علی‌اکبرخان شهنازی در سال ۱۳۳۴ در هنرستان آزاد موسیقی به آموزش مشغول شد. در سال ۱۳۴۱ ردیف آقا حسینقلی و در سال ۱۳۵۶ ردیف دوره عالی را ضبط کرد. او به‌جز تار، با سازهای دیگری از جمله سه‌تار  و  پیانو نیز آشنایی داشت.
از تصانیفی که وی ساخته می‌توان به تصنیف ای نوع بشر، به اصفهان رو، سرود جوانان وطن، تصنیف چهارگاه، (زد لشکر گل) اشاره کرد. شهنازی با شاعرانی چون ملک الشعرا بهار، وحید دستگردی، امیر جاهد و حسین مسرور همکاری کرده و خوانندگانی نظیر اقبال‌السلطان، حسینعلی‌خان نکیسا، رضاقلی‌میرزا ظلی، حسین طاهرزاده، قمر و ادیب خوانساری آثارش را اجرا کرده‌اند. همچنین یکی از قطعات باقی‌مانده در دستگاه شور با تار حاج علی اکبر خان شهنازی با شعری از شاعر بزرگ ایران سعدی شیرازی و با آواز حسینعلی‌خان نکیسا است که می‌گوید: یک روز به شیدایی در زلف تو آویزم.  این آواز « شور» با چنان مهارتی اجرا شده است که یکی از شاهکارهای آواز در موسیقی ایرانی به‌شمار می‌رود.
وی در ۲۶ اسفند ۱۳۶۳ در ۸۷ سالگی در بیمارستان شرکت نفت درگذشت و آرامگاه وی در امامزاده عبدالله شهرری قرار دارد.

درباره تئاتر سیروس 
تئاتر سیروس در کوچه آدریان نخستین تئاتر دائمی ایران  بود که درحوالی خیابان سیروس تهران شروع به‌کارکرد.
بنا به نوشته مهرداد رهسپار،پاییز سال۱۳۰۸ یک آگهی در نشریات منتشر شد که خبر از تاسیس نخستین تئاتر دائمی ایران، بهنام تئاتر سیروس داد به این معنا که بنایی برای اجرای مداوم تئاتر در برخی از فصول سال درنظر  می‎گیرند که به قول امروزی‎ها «کاربری»  آن برای تئاتر است. در متن آگهی تئاتر سیروس آمده است: «در این عصر طلایی تجدد ایران که ایرانیان از هرحیث با اشتیاق تمام به طرف ترقی سیر می‎نمایند و به تجدد صنایع مستظرفه ملی با توجه مخصوص نگاه می‎کنند، نبودن یک تئاتر ملی در ایران که بتواند در موقع استراحت هم به اهالی محترم درس اخلاق و تربیت بدهد از طرف متنورین و ترقی‎خواهان و متجددین یک‌نقص محسوس بود.
بنابراین نخستین تئاتر ملی دائمی ایران به نام مؤسس سلطنت ایران سیروس تاسیس گردیده تا اهالی محترم در مواقع استراحت دماغ استفاده اخلاقی کرده باشند». در همین آگهی درباره این سالن دائمی نوشته‎اند: «بنای این تئاتر جدیدا تعمیر و از هرحیث برای نمایشات قابل توجه تناسب داده شده». آدرس این تالار دائمی، تالار زرتشتیان در کوچه آدریان است. جایی که امروز به‌عنوان نیایشگاه زرتشتیان ایران می‎شناسیم.
پایان