شعری از بانوی زرتشتی، توران شهریاری (بهرامی)

مبین به موی سپیدم، که بادة کهنم
سپیدپوشِ زمستان عمر خویشتنم
اگرچه موی سرم گشته همچو خاکستر
هنوز اخگرِ پرشعلة شررفکنم
ز تار و پود دلم آتشی زبانه کشد
که سوخت جان و دلم را درون پیرهنم
ز سوز آتش دل، تا رُخم بوَد گلگون
شُکوه گلشن و گلزار و رونق چمنم
من آن نی‌ام که ز عشق وطن ببندم لب
اگرچه مُهر زند روزگار بر دهنم
به پیش دشمن ایران و خصم ایرانی
به روز حادثه، گُردآفریدِ صف‌شکنم
مباد روی به بیگانه آورم که از او
هزار زخم جگرسوز مانده بر بدنم
به تیشه کَند اگر سنگ خاره را فرهاد
من آن زنم که به مژگان خویش کوه‌کَنَم
زنی که رشک نبرده‌ست هیچ‌گه به کسی
زنی که پیش فلک سر فرونبرده، منم
برای آنکه به بدخواه میهنم تازم
قلم گرفته به کف، گرم تیغ‌آختنم
ز سینه تا که نوایی برآورم همه عمر
چنان هَزار به گلزار شعر، نغمه‌زنم
مرا به کف، سر و جانی‌ست، آن‌هم از سر شوق
فدا کنم به ره خاکِ دلکش وطنم
چو از جهان گذرم، جای شاخ گل، یاران!
گلی ز پرچم ایران نهید بر کفنم