داود مختاریانی

حاشیه‌ها و جنجال‌های اخیر در ورزش و به ویژه فوتبال تا حدودی طبیعی است ولی موضوعی که غیر عادی است، سکوت و انفعال وزارت ورزش در برابر این اتفاقات است. 
ابطال انتخابات فدراسیون تکواندو توسط دیوان عدالت اداری اتفاق مهمی بود که اتفاقا وزارت ورزش به عنوان مجری اصلی برگزاری انتخابات فدراسیون‌ها باید به آن واکنش نشان می‌داد، ولی وزیر ورزش فقط گفت که مسأله خاصی نیست.
دعوای لفظی علیرضا دبیر با فوتبالی‌ها هم از موضوعات دیگر بود که باز هیچ واکنشی از سوی وزارت ورزش مشاهده نشد و باز هم آقای وزیر در حاشیه یک افتتاحیه‌های ورزشی به خبرنگاران گفت که باید حرمت‌ها حفظ شود.
شکی نیست که جایگاه وزارت ورزش به عنوان مرجع بالا دستی فدراسیون‌های ورزشی و بزرگتر جامعه ورزش ایجاب می‌کند که در اینگونه موارد اختلافات را مدیریت کند و پاسخگوی افکار عمومی باشد. 
وقتی دو عضو هیأت مدیره فدراسیون فوتبال  در رسانه ملی با ادبیات شرم‌آور با یکدیگر درگیری لفظی پیدا می‌کنند، حداقل توقع افکار عمومی و رسانه‌ها این است که وزارت ورزش به عنوان بزرگتر این حوزه، واکنش نشان دهد و ضمن مشخص کردن موضع خود نزد افکار عمومی، قول رسیدگی و اعتبار سنجی مجدد هیأت مدیره فدراسیون فوتبال را بدهد یا اقداماتی از این دست، ولی بر خلاف انتظار هیچ بیانیه رسمی صادر نشد. شاید سیاست وزارت ورزش این باشد که به اختلافات و مشکلات پیش آمده دامن نزند و با ریش سفیدی چالش‌ها را ختم به خیر کند ولی باید به این نکته هم توجه داشته باشد که با این فرمان اگر قرار است ورزش مدیریت شود، دیگر وزارت ورزش جایگاهی در شأن نخواهد داشت و هر فدراسیونی ساز خود را خواهد زد و ورزش بدون بزرگتر خواهد ماند و دود این سیاست سکوت و انفعال ابتدا به چشم خود .وزارت ورزش و مدیریت ورزش خواهد رفت!