درچنین‌روزی، جمع بی‌شماری از صاحبان درشکه‌ها  در نامه‌ای که در جریده اطلاعات به‌چاپ رساندند، عرض‌حال و وضعیت وخیم خود را توضیح دادند و از نخست‌وزیر تقاضای کمک کردند.  در این نامه که در ۲۳ بهمن ۱۳۲۰ به چاپ رسیده، آمده است: عرضداشت این بندگان مالکین درشکه‌های کرایه بر آن است در این وقت که قیمت اجناس روبه تزاید  و ترقی می باشد  من جمله قیمت جو وکاه و یونجه  ...که جو را خرواری ۵۲تومان، یونجه راخرواری ۱۸تومان وکاه را خرواری ۱۰ تومان ... و هر روزهم به قیمت افزوده می‌شودبا این وضعیت هریک درشکه که دارای چهار  راس اسب  می‌باشد ۱۵ قران و دو تومان در روز ضرر است  و بهای کورس درشکه به همان سه قران باقی‌ست. همین قسم قیمت سایر اجناس و لوازم درشکه از قبیل فنر و زین وماهوت و غیره که هریک، یک‌پرده بالا رفته و  آن هم خیلی کم یافت می‌شود.
مستدعی ست امر و مقرر به رسیدگی  شودو ببینید از درشکه چه عایدی به عمل می آید که یک مالیات حق‌الثبت سالی ۳۶ تومن و یک مالیات بر در آمد باید داده شود؟ هرچه داشتیم و نداشتیم  چه فروخته چه به رهن گذارده‌ایم مصرف این اسب و درشکه ها  نمودیم، دیگر چیزی نداریم که بفروشیم و یا به رهن بگذاریم .