محمدعلی فیاض‌بخش - روزنامه اطلاعات: چهره اسفند امسال به خال مه‌روی رمضان زیور یافته و روزهای نسبتاً اعتدالی‌اش، چه از حیث دما و چه از جهت طول زمان، برای روزه‌گیران فرصتی دلپذیر را فراهم آورده. چه آنان که بدین فریضه پای می‌بندند و دست می‌افشانند، چه آن‌ها که عبور رمضان را مثل دیگر ماه‌ها بر خود به نظاره می‌نشینند، همدلانه یکدیگر، چه خوب است که باهم مهربان‌تر باشند. آن که روزه می‌گیرد، دلش را به آن دیگر گروه مهربان‌تر و ملاطفت‌آمیزتر کند؛ آن که به هر سبب خود را معاف می‌دارد، پاس احترام دهان‌های فروبسته از طعام را بیش نگه دارد و هرآن‌که هرچه می‌کند، آدمیان را به چشم بندگانِ خداآفریده صاحب حق تکریم، مراعات کند.

یادمان ما در دهه چهل و پنجاه این بود، که شهربانی وقت در آستانه رمضان توصیه‌هایی را برای رفتار عمومی در این‌ماه، به خصوص در زمینه خوردن و آشامیدن در ملأ عام و نیز کاسب‌کاران مرتبط با غذا و خورد و خوراک منتشر می‌کرد و احترام این ماه را به هردو گروهِ خدمات‌رسان و مصرف‌کننده یادآور می‌شد.

هنوز نوستالژی نصب کاغذباطله‌های روزنامه پشت شیشه‌های اغذیه‌فروشی‌ها و پنهان‌شدن سیگار لای انگشتان بزرگ‌ترهامان به یادمان هست… و خلاصه فضا در این ماه از هردوسو احترام‌آمیزتر بود.
نمی‌دانم آیا کسانی که امروز مخاطب این یادآوری‌ها هستند، اصولاً روزنامه می‌خوانند؟ بس بعید می‌دانم؛ شاید پژواکی از این پیام به سمعشان برسد؛ که غنیمت است!

البته احترام و ادب، دوسویه است. کسانی که شعارشان «انتخاب» سبک زندگی و «احترام» به عقاید است، قطعا انتخاب یک فریضه یک‌ماهه از سوی خیل عظیمی از باورمندان و متدیّنان را به احترام می‌نگرند؛ متدیّنان نیز بندگان خدا را در زیر و بَمِ انتخابشان چندان به چالش نکشند و پیشاپیش قضاوتشان نکنند.

کار خدا پرده‌پوشی بر کردار ناصواب بندگان است؛ در این لطف خدایی، ما پرده‌در نشویم!