حمید یزدان پرست

 امشب بیشتر جمعیت، زنها هستند، شاید در حد ۷۰ درصد. نمی‌دانم کیست که شعار می‌دهد:
ـ سیدمجتبی لک لبیک/ آقای خامنه‌ای جانم لبیک 
خیلی ساده و صادقانه می‌گوید. زنی این نوشته را در دست دارد:
ـ به مسئولین اعتماد باید وجود داشته باشد. نمی‌گویم انتقاد نباشد، انتقاد همراه با اعتماد. (رهبر شهید، مرداد ۱۴۰۲)
این هم مقوانوشتة زن دیگر: 
ـ ما از مطالبات رهبری کوتاه نمی‌آییم و پشت مسئولین نظام ایستاده‌ایم تا مطالبات رهبر را عملی کنند
این حرف درستی است؛ هم پیگیری مطالبات است، هم اطاعت از رهبری است و هم حمایت از مسئولان کشور. پشتوانه معنوی و بلکه ظاهری برای مذاکره‌کنندگان نیز هست که به طرف مقابل نشان می‌دهند توقع مردم در چه سطحی است و حساب کار دستشان می‌آید؛ موجب انسجام بیشتر هم می‌شود. نه اینکه به مذاکره‌کنندگان توهین کنیم و آنها را سازشکار و واداده و خائن تلقی کنیم که در وقت مذاکره، بیش از طرف خارجی، نگران جوّ داخلی باشند.
میدان امشب غلغله است، به طوری که نتوانستم گشتی در آن بزنم و حتی به سوی دانشگاه بروم. شاید کثرت جمعیت امشب که به نظرم از هر شب (حتی ۱۲ فروردین) بیشتر است، به خاطر بازگشت نهایی مردم از آخرین موج تعطیلات عید و بازشدن عموم ادارات باشد. یکی می‌گوید: «پیام رهبر به مناسبت روز ارتش، واکنشی است در برابر توهین به عراقچی و قالیباف» که نفهمیدم از کجای آن چنین برداشتی کرده است. شاید واکنشی باشد به توئیت ترامپ که گفته: «اگر ایران قبول نکند، چهارشنبه بمباران می‌کند!»او  از این غلط‌ها زیاد مرتکب می‌شود. می‌گویند قالیباف مصاحبه کرده یا می‌خواهد بکند. من که او از همه بازمانده‌ام. اگر مصاحبه کرده، خدا خیرش دهد و اگر می‌خواهد بکند، خدا سلامتش بدارد.
ساعت ۱۱ و ده دقیقه  شب است و باید برگردم. از اذان مغرب (ساعت ۷) تا حالا بیرون بوده‌ام، اما قلب لعنتی همراهی نمی‌کند تا آخر بایستم. چند سال پیش به آقای دعایی گفتم: «خدا دو عضو را در من زیادی آفرید.» خیره نگاهم کرد، گفتم: «گردن به بالا، گردن به پایین»، وگرنه بی سر و بی پا، سفر می‌کردمی/ بی لب و دندان، شکر می‌خوردمی! از خوردن این شکر، هزار استغفار. 
امشب دو زن هم به گروه «خوشنویسی صلواتی» در ابتدای خیابان کارگر پیوسته‌اند. نوشته‌ای چشمم را گرفت؛ بسیار زیبا و درهم پیچیده بود. پرسیدم، گفتند خط یکی از همین زنهاست. بالاتر، چه جمعیتی بر موکت‌های گسترده برای نماز نشسته‌اند. هنوز صدای طاهری به گوش می‌رسد که می‌گوید مداحی به نام فریدون کریم‌پور از عراق آمده که گاه بر ویلچر می‌نشیند و نزدیک ۲۰ سال است هر شب جمعه به کربلا می‌رود... چند خبرنگار نیز دوربینی بر سه‌پایه کاشته‌اند و با مردم گفتگو می‌کنند، خواستند با من مصاحبه کنند، دررفتم. اگر جانش را داشتم که در میدان می‌ماندم. تازه باید پیاده هم بروم و امیدوارم یک مسلمان مرا سوار کند.
یک‌شنبه، ۳۰ فروردین ۱۴۰۵ 
باران تندی می‌بارد. وقتی رسیدم به میدان، زنی داشت نمایش «گردآفرید» را اجرا می‌کرد. نمی‌دانم این بخش شاهنامه را افراد مختلف چند بار در همین میدان اجرا کرده‌اند و چه‌بسا در میدان‌های دیگر. کاش می‌دانستم از بالا جایی هست که بر برنامه تجمع در محلات  نظارت کندگویی، هیأتی است و هر جا را دستگاهی می‌چرخاند! عجالتاً جمعیت کم است. بعد یکی می‌آید و خطاب به امام‌رضا(ع) شروع می‌کند به خواندن شعر:
ای حصن محکم! شرط ایمان را عوض کردی
تفسیرهای سست قرآن را عوض کردی
جز با دعای تو یقین دارم نمی‌آمد
ای آسمان! تصمیم باران را عوض کردی
اشاره است به قضیه باران‌خواهی ایشان در خشکسال خراسان.
حتی به اشک شیعیان خود جهت دادی
گفتی حسین، آنگاه جریان را عوض کردی
گفتی حسین و آتشی بر جان او افتاد
گفتی حسین و حال رَیّان را عوض کردی
ریّان بن شبیب از محدثان و اصحاب امام‌رضا(ع) است.
پیش از تو بوی تربت از ایران نمی‌آمد
تا آمدی، عطر خراسان را عوض کردی
راحت می‌آید محضرت، شاعر معذب نیست
مولای من! تعریف سلطان را عوض کردی
«گروه سرود نغمه...» نفهمیدم نغمة چه می‌آیند روی صحنه؛ اما چون در خیابان انقلاب ایستاده‌ام، نه خوب معلوم هستند و نه صدایشان را درست می‌شنوم. اینجا که تقریباً ته جمعیت میدان در بخش شرقی محسوب می‌شود، چهار تا از اهالی مسجد دارند درباره مذاکره حرف می‌زنند، بی‌خود وارد بحثشان شدم، وقت من را هم تلف کردند. نفْس مذاکره برایشان چنان کابوسی است که فکر می‌کنند «شورای عالی امنیت ملی» (شُعام) رهبر را تحت فشار گذاشته و ایشان ناچار به قبول آتش‌بس و مذاکره تن داده است: «خوب او چه کار کند؟ مگر به خاطر همین مذاکره نبود که همین آقای رهبر، پدرش، همسرش، خواهرش، خواهرزاده‌اش و شوهرخواهرش را از دست داد؟ این‌همه فرمانده و دانشمند و مردم عادی مگر به خاطر مذاکره شهید نشدند؟ الان چرا مسئولیتش را به گردن نمی‌گیرند؟» 
ـ دشمن این جنایت را مرتکب شده، مقامات ما گردن بگیرند؟ چه مسئولیتی را؟ 
ـ : ما را گرفتی حاجی؟ خودت خوب می‌دانی!
یکی‌شان که از همه تندتر است، زود قهر می‌کند و چهره‌اش درهم می‌شود. سالها در مسجد و نمازجمعه همدیگر را دیده‌ایم، مرد متدین و بلکه عبادت‌پیشه‌ای است؛ جز احترام و لبخند از من ندیده، حالا فکر می‌کند دستش می‌اندازم: 
ـ همه‌تون همین‌جوری هستید!
مشکل دو تا شد، «همه‌تون» دیگر چه صیغه‌ای است؟ مگر ما دار و دسته‌ای داریم؟ من حتی با بسیج مسجد ارتباطی ندارم و بسیج مدرسه و دانشگاه، تا چه رسد به حزب و دسته.
ـ همین شعام. رهبر شهید هر چه گفت مذاکره نکنید، اینها گوش نکردند و این بلا را سر کشور آوردند. همان خاتمی، از او بدتر، روحانی و ظریف. قالیباف هم که دیگر همه قضیه ترکیه را می‌دانند. این را هم قبول نداری یا نشنیده‌ای؟ 
ـ : والله از حقیقت ماجرا خبر ندارم و نمی‌توانم گناه کسی را بشویم.
آقای عبادت‌پیشه زهرخندی می‌زند و سر تکان می‌دهد که یعنی عالم و آدم خبر دارد و تو خبر نداری! برخی چنان رفتار می‌کنند که انگار در تمام این احوالات، با فرد مورد انتقاد همراه بوده‌اند و زیر و بم کارهای او و خانواده و افکارش را می‌دانند. من در هیچ انتخاباتی به قالیباف رأی نداده‌ام، اما این دلیل نمی‌شود که هر چه علیه‌اش شنیده‌ام، باور کنم یا از آن بدتر، منتشر کنم:
ـ گیرم همینی باشد که شما می‌گویید، چه ربطی به بحث آتش‌بس و مذاکره دارد؟!
یکی دیگرشان واقعاً آدم مؤمنی است و دوستش دارم. سالهاست که جز ادب و عبادت، چیز دیگری از او ندیده‌ام و اخیراً هم متوجه شده‌ام که چقدر مدافع انقلاب است و مایه خوشحالی؛ اما طرز فکرش کمابیش همین است که اینها می‌گویند، بدون آنکه خودش را به تهمت و غیبت آلوده کند. این می‌گوید، آن می‌گوید و خلاصه گفتگوی بی‌حاصلشان اینکه: 
ـ همه اینها غرب‌گرا و غرب‌گدا هستند و برای اینکه منافع خودشان و اموال و موقعیت فرزندانشان در خارج از کشور حفظ شود، تن به هر سازش و ذلتی می‌دهند و هی دم از مذاکره می‌زنند! بله، برخی‌شان رزمنده بودند، فرمانده بودند، جانباز بودند، اما بعداً عوض شدند و دنیاطلب شدند.
این مطلب را نوشتم، چون با هر کس از این طیف که حرف زدم یا حرفشان را شنیدم،  غیر از این نمی‌گفتند؛ برخی مثل آن عبادت‌پیشه (صفت است، نه نام خانوادگی) با تندی و بی‌پرهیز از تهمت‌زدن، و برخی مثل این دیگری که جوان‌تر و بازاری است و به نظرم باتقوا، بدون ناسزا و تهمت؛ اما تقریباً یکدل هستند که: ۱ـ رهبر شهید مخالف هر نوع مذاکره‌ای بود، بالاخص با آمریکا؛ ۲ـ اینها مذاکره را بر ایشان تحمیل کردند؛ و ایشان پذیرفت، زیر خواست عمومی نیز همین بود و رهبر نمی‌تواند تصمیم درست خود را بر تصمیم نادرست مردم و مسئولان امر تحمیل کند تا وقتی که مردم خود متوجه شوند، مثل حمایت امام از بنی‌صدر؛ ۳ـ چون وقتی داشتند مذاکره می‌کردند، دشمن حمله کرده، پس اینها (حامیان مذاکره) مقصرند و باید پاسخگو باشند؛ ۴ـ حالا هم که ما چنین پیروزی‌های درخشانی به‌دست آورده‌ایم و می‌توانیم دشمن را نابود کنیم، صاحبان همان طرز فکر، رهبر را تحت فشار گذاشته‌اند که آتش‌بس و مذاکره را بپذیرد تا دشمن مجال نفس‌کشیدن پیدا کند. این دیگر همدستی با دشمن است؛ بنابراین آنها خائن هم هستند.
دیدم بحث‌کردن ندارد، کار به مجادله می‌کشد که روا نیست و فاصله گرفتم. تنها گفتم: «این‌جور حرف‌زدن، تضعیف رهبری است»؛ چون حمایت مردمی که اکنون از ایشان می‌شود، به‌مراتب بیشتر و گسترده‌تر از حمایتی است که از پدرشان می‌شد، بخشهای نظامی و انتظامی هم که وفاداری و جان‌نثاری‌شان بیشتر نشده باشد، کمتر نشده، دیگر چه محذوری در کار است؟
از شاهنامه‌خوانی و شعر و سرود امشب که چیزی سر درنیاوردم و چون در ته میدان ایستاده‌ام، تنها صدای مبهم شعاردهی مردم را می‌دیدم و پرچم تکان‌دادنشان را. خدا پدر مجری را بیامرزد که می‌آید و با صدای بلند داد می‌زند: 
ـ گفته امام ایران، همراه با شهیدان... 
بقیه را مردم تکمیل می‌کنند: هیهات منّا الذله، هیهات منا الذله!
ـ ما یاور حسینیم، در لشکر حسینیم، حتی اگر بمیریم، ذلت نمی‌پذیریم...
ـ : هیهات منّا الذله، هیهات منا الذله! 
از شر آن سیاستمداران مسجدی و گروه همراه خلاص شده و نشده، این آقا پیش آمده که: 
ـ می‌بینیم هر شب داری می‌نویسی...
بله، با اجازه شما می‌نویسم. 
ـ چه می‌نویسی؟
بی‌خیال نوشتن، توضیح می‌دهم؛ چون می‌ترسم از سر دلسوزی، احساس خطر کنند و دفترچه را از دستم‌ بگیرند و بدهند به مأموران؛ آن‌وقت تا پیدایشان کنم و توضیح دهم و توجیهشان کنم، کلی وقت تلف شده است. 
ـ یعنی نویسنده‌اید؟   ـ : بله. 
ـ قبلاً هم چیزی نوشته‌اید؟
(ناراحت نشو، شب اول قبر که نیست، جوابشان را بده. این‌قدر دم از ایران می‌زنی، به ایرانی که می‌رسی، طاقچه بالا می‌گذاری؟!) بله، قبلا هم چیزهایی نوشته‌ام. 
ـ در چه موضوعاتی نوشته‌اید؟
ـ : تاریخ، دین، ادبیات، ایران‌شناسی. 
ـ آخرین کارتان چه بوده؟
(نه، این قصه سر دراز دارد. دفترچه را ببند و فکر کن باید با خلق‌الله گپ بزنی، یا فوقش یکی دارد محترمانه بازجویی می‌کند. با خلق خدا ادب نگه دار). آخرین کارم درباره مهرپرستی بود، دین قبل از زرتشت.
ـ مگر قبل از او هم دینی بود؟
ـ : بله، از وقتی که خدا آدمیزاد را آفرید، 
بی دین و ایمان که رهایش نکرد... 
ـ اینجا چه می‌نویسید؟
ـ : آنچه در میدان می‌بینم و می‌شنوم.
ـ هر چه در میدان می‌گذرد را می‌نویسی؟
(دلم می‌خواهد بگویم بعد از فعل، نباید «را» بیاوری. یاد خواهرم می‌افتم که به همکارش گفته بود: برادرم مردم در خیابان را هم ویرایش می‌کند!)
ـ : نه هر چه در میدان رخ می‌دهد، بخشی از آنچه در توان ناچیزم هست و در دایره محدود شنیده و دیده‌ام قرار می‌گیرد، می‌نویسم.
ـ چرا بخشی؟
ـ : چون دستگاه فیلمبرداری و ضبط صوت که نیستم، خیلی چیزها از دستم درمی‌رود. ببین انگشتم راست نمی‌شود، دست راستم نیز گاه خیلی درد می‌گیرد؛ بنابراین عقب می‌افتم. بعضی صداها نامفهوم است و برخی افراد تند حرف می‌زنند و نمی‌رسم کامل بنویسم.
ـ دستت درد نکند، ولی نوشتن این چیزها چه فایده‌ای دارد؟ این‌همه دستگاه فیلمبرداری و موبایل هست...
ـ : آن دستگاه‌ها وقایع را منتقل می‌کنند، عواطف و احساسات را که منتقل نمی‌کنند. گرما و سرمای اینجا را هم ثبت و ضبط می‌کنند؟ همین مطالب حاشیه‌ای که در میدان روی می‌دهد، بحث آن دوستان، نگرانی و فرمایش شما و مواردی از این قبیل که مورد توجه آنها قرار نمی‌گیرد، در حالی که همه اینها اهمیت دارد. 
ـ فایده‌اش چیست؟
ـ : فقط به یک مورد اشاره می‌کنم: عراق هشت سال با ما جنگید و دست نظامیانش به خون صدهاهزار هموطن ما آغشته شد و آن بلاها را بر سر آزادگان ما درآوردند. حالا چه شده که پرچم همین عراق با شعار «الله اکبر»ی که خود صدام در وسطش نوشته، در همین میدان برافراشته می‌شود و حتی مردم آن را می‌خرند؟ آیا این عراقی‌ها که این‌جور موکب زده‌اند و از دل و جان گریه می‌کنند و خودشان را برای کمک به ما رسانده‌اند، همان جانیان بعثی هستند؟
ـ فکر نکنم. اینها افراد مؤمنی به نظر می‌رسند.
ـ : کی این تحول را در آنها ایجاد کرد؟ 
ـ خدا.
ـ : بر منکرش لعنت! معلوم است که خدا؛ اما اراده خدا از آستین چه کسانی ظاهر شد؟ رهبر شهید، حاج‌قاسم و آن طرح هوشمندانه‌اش که مردم ایران به صورت میلیونی در مراسم اربعین شرکت کنند و داعشیان جانی را که تا مرز استان کربلا پیش آمده بودند، عقب برانند و عراق را از حلقومشان بیرون بکشد. اصلا  اسمشان «دولۀ الاسلامیۀ فی العراق و الشام» (د.ا.ع.ش) است و قرار بود با ادغام این دو کشور، یک حکومت خشن اسلامی وحشی روی کار بیاورند که در درجه اول، ایران و شیعیان را تارومار کند و سپس شعبه اسلامی اسرائیل باشد و با اعمال نفرت‌انگیزشان، مانع از گسترش اسلام در شرق و غرب جهان بشود. چنین گروهی به کمک غرب (آمریکا و اروپا)، اسرائیل و کشورهای عربی تا ۲۰ کیلومتری بغداد پیشروی کرد؛ اما ایران به فرماندهی حاج‌قاسم مانع شد و نخست عراقی‌ها را نجات داد، ازجمله ایزدی‌ها را و کردان بارزانی و منطقة اربیل را. حضور پرچم عراق در میدان انقلاب، چنین عقبه‌ای دارد. وقتی می‌نویسیم که در این تاریخ، عراقی‌ها به میدان انقلاب آمده‌اند و موکب زده‌اند و با جان و دل از مردم پذیرایی می‌کنند و با التماس و گریه درخواست می‌کنند که بخشی از مراسم تشییع در نجف و کربلا برگزار شود، تأثیر آن سیاست درست را هم اثبات می‌کنی...
برای دومین بار مجری به دادم رسید و به مناسبت ساعت ۹ و ۳۰ دقیقه شب، شعار را شروع کرد. شاه باشد، شاه‌علیخان باشد، او برنامه‌ را قطع می‌کند و می‌گوید: «همگی دست چپ خود را به یاد آقا و مولای شهیدمان بالا بیاوریم و به یاد ۱۶۸ غنچه پرپر مدرسه شجره طیبه میناب که نه می‌بخشیم و نه الی الابد فراموش می‌کنیم، الله اکبر!» مردم چند بار تکبیر می‌فرستند. 
ادامه دارد

شما چه نظری دارید؟

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
0 / 300
captcha

پربازدیدترین

پربحث‌ترین

آخرین مطالب

بازرگانی