به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از نیویورک پست، به گفته استیو هورواث، ژنتیکدان و از پیشگامان علم پیریشناسی، زندگی ۱۵۰ ساله برای انسانها روزی به واقعیت تبدیل خواهد شد، اگرچه زمان دقیق آن هنوز مشخص نیست. هورواث در گفتوگو با مجله تایم تاکید کرده است که پیشرفتهای چشمگیر در اندازهگیری و حتی بازگرداندن روند پیری زیستی، افقهای تازهای پیش روی علم طول عمر گشوده است.
او که نخستین «ساعتهای اپیژنتیکی پیری» پرکاربرد را طراحی کرده، توضیح میدهد که توانایی سنجش دقیق سن زیستی — جدا از سن تقویمی — انقلابی در پژوهشهای مرتبط با طول عمر ایجاد کرده است. به باور او، تنها زمانی میتوان داروها یا مداخلات افزایشدهنده عمر را واقعا موثر دانست که بتوان نشان داد این روشها روند پیری را کند یا حتی معکوس میکنند، نه اینکه صرفا بیماریها را درمان کنند.
هورواث میگوید: «داشتن ابزارهای قابل اعتماد برای ردیابی پیری، شرط اساسی اثبات کارآمدی هر درمان افزایشدهنده عمر است.» او این فناوریها را «ابزاری بنیادین برای یافتن مداخلات جوانساز» توصیف میکند.
با وجود خوشبینی نسبت به رسیدن به عمر ۱۵۰ سال، این دانشمند ایده عمر هزار ساله را بهکلی رد میکند و آن را «کاملا علمیتخیلی» میداند. او تاکید میکند که حتی با جهشهای بزرگ علمی، هدف فعلی پژوهشها دستیابی به افزایشهای واقعبینانه طول عمر است، نه جاودانگی.
هورواث، که اکنون محقق ارشد شاخه بریتانیایی شرکت تحقیقاتی Altos Labs است، معتقد است اگر نوآوریهای زیستپزشکی طی دههها ادامه پیدا کند و بشر از فجایعی مانند جنگهای بزرگ، همهگیریها یا نابودی هستهای در امان بماند، طول عمر انسانها میتواند بهطور چشمگیری افزایش یابد.
او در پایان میگوید: «اگر صد سال دیگر نوآوریهای زیستپزشکی داشته باشیم، تصور کنید این پیشرفتها چه تاثیری بر سلامت و طول عمر انسان خواهد گذاشت. افزایشهای بزرگ در طول عمر ممکن است، حتی اگر جاودانگی همچنان دور از دسترس باشد.»
