محاصره ایران توسط آمریکا، تنها یک محاصره دریایی نیست. سالهاست که ایران توسط ایالات متحده و دولتهای مختلفی که در این کشور بر سر کار آمده‌اند، محاصره و تحریم شده است. فرقی هم بین دموکراتها و جمهوریخواهان نبوده است، اتفاقاً دونالد ترامپ از تمام رؤسای جمهور سابق و اسبق صادق‌تر است و اگرچه ابایی ندارد که هر سخنی را بگوید و در شبکه اجتماعی منتشر کند و هر تهدید و لاطائلاتی را بنویسد و آن را به مثابه یک اثر درخشان در معرض خوانش میلیونها نفر بگذارد.

با این همه دولتهای ایران و مردم ایران همواره از این تحریم و محاصره مداوم آسیب دیده‌اند تا آنکه در دوره اخیر، از رویارویی غیرمستقیم و موازنه منفی با آمریکا و دستگاه سازمان یافته برای کشتارش در منطقه خاورمیانه، یعنی اسرائیل، وارد جنگ مستقیم با ایران شدند، جنگ ۱۲ روزه و جنگ چهل روزه که با واکنش شدید و قدرتمند کشورمان روبه‌رو شد و ترک مخاصمه را به نیروهای متخاصم تحمیل کرد.

جنگ، اوج بحران و تخاصمی بود که از صدر انقلاب اسلامی میان ایران با آمریکا و رژیم صهیونیستی پدید آمد. از یک نظر جنگ اخیر اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسید و اگرچه خسارات عظیم به همراه داشت و رهبری و تعداد بسیار زیادی از فرماندهان و سیاسیون و بزرگان و دانشوران و شهروندان گرامی و ارجمند ایران به شهادت رسیدند.

اما ققنوس از خاکستر خویش برخاست و سیمرغ به پرواز درآمد تا دانسته شود که ایران و ایرانی متاع ارزان و صید آسانی نیست و گام و کام دشمن را از خون و خاک پر خواهد کرد و هرگز نتوانند با این سرزمین همچون ونزوئلا یا پاناما و عراق صدام حسین و لیبی رفتار کنند. ایران همواره بوده و همیشه خواهد بود.

جنگ نیز مدافعه‌ای شرافتمندانه در مقابل دشمن مهاجم و تجاوزگر است و چه با جنگ‌افزار و در میدان یا در محاصره و تاب‌آوری، باید از حریم و مرز و ارز میهن و جان و مال مردم دفاع کرد. هر گونه خلع سلاح و کوتاه‌آمدن در مقابل دشمنی همچون قصابان اورشلیم، همان خواهد بود که بر سوریه رفت و اگر حزب‌الله در جنوب لبنان تا پای جان مقاومت نکند، بر لبنان هم همان خواهد رفت و دور باد از ایران که گامی در این راه به دشمن متجاوز روزنی، حتی به قدر سر سوزنی دهد.

این دیباچه را بر اساس تجربه‌های دیگر گفتیم که تا تضمین صلح و صلاح، از برای عدم حمله به ایران و امنیت کامل کشور از سوی آمریکا و رژیم صهیونی به دست نیاید، معامله و تفاهم بی‌فایده است. اما مذاکره ضروری و لازم است و کدام جنگی است که بی‌مذاکره پیش رود. در جنگ، مسائلی هست همچون اسیران و مناطق غیرجنگی و بیماران و خروج زخمی‌ها و آتش‌بس موقت و برون بردن شهروندان کشورهای ثالث و صدها مسئله دیگر که جز با مذاکره ممکن نخواهد بود.

این در شرایط جنگی است، در آتش‌بس و در دوران ترک مخاصمه و به نتیجه رسیدن و امضای پیمان‌نامه صلح، حتماً می‌باید مذاکره و گفتگو صورت گیرد. گفتگوهایی صریح و شجاعانه، مستقیم و بی‌پرده، رودر رو برای دفاع از منافع ملی و بیان مواضع سیاست کشور، پس جنگاوران و اهل میدان را نباید تنها سربازان جبهه جنگ دانست، که این گروه هم سربازان سیاست و دفاع از منافع ملی و زبان گویای دولت و کشور هستند.

بسته شدن تنگه هرمز، نیروهای نظامی آمریکا را به صرافت محاصره دریایی ایران انداخت تا کشور و مردم ایران و به ‌تبع آن نیروهای کشوری و لشکری را وادار به تمکین از خواست‌های آمریکا در مذاکرات کند.

روشن است که چنین امری ممکن نیست و به صلاح کشور و مردم هم نیست. آنچه از طریق منابع مختلف درباره این درخواست‌های پانزده‌گانه شنیده‌ایم، کشور را به قهقرا خواهد برد و به مستعمره‌ای در اختیار آمریکا و در تیررس اسرائیل و ارتش جنایت‌کار آن قرار خواهد داد. حتی اعتبار منطقه‌ای ایران را هم مخدوش خواهد کرد.

به همین دلیل، مردم باید حساسیت شرایط و اهمیت تاریخی این لحظات را درک کنند و از استقلال و کیان مملکت دفاع نمایند. تاب‌آوری ایران و عظمت آینده ایران وابسته به همین مدافعه و ایستادگی تاریخی است. به فرموده حکیم فردوسی:
که مردم به مردم بوند ارجمند 
اگرچند باشد بزرگ و بلند 

این وظیفه ملی و مردمی در برابر نظام و دولت و سایر نیروهای مدیریت و نهادی در کشور است. اما در مقابل، نظام و دولت و مدیران و نهادهای کشور نیز در مقابل مردم وظایفی دارند که باید تمام و کمال ایفا کنند و جای هیچ عذر و بهانه‌ای نیست.

منظورم از مردم، تنها یک گروه خاص و ویژه یا فعال یا تفکیک شده نیست. امروز بزرگترین خطر برای کشور تفکیک میان خیابان و دیگران است. منظور از مردم، اقیانوس بزرگ ایرانیان است با هر رنگ و باور و طبقه و سلیقه و سن و سبک زندگی و قوم و مذهبی که در ایران زندگی می‌کنند و صاحبان واقعی این کشور هستند. درباره حقوق ملت، از معیشت تا اینترنت و اجتماع و آموزش در یادداشت بعد سخن گفته خواهد شد.