علاوه بر این، انصارالله از یک سو می کوشد با تشویق قبائل استان نفت خیز مأرب، این منطقه را نیز زیر نفوذ خود قرار دهد و از سوی دیگر با ادامه عملیات در استان لحج و تسلط بر رشته کوه های استراتژیک الأغبره به سمت عدن پیشروی کند. این دستاوردها نشان می دهد که انصارالله برای اولین بار امکان وحدت بین شمال و جنوب و بازگرداندن یکپارچگی به یمن را دارد، بویژه که هیچ نیروی متخاصمی که بتواند مانع این پیشروی شود وجود ندارد.

در مقابل، عربستان سعودی در دوجهت حرکت می کند: یکی ادامه بمباران هوائی جاده ساحل غربی و تخریب پل ها و تاسیسات شهری، و دیگری متوسل شدن به آمریکا و اخیرا به مصر برای دریافت کمک نظامی و موضعگیری سیاسی در چهارچوب یک ائتلاف منطقه ای و بین المللی علیه یمن. 

واضح است که حملات هوائی به تنهائی بدون نیروی زمینی، راه به جائی نمی برد و پیروزی نمی آورد. هیچ کشوری هم حاضر نیست سربازان خود را برای ورود در یک ماجراجوئی غیرعقلانی و بیهوده به کشتن بدهد. نیروهای مزدور وابسته به سعودی و امارات نیز مضمحل شده اند و وجود خارجی ندارند. رازی که در مورد علت شکست این نیروها در جاده ساحلی آشکار شده، این است که ۸۰ درصد این نیروها اصلا در صحنه حضور نداشته اند و سال ها در خانه نشسته و از عربستان حقوق می گرفته اند. تنها ۲۰ در صد از این نیروهای مزدور در جاده ساحلی حضور یافته  اند که آنها نیز به دلیل خستگی و نداشتن انگیزه، تاب مقاومت نیاورده، بخشی فرار کرده و بخشی نیز اسیر یا تسلیم نیروهای صنعا شده اند.

 آمریکا نمی تواند هیچ کمکی به عربستان بکند زیرا این کشور که گرفتار جنگ با ایران در تنگه هرمز است همزمان امکانات عملیاتی و لجستیکی در تنگه باب المندب را ندارد، بویژه که آمریکا از بمباران های سال ۲۰۲۴ این درس را گرفته که بمباران بدون حضور نیروی زمینی بی فایده است و وارد کردن نیروی زمینی، چه در تنگه هرمز و چه در باب المندب مخاطرات فراوانی درپی دارد و آمریکا از آن سال، یک تفاهم نانوشته با انصارالله دارد که یمن را بمباران نمی کند تا در مقابل، یمنی ها به شناورهای آمریکا در دریای سرخ حمله نکنند.

اعضای پیمان مکه نیز نشان داده اند بجز محکوم کردن عملیات یمن، حاضر به دخالت نظامی نیستند. مصر نیز که با چشمداشت به پول عربستان، استقبال با شکوهی از محمد بن سلمان در قاهره به عمل آورد، تجربه موفقی از دخالت نظامی در یمن ندارد و شاید تنها بتواند برای نجات بن سلمان از این تنگنای راهبردی، اقدام میانجیگرانه را آغاز کند که آن نیز مستلزم پذیرفتن شکست نظامی عربستان در هماوردی با یمن و چشم پوشی از دستاوردهای بی حاصل ۱۱ سال تجاوز نظامی به این کشور خواهد بود.

 آیا بن سلمان می تواند چنین تصمیمی را اتخاذ نماید و دست از یمن بردارد؟ واقعیت این است که تصمیم عربستان متاثر از منظومه ای است که جایگاه خود را در آن تعریف کرده است: منظومه ای متشکل از آمریکا، اروپا، رژیم صهیونیستی و برخی همپیمانان آمریکا در منطقه.

برخی تحلیلگران معتقدند حتی در شرایطی که ثابت شده آمریکا نمی تواند امنیت سعودی و دیگر اعراب ساحل جنوبی خلیج فارس را تامین کند، سرنوشت آنها چنان با آمریکا گره خورده که تصور گسستن از آمریکا برای آنها بیشتر به یک کابوس نزدیک است تا پذیرفتن یک واقعیت اثبات شده در فرض اینکه عربستان سعودی بپذیرد به محاصره یمن پایان دهد و زیان ناشی از ۱۱ سال تجاوز بی دلیل به یمن را بپردازد ممکن است یمن نیز حملات موشکی و پهبادی خود به عربستان را متوقف کند، اما این به معنی عقب نشینی از پیشرفت های نظامی و حضور در باب المندب نیست زیرا تصمیمات یمن نیز به نوبه خود متاثر از منظومه مقاومت منطقه ای است که جایگاه ژئوپلیتیک آن در این منظومه تعریف شده است.

آنچه بر وخامت اوضاع برای عربستان افزوده، حمله ای است که به خط لوله نفت از شرق به غرب تا بندر ینبع صورت گرفته و باعث قطع کامل صدور نفت عربستان شده است. معلوم است که این رویداد چه تاثیر عمیقی بر اقتصاد جهانی می گذارد. آنها حشدالشعبی عراق را متهم به انجام این حمله کرده اند. حتی اگر این اتهام درست باشد باید به یاد بیاوریم که حدود سه ماه پیش عربستان سعودی در یک اقدام بی دلیل که هیچ ربطی به منافع ملی این کشور نداشت، مراکز حشدالشعبی عراق را بمباران کرد و حدود ۵۰ نفر را به شهادت رساند.

در همان زمان، حشدالشعبی اعلام کرد به این تجاوز پاسخ خواهد داد اما به دلیل نزدیک بودن راهپیمائی اربعین این پاسخ را به تعویق انداخت و چنین پاسخی حق عراقی هاست و کسی نمی تواند به آنها خرده بگیرد. به قول ناصر خسرو: انگشت مکن رنجه به در کوفتن کس/ تا کس نکند رنجه به در کوفتنت مشت!

نتیجه این که عربستان سعودی در تنگنای راهبردی شدیدی قرار گرفته و خروج از این تنگنا با روش های کهنه قدیمی امکان ندارد بلکه مستلزم واقع بینی و اتخاذ تصمیماتی عاقلانه و شجاعانه است.