به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از آرت نیوزپیپر، این ابتکار فراتر از یک بازار خرید و فروش ساده، به پلی حیاتی تبدیل شده است تا هنرمندانی که معیشتشان زیر آوار جنگ و تحریمهای ظالمانه له شده است، دوباره نفس بکشند؛ جایی که صد در صد عایدات حاصل از فروش آثار، مستقیماً به دست خالقان آنها میرسد.
ریشههای این حرکت انساندوستانه به روزهای تاریک ماه فوریه (اسفند ۱۴۰۴) بازمیگردد؛ زمانی که تنشها و حملات متقابل، میلیونها انسان را در سراسر کشور موقتا از خانههایشان کوچاند. «داریو دوران»، کیوریتور و کلکسیونر ایرانی-کانادایی و یکی از بنیانگذاران این پروژه، خود از نزدیک طعم تلخ جنگ را چشید. او که ناچار شد به همراه خانوادهاش شیراز زیر بمباران را ترک کند و راهی شمال کشور شود، در میان گفتگوهایش با هنرمندانی که روزهای سختی را میگذراندند، به نقطه عطف دردناکی رسید. هنرمندی با صدایی لرزان به او گفته بود که برای سیر کردن شکم خود و گذران زندگی، مجبور شده است بومها، تیوپهای رنگ و قلمموهایش را یکییکی بفروشد.
این مکالمات تلخ، قلب دوران را به درد آورد. او نامهای پر از سوز و گداز از احوال هنرمندان ایران نوشت و برای دوستان و گالریداران خارجی فرستاد. پاسخی که دریافت کرد، موجی از احساسات را برانگیخت. او میگوید: «تکتک کسانی که پاسخ دادند دو چیز گفتند؛ اول اینکه با خواندن نامه گریسته بودند، و دوم اینکه هر کاری از دستشان بربیاید برای حمایت انجام خواهند داد.»
مریم راستی، دیگر بنیانگذار این پلتفرم که سالهاست دربازار هنر ایران فعالیت میکند، از روزهای پیش از بحرانی سال گذشته گفت؛ دورانی که به دلیل ناآرامیها و جنگ، هنرمندانی ماهها بدون فروش آثار، روزگار سپری میکردند. با این حال، روح فرهنگ و هنر ایران هرگز نمرده است. راستی باافتخاری عمیق میگوید: «ما مردمی هستیم که هنوز مانند یک زیارتگاه به آرامگاه شاعران قرنها پیش خود سر میزنیم. جامعه فرهنگی ما زندهتر از آن است که پژمرده شود.»
نکتهی شگفتانگیز اینجاست که گالریهای سراسر ایران به محض فراخوان، دست به دست هم دادند و با شرط «کمیسیون صفر درصد» پای کار آمدند تا ریالی از دسترنج هنرمندان کسر نشود. بانیان این پلتفرم آگاهانه از «بازاریابی تروما» دوری کردند؛ آنها از هنرمندان نخواستند آثار سفارشی با موضوع جنگ خلق کنند، بلکه اصالت و تنوع هنر معاصر ایران را بدون هیچ نگاه شرقشناسانه کلیشهای به نمایش گذاشتند.