به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از هالیوود ریپورتر، عبدی که ماه گذشته و به دنبال ادغام سنگین ۱۱۱ میلیارد دلاری پارامونت اسکای‌دنس با وارنر بروس از این استودیو قدیمی جدا شد، در این مراسم هیچ‌چیز را پنهان نکرد. او با اشاره به همکاری‌اش با بزرگ‌ترین فیلم‌سازان تاریخ و تلاش برای ساخت آثار معنادار، به انتقاد شدید از سیستمی پرداخت که تحلیل و واقعیت را قربانی زردبازی کرده است. اما بخش اصلی و تکان‌دهنده سخنان او زمانی آغاز شد که نقاب سیاستمداری مرسوم را کنار گذاشت.
او با صراحتی خیره‌کننده به حاضران در هتل بورلی هیلتون گفت: «قدردانی من از این زنان در طول سال‌ها بیشتر شده، اما اخیراً احساس دیگری با خشونتی انکارناپذیر به سطح آمده است — و آن احساس، خشم خالص و بی‌پرده است؛ خشم برای این زنان، خشم برای خودم و خشم بیشتر برای نسلی از زنان که شایسته دیده‌شدن‌اند.» عبدی تأکید کرد که جامعه از زنانی که در جایگاه رهبری قرار می‌گیرند انتظار دارد خشم خود را سرکوب کنند، غافل از اینکه سرکوب کردن این تب، آتش درون را فقط سوزنده‌تر می‌کند.
این مدیر ارشد با نام بردن از برچسب‌های توهین‌آمیزی که سال‌ها به او و همکارانش زده‌اند — از جمله «دشوار»، «احساساتی» و «پرخاشگر» — پرده از استانداردهای دوگانه حاکم بر هالیوود برداشت. به گفته او، سیستم همیشه به زنان دیکته کرده که باید بیشتر لبخند بزنند، مثل مردها رفتار کنند و تن به این بهانه کهنه بدهند که «فیلم‌های زنانه‌محور فروش نمی‌کنند». او همچنین نوک پیکان انتقادات خود را به سمت کارگردانان مرد گرفت و یادآور شد که رفاقت و حمایت مردانه در سینما هیچ‌گاه شامل حال فیلم‌سازان زن نشده است.
عبدی با زیر سوال بردن این توهم که حضور معدودی از زنان در صندلی‌های ریاست به معنای شکستن سدهاست، با صراحت پرسید: «چه صنعتی را برای پیشگامان آینده باقی می‌گذاریم؟ آیا این صنعتی سالم برای نسل بعدی است تا مجبور نباشند با همان جنگ‌هایی بجنگند که ما هنوز درگیرشان هستیم؟» او با اشاره به موج اخراج‌های اخیر مدیران زن ارشد در استودیوهای بزرگ — از جمله کناره‌گیری خودش، سیندی هالند در پارامونت و بلا باجاریا در نتفلیکس — یادآور شد که زنان هالیوود دیگر ساکت نخواهند نشست.
پاملا عبدی سخنرانی تاریخی خود را با جمله‌ای به یادماندنی به پایان برد؛ جمله‌ای که خط بطلانی کشید بر تمام سال‌ها ممیزی شخصیتی او: «۳۱ سال طول کشید تا با صدای خودم صحبت کنم و دیگر اهمیت ندهم که کسی مرا بدقلق خطاب کند. اگر تعریف بدقلق کسی است که با اشتیاق برای سینما می‌جنگد، پس من با افتخار این بار را به دوش می‌کشم. کار من هنوز تمام نشده است!»