جمهوری اسلامی نوشت: امام رضا علیه‌السلام، غریب است. از قدیم به همین صفت، متمایز بوده‌اند حضرتِ رئوف علیه‌السلام. امروز هم غریب است. اگر دیروز غربت در دوری از وطن تعبیر می‌شد در خوانش امروزی غربت را در انفجار بی‌اخلاقی یک جمع معدود و محدود باید دید. حرمت حریم واجب‌الحرمه حضرت رضا(ع) و معنویت مزار رهبر شهید، به تاراج کلمات خطا و رفتارهای پر گناه، شکسته می‌شود.
ما از کلام و در منطق و مکتب امام خمینی آموخته‌ایم که «هرچه فریاد دارید بر سر آمریکا بکشید.» امام تعلیم مان کرد که دشمن اصلی آمریکاست حتی در جنایت‌هایی که دیگران مرتکب می‌شدند. حتی در جنایت‌های صدامیان و بعثیان و منافقان.
اما متأسفانه رسیده‌ایم به جماعت اندک اما پر هیاهویی که جنایتِ عریانِ آمریکا را هم به حسابِ دیگرانی می‌نویسند که مانند آنان گرفتار توهم نیستند. عملا هدف‌ها عوض شده‌اند برای اینان تا جایی که حرمت حرم را هم محترم نمی‌دارند.
این اگر نتیجه«نفوذ» نیست پس چیست؟ چیز پنهانی نیست. همه چیز آشکار است اما می‌ماند این پرسش که اگر به جای این جماعت اندک، گروهی دیگر در حرم، صدا به شعار بلند می‌کردند باز هم رفتار مسئولان و متولیان، همین بود؟ اگر به جای مقامات سابق و فعلی دولت‌های آفتابی، کسی سراغِ ابروی بالای چشمِ« اصحاب سایه» می‌رفت باز به همین راحتی برمی گشت؟ پشتِ اینان به کجا گرم است که چنین تندباد می‌شوند در انسجام ملی؟ آن هم زمانی که بیش از همیشه به « وحدت ملی» به عنوان یک واجب ملی و انقلابی نیاز داریم. این جماعت بلندگو به دست، چنان سر و صدایی دارند که گوش خودشان را چنان کر کرده که عربده‌های «دو قلوی کودک خوار و کودک کُش» را نمی‌شنوند. چنان بر واقعیت‌های میدانی چشم بسته‌اند که شیب تغییر به سمت جنگ را نمی‌بینند.
اینان را باید گفت که «بلند گو، فقط صدای تان را بلند می‌کند، شما را بزرگ نمی‌کند.» مسئولان را هم باید گفت که جلوی اینها را بگیرید، پیش از آن که خنجرشان در پشت ایران و انقلاب بنشیند.
