در این که مصرف بنزین در ایران، بالاست شکی نیست و در این میان می‌توان بخشی از انتقادات را متوجه مردم دانست اما بخش عمده مسئولیت وضعیت فعلی، نتیجه اشتباهات دولت‌ها و مجالس در دوره‌های قبل تاکنون است که نادیده گرفته می‌شود.

صنعت خودرو در جهان حدود ۱۰ سالی است که پا در مسیر برقی شدن گذاشته و به سرعت پله‌های ترقی را طی می‌کند؛ چنان‌که در رقابتی تنگاتنگ بین خودروسازان جهان، هر سال سرعت شارژ باتری خودروها بیشتر و مسیر و کیلومتر طی‌شده با همان میزان شارژ افزایش می‌یابد. کشورهای جهان به لطف رشد این فناوری، هر سال شاهد رشد فروش خودروهای برقی و کاهش مصرف سوخت و آلایندگی هستند.

چین اکنون بزرگ‌ترین مرکز تولید و تجارت خودروهای برقی جهان است. صادرات خودرو از چین در ژوئیه-تیر ۲۰۲۶ نسبت به سال قبل ۸۸.۲ درصد افزایش یافته و صادرات خودروهای برقی و هیبریدی شارژی نیز در همین مدت ۱۴۷.۸ درصد رشد داشته است. بازار خودروهای برقی در آمریکای لاتین، امروز از یک اقتصاد محدود و نوظهور به یکی از عرصه‌های مهم تحول صنعتی و رقابت اقتصادی قدرت‌های بزرگ تبدیل شده و براساس تازه‌ترین گزارش آژانس بین‌المللی انرژی(IEA)، این نهاد پیش‌بینی کرده است فروش خودروهای برقی در آمریکای لاتین در سال ۲۰۲۶ حدود ۴۵ درصد افزایش یابد.

نکته قابل توجه اینکه «نروژ» به عنوان یک کشور «نفت‌خیز» با تقریبا ۹۵ درصد، بالاترین میزان سهم فروش خودروهای برقی نسبت به کل خودروها در اروپا را دارد! این کشور در سال ۲۰۱۷ هدف آینده‌نگرانه توقف فروش خودروهای با سوخت فسیلی را برای سال ۲۰۲۵ تعیین کرد و اکنون ۹۰ درصد خودروهای فروش‌رفته در آن، برقی است.

در میان چهار اقتصاد بزرگ اتحادیه اروپا در سال ۲۰۲۵، آلمان با بیش از ۴۳۴ هزار و ۶۰۰ ثبت جدید خودرو برقی،بیشترین سهم را داشت و با افزایش ۳۹٫۴ درصدی سالانه، یکی از بالاترین نرخ‌های رشد در این بلوک را به خود اختصاص داد. اسپانیا هم با ۸۹٫۷ درصد، تندترین رشد را ثبت و ایتالیا نیز افزایش ۲۶٫۵ درصدی را تجربه کرد.

موارد ذکرشده در حالی است که در ایران نه‌فقط از فناوری های روز خودروسازی خبری نیست که بنابر اعلام سازمان محیط زیست، بیش از ۲۰ میلیون دستگاه خودروی فرسوده در کشور در حال حرکت است و ۱۶ هزار کامیون و کشنده بالای ۵۰ سال و از دوران پهلوی هنوز هم در جاده‌ها تردد می‌کنند؛ حال آن‌که چنین خودروهایی در بسیاری از کشورها حداقل دو بار ذوب شده‌اند!

ناگفته نماند این که برق موردنیاز برای تأمین انرژی خودروهای برقی در کشور مبتنی بر نیروگاه‌های فعلی با سوخت فسیلی به‌ویژه نیروگاه‌های فرسوده با بازدهی پایین باشد، به معنای بازگشت به مسیر قبلی و نادیده گرفتن اهداف اصلی این طرح است و در این صورت، نباید توقع کاهش آلودگی هوا را داشت؛ مگر آن‌که ایستگاه‌های شارژ سبز خودروهای برقی با ترکیب نیروگاه خورشیدی و سامانه ذخیره‌سازی انرژی در باتری ایجاد کنیم و گامی عملی در مسیر توسعه زیرساخت‌های هوشمند حمل‌ونقل برقی برداریم. در این روش، تأمین انرژی بی‌پایان از خورشید انجام می‌شود که نقش مؤثری در کاهش آلودگی هوا دارد.

لذا ضروری است مسئولان به جای برگزاری جلسات متنوع مدیریت مصرف سوخت، اقدامات فوری و عملی همچون جایگزینی سریع خطوط خودروسازان داخلی با محصولات به‌روز همچون خودروهای برقی- هیبریدی از خودروسازان معتبر را در دستور کار قرار داده، فرایند اسقاط خودروهای فرسوده را سرعت بخشند و سبد سوختی کشور را متنوع سازند تا فشار مطلق از روی مصرف بنزین و گازوئیل برداشته شود.