وقتی قیمت نفت بالا میرود، ما پول زیادی به دست میآوریم.» برای ترامپ، نفت جایزه نهایی برای بردن است. در دنیای حاصل جمع صفر او، او رئیس کل نفت است.
اعتقاد راسخ رئیس جمهوری به نمایش قدرت سخت علیه ونزوئلا، ایران و فراتر از آن، همراه با اشتهای یک فاتح برای غارت، عواقب واقعی به همراه دارد. از نظر سیاسی، ترامپ با بدترین میزان محبوبیت خود در هر دو دوره ریاست جمهوری دست و پنجه نرم میکند که بخش بزرگی از آن به جنگ او با ایران و افزایش قیمت بنزین مربوط میشود. برای مثال، یک نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو در ماه گذشته، میزان محبوبیت او را ۳۴ درصد اعلام کرد.
ترامپ به ویژه در مدیریت تورم ضعیف است و با توجه به افزایش قیمت بنزین، تا حد زیادی مقصر آن است. قیمت میانگین ملی یک گالن بنزین کمی بیش از دو هفته پیش دوباره به ۴ دلار در هر گالن رسید - و اکثر آمریکاییها رئیس جمهوری را به خاطر قیمتهای بالاتر در پمپ بنزین سرزنش میکنند.
همچنین هزینههای انسانی وجود دارد. تاکنون هجده سرباز آمریکایی در جنگ ایران و حداقل ۱۷۰۰ غیرنظامی ایرانی کشته شدهاند. با توجه به تلاشهای ظاهراً بیمیل برای فراتر رفتن از آتشبس و ورود به مذاکرات دیپلماتیک که به پایان جنگ منجر میشود، این تلفات میتواند افزایش یابد.
این فرصت خوبی است تا بررسی کنیم که از زمان حضور آخرین رئیس جمهوری جمهوریخواه، جورج دبلیو بوش در کاخ سفید، چقدر چشمانداز سیاسی تغییر کرده است. در آستانه جنگ عراق در نوامبر ۲۰۰۲، خبرنگاری از بوش در مورد انگیزههایش برای حمله به عراق، از جمله اینکه آیا به میدانهای نفتی فراوان عراق طمع دارد یا خیر، پرسید. او پاسخ داد: «اینها برداشتهای اشتباهی هستند.»
در آن زمان، هیچگونه غرور و پیروزی در کار نبود. بوش گفت: «بنابراین مردم عراق باید این را بلند و واضح بشنوند که این کشور هرگز قصد تسخیر هیچ کشوری را ندارد. این قصد مردم آمریکا یا دولت ما نیست. ما به آزادی و صلح اعتقاد داریم.»
این را با رویدادی از ژانویه گذشته مقایسه کنید، زمانی که ترامپ در کاخ سفید میزبان مدیران ارشد نفتی ایالات متحده بود تا آنها را به افزایش تولید نفت ونزوئلا ترغیب کند. او اکسون موبیل را در مقام «یک شرکت شگفتانگیز» ستود و فصلی تازه از اکتشاف نفت غربی در این کشور را اعلام کرد.
فصلهای قبلی هم ردپایی از ایالات متحده داشتند. گالیانو در مورد اولین مواجهه ونزوئلا با شرکتهای نفتی آمریکایی در سال ۱۹۲۲ نوشت: «در دریاچه ماراکایبو دکلهای حفاری جوانه زدند و مورد هجوم مردان کلاهخوددار قرار گرفتند. دشتها و جنگلها برای اولین بار با لهجههای اوکلاهما و تگزاس طنینانداز شدند.»
تاکنون تصویر کاملی از این موضوع ارائه نشده است. بیشتر شرکتهای بزرگ نفتی ایالات متحده در مورد گسترش عملیات خود در ونزوئلا ترسو بودهاند. به گزارش وال استریت ژورنال، شورون، اکسون موبیل و دیگران برای دسترسی به تعداد محدودی از میدانهای نفتی با یکدیگر رقابت میکنند.
حتی در آن زمان، پیشرفت کمی در قراردادهای جدید وجود دارد که دولت ترامپ بتواند در این زمینه به آن اشاره کند. دلیل اصلی، اضطراب مدیران نفتی در مورد سرازیر کردن سرمایه به یک محیط سیاسی ناپایدار است که در آن خاطرات ملیسازیهای دوران هوگو چاوز هنوز تازه است.
طبق گزارش ماه ژوئیه اوپک، تولید روزانه نفت در ونزوئلا به کمتر از ۱.۱ میلیون بشکه در روز رسیده است. این رقم نسبت به ۹۰۰ هزار بشکه در روز سال گذشته افزایش یافته، اما هنوز کمتر از یکسوم اوج تولید این کشور در دهه ۱۹۹۰ است.
ترامپ بیتفاوتی اساسی نسبت به فصل انتخابات پیش رو نشان داده است. او اواخر ماه مه گفت: «من به انتخابات میاندورهای اهمیت نمیدهم.» او ممکن است دوست داشته باشد در مورد برندگان و غنایم صحبت کند، اما باید بهای بالای ماجراجویی نظامی خود را در نظر بگیرد، به ویژه اگر کوبا در صف بعدی باشد. اگر این کار را نکند، این موضوع در نوامبر امسال در پای صندوقهای رأی گریبانگیرش خواهد شد.