محمد ماکویی: به آشپز گفتم: چرا روپوش سفید نپوشیده‌ای؟
با آرامش جواب داد: عزادار امام حسین (ع) هستم و تا پایان محرم و صفر مشکی می‌پوشم؛ بعد دوباره روپوش سفید به تن می‌کنم.
من هم چیزی نگفتم؛ اما در دلم گذشت اگر پوشیدن مشکی به‌جای روپوش سفید، خطر آلودگی و انتقال بیماری را در این دو ماه افزایش نمی‌دهد، پس در بقیه سال هم نباید مسأله‌ای باشد. بعید است وزارت بهداشت بی‌دلیل قوانینی وضع کند که نه برای ارائه‌دهنده خدمت سودی داشته باشد و نه نفعی برای مردم.
مورد بعدی، ظروف پلی‌استایرن است؛ همان یک‌بارمصرف‌های سبک و دم‌دستی که سال‌هاست وزارت بهداشت نسبت به استفاده‌ از آنها برای غذا و نوشیدنی داغ هشدار می‌دهد. دلیل روشن است: این ظروف در تماس با حرارت  مواد مضر آزاد می‌کنند و خطر ابتلا به بیماری، از جمله سرطان، را افزایش می‌دهند. علاوه بر این، ساختار پلیمری‌شان محیط زیست را آلوده می‌کند و سلامت حیوانات و گیاهان را نیز به‌خطر می‌اندازد.
در شرایط عادی، این سختگیری‌ها تا حدی نتیجه داده‌است؛ اما وقتی پای غذای نذری وسط می‌آید، انگار قواعد کمی تغییر می‌کند. همان ظرفی که برای فروش عادی غذا «مضر» محسوب می‌شود، برای توزیع غذای داغ نذری حساسیت‌برانگیز نیست. شاید نهاد ناظر از ترس آنکه متهم به بی‌حرمتی به باورهای دینی شود، ترجیح می‌دهد کمی چشمش را ببندد.
خوب است در این ایام ماه مبارک رمضان، وقتی افطاری پخش می‌کنیم یا آش، حلیم و چای داغ می‌خریم، به ظرف آن هم کمی توجه کنیم. نیت خیر جای خود، اما سلامت مردم شوخی‌بردار نیست.دسته سوم، کسانی هستند که تصویر یک شخصیت معروف را پشت شیشه عقب خودرو می‌چسبانند و پلیس هم، به دلایل روشن، از جریمه آنها صرف‌نظر می‌کند. این تصاویر شاید نسخه مدرن همان سبدهای گل و عروسک‌ها و تزئینات قدیمی پشت شیشه باشند؛ چیزهایی که هم دید راننده را محدود می‌کردند و هم حواس پشت‌سری پرت می‌شد.‌
واقعیت ساده است: هر تصویری که بخش قابل توجهی از شیشه عقب را بپوشاند، میدان دید راننده را کم می‌کند و ممکن است باعث شود عابر بزرگسال یا یک کودک در نقطه کور قرار گیرد و حادثه‌ای رخ دهد که جبران‌پذیر نباشد. فرقی هم ندارد تصویر متعلق به چه کسی است؛ یک شخصیت سیاسی یا اجتماعی، یک خواننده، ورزشکار یا حتی یک منظره طبیعی، همه به یک اندازه می‌توانند عامل خطر باشند؛ نه بیشتر و نه کمتر!
خلاصه اینکه گویا مشکل ما با «خطر» نیست؛ مشکل ما با «برچسب» و تعبیری است که از آن کار داریم. اگر خوشایند ما باشد، چشم می‌بندیم و می‌گذریم!