سیاوش دوستخواه، فرزند این استاد، روز چهارم فروردینماه با تأیید این خبر، از عشق بیپایان پدرش به ایران گفت؛ عشقی چنان ژرف که نام ایران را هرگز بیآنکه صدایش بلرزد و چشمانش از اشک پر نشود، بر زبان نمیآورد.
جلیل دوستخواه ۱۵ شهریور ۱۳۱۲ در اصفهان زاده شد. تحصیلات خود را در مکتبخانه آغاز کرد و سپس در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران به مطالعه زبانها و متون ایران باستان روی آورد. حاصل این عمر پرشورِ پژوهش، آثار ماندگاری است که مهمترین آنها، ترجمه و تحقیق جامع بر کتاب «اوستا» است.
اثر دوجلدی «اوستا؛ کهنترین سرودها و متنهای ایرانی» بیتردید برجستهترین میراث علمی او به شمار میرود. این کتاب که سال ۱۳۷۰ منتشر شد، کوشید تا میان دقت علمی و زبان قابلفهم برای مخاطب امروز پیوند برقرار کند و از اینرو، اوستا را از انحصار محافل تخصصی خارج ساخت. افزون بر این، دوستخواه در حوزه شاهنامهپژوهی نیز آثاری همچون «حماسه ایران» و «پژوهشهایی در شاهنامه» از خود به جای گذاشت که در آنها پیوند اسطوره، تاریخ و هویت ملی را بهروشنی تبیین کرده است.
فعالیتهای علمی دوستخواه تنها به ایران محدود نماند. وی سال ۱۳۶۹ ایران را به مقصد استرالیا ترک کرد؛ مهاجرتی که خود آن را «جلای وطن» یا «تبعید خودخواسته» مینامید. با این حال، دوری از وطن نه تنها از دلبستگی او نکاست، بلکه همواره در آثارش بر تداوم فرهنگی ایران و ضرورت پاسداشت میراث کهن تأکید میکرد.
در کنار جایگاه علمی، خانوادهاش از او بهعنوان همسری مهربان، پدری دلسوز و پدربزرگی دوستداشتنی یاد کردهاند. با درگذشت این چهره ماندگار، ایران یکی از آخرین بازماندگان نسل پیشگام پژوهش در فرهنگ و زبانهای باستان را از دست داد؛ نسلی که میکوشید ریشههای هویت ایرانی را با زبانی امروزی برای آیندگان حفظ کند.