به گزارش اطلاعات آنلاین، غارها، این حفره های سنگی جادویی که گاهی در رگ هایشان آب زلال جریان دارد یک اکوسیستم یا زیست بوم خرد و بسیار شکننده و آسیب پذیری هستند که اگر کوچک ترین تخریب یا تغییری در آنها بوجود بیاید ممکن است حیات طبیعیشان به کلی نابود شود. غارها معمولاً زیستگاه های کوچک و محدود با موجودات زنده منحصر به فردی هستند که فقط با همان فضا و شرایط زیستی غار سازگار شده اند و به هر گونه تغییراتی به سرعت واکنش نشان می دهند. تصور کنید که فضای یک غار به اندازه یک اتاق یا خانه ماست، حال اگر رفت و آمد زیادی در آن شود، آلوده شده یا زباله ای در آن رها شود چه تأثیری بر موجودات ساکن آن می گذارد که هیچ جایی جز همان غار برای زندگی ندارند.
این آتشی که در جلوی دهانه غار برپا شده بود، به ظاهر الان خاموش شده است اما آتش تخریب و نابودی ناشی از آن سال ها بر زیست بوم غار باقی می ماند. دود آتش در بیشتر مواقع به درون غار کشیده می شود و از آنجایی که غارها اغلب در انتها بسته هستند، آلودگی ناشی از دود آتش بر دیواره های غار و هم برای کیفیت هوای درون غار اثرات زیان آوری برجای می گذارد. خفاش ها، حشرات و دیگر جانوران غارزی مانند موجودات بیرون از غار از اکسیژن نامحدود برخوردار نیستند و مونوکسیدکربن ناشی از دود در گردش خون و سیستم تنفسی آنها اختلال ایجاد می کند. رطوبت و جریان های آبی میان صخره ها و سنگ ها این آلودگی رو به کف غارها که همیشه دارای کفزیان مخصوص به خود است می برد و برای آنها نیز خطرناک است. اگر غاری هم رودخانه ای یا آبی باشد این آلودگی به سفره های آب های زیرزمینی نفوذ می کند. در نتیجه سفره های آب زیرزمینی که خودمان مصرف کننده آن هستیم آلوده می شوند.
آتش روشن کردن در کنار یا نزدیکی دهانه غارها همانند آتش زدن بوته ها و درختان است. نوشتن روی سنگ ها و دیواره های غارها با کندن یادگاری روی تنه تازه درخت ها فرقی ندارد. کندن استالاکتیت ها و استالاگمیت ها از درون غارها و گذاشتن آنها در دکورخانه هم با به انقراض کشاندن گونه ای جانوری فرقی ندارد. این کار حتی از نابود کردن یک اثر باستانی نیز بدتر است؛ چرا که برای تشکیل شدن هر میلی متر از آن ساختارهای آهکی اعجاب انگیز به صد تا هزار سال زمان نیاز است.
