آزیتا لاچینی از آن هنرمندانی است که بیش از آنکه دیده شود، شنیده شده است؛ صدایی که در حافظه جمعی چند نسل نقش بسته، بی‌آنکه الزاماً با چهره‌اش به یاد آورده شود. بزرگداشت او در جشنواره ملی فیلم فجر، توجه به یکی از مهم‌ترین و در عین حال کم‌قدرترین شاخه‌های هنر نمایشی است: دوبله و صداپیشگی. دوبلور، بازیگرِ پنهان است؛ بازیگری که بدن ندارد، اما جان می‌بخشد.

آزیتا لاچینی در رادیو، دوبله و بازیگری، نشان داد که صدا می‌تواند حامل شخصیت، احساس و روایت باشد، بی‌نیاز از تصویر. این مهارت، نه تصادفی، بلکه حاصل سال‌ها تمرین، شناخت زبان، ریتم و روان‌شناسی شخصیت است.

در دورانی که صدا به حاشیه رانده شده و دوبله اغلب با نگاه اقتصادی سنجیده می‌شود، بزرگداشت یک دوبلور و گوینده، نوعی بازگرداندن اعتبار به هنری است که نقش مهمی در فرهنگ شنیداری جامعه داشته است. بسیاری از مخاطبان، جهان سینما و تلویزیون را ابتدا با صدا شناخته‌اند، نه تصویر.

تجلیل از آزیتا لاچینی، یادآوری این نکته است که سینما و رسانه، فقط میدان دیده‌شدن نیست؛ میدان اثرگذاری است. صداهایی که سال‌ها در ذهن مانده‌اند، بخشی از هویت فرهنگی ما را ساخته‌اند. جشنواره فیلم فجر با این انتخاب، به‌جای تأکید بر شهرت، بر ماندگاری تأکید کرده است؛ و این دقیقاً همان جایی است که هنر معنا پیدا می‌کند.